|
Beardfish
- Sleeping
In Traffic: Part One
Als ik
twee kopjes Senseo maak, plaats ik mijn eigen beker altijd aan de
linkerkant. Dat heeft te maken met het feit dat ik zelf politiek links
georiënteerd ben, en het is handig voor mij om te onthouden welke beker
van mij is. Zo heb ik meer rare gewoonten. Vroeger duimde ik en mijn vader
gaf me de tip om de hand waarmee ik duim onder mijn kussen te leggen. Tot
op de dag van vandaag slaap ik met mijn linkerhand onder mijn kussen,
ongeacht hoe ik lig. Ik vermoed dat elke lezer dezer recensie ook
dergelijke ‘rare’, kleine gewoonten heeft. Ik hoop het althans, want
hoewel ik graag gezien wil worden als een unieke persoon, wil ik ook weer
niet teveel opvallen.
Richard Sjöblom, ons vers ontdekte multitalent binnen de prog, heeft
ongetwijfeld een heel scala van dat soort gekten. Zo wil hij altijd zijn
gitaar links in het geluidsbeeld plaatsen, zodat je precies weet wanneer
hij speelt, en wanneer zijn collega David Zackrisson de gitaar beroert. Ik
geloof zeker niet dat dit een strijd ‘wie-de-beste-is’ is, want het
talent van beiden is verbluffend groot. Beardfish
is hun belangrijkste band en voor wie niet goed heeft opgelet, deze
band gaat groot worden. Echter, je moet, om deze band op waarde te kunnen
schatten, wel een beetje gek zijn.
Goed en wel beschouwd kun je Beardfish een beetje zien als een soort
proto-versie van The Flower Kings,
net zo gek, maar voorzien van véél meer elementen uit de oerversie van
de symfonische rock. Zo hoor je naast invloeden van Genesis, Yes, Spock’s
Beard en Marillion ook groepen en artiesten als Uriah Heep, Frank Zappa en
zelfs The Beach Boys en 10CC.
Ik hoor zelf ook Indian Summer en
Gracious!, maar ik vermoed dat geen hond dat iets zegt. Eén en
ander wordt gepresenteerd middels vlotte, goed uitgewerkte composities met
ruimte voor extraverte experimenten. Geen track heeft de sfeer van de
voorgaande, zoals ook al opviel op het voorgaande meesterwerk, de
dubbelaar “The Sane Day” (2005). Daarom is het des te knapper dat het
de band lukt toch een coherent geheel te presenteren, met iets dat zelfs
lijkt op een eigen, superfrisse stijl. Want ondanks de duidelijke
proto-invloeden klinkt Beardfish
vreselijk eigentijds en modern. Dit is het soort van groep dat je graag
aan je alternatieve vrienden wil laten horen, en die dan ongetwijfeld
verbaasd zullen reageren over dat zo’n belegen stijlsoort toch nog met
zoiets sprankelends kan komen. Moet ik de loftrompet nog verder uitsteken?
Net zoals Love Story met kop en
schouders uitstak boven de overige composities op “The Sane Day”, kent
ook “Sleeping In Traffic: Part One” één compositie die elke proghart
sneller doet kloppen. Deze keer is dat het ruim 12 minuten durende Roulette, dat gedragen wordt door een hypersymfonische melodie op
Moog, ondersteund door Hammond. De teksten, over het geloof overigens,
zijn zeer vanuit het hart geschreven en spreken mij zeer aan. Het einde,
een soort van solo op accordeon, is hilarisch en het totaal maakt van Roulette
een symfonisch klassieker. In een live-setting zal dit nummer
uitgroeien tot een publieksfavoriet, daar ben ik vrijwel zeker van. Alleen
Roulette is de aanschaf van dit
werkje al waard.
Sjöblom speelt ook bijzonder veel Hammond en doet dat op een manier zoals
Steve Winwood dat placht te doen, en in niets lijkt het geluid van deze
Hammond op iets waar Keith Emerson patent op lijkt te hebben. Nu ben ik
bepaald geen Hammond-expert, maar het verschil valt me wel op en maakt
Beardfish weer des te unieker binnen de progscene. Hij zingt ook en heeft
een zeer prettig in het gehoor liggende stem die ik met geen enkele zanger
binnen de prog zou kunnen vergelijken, hoewel het toch ook geen hele
aparte stem is. Van een accent is geen enkele sprake.
Alhoewel ik zeer onder de indruk ben van deze plaat en “The Sane Day”
nog steeds zie als een verplichte klassieker, gun ik “Sleeping In
Traffic: Part One” die eer niet. Zo mis ik bijvoorbeeld de hilarische
instrumentale tracks die de voorgaande plaat zo aangenaam maakten.
Weliswaar kent deze plaat The
Ungodly Slob, dat alle kanten op schijnt te gaan en tóch structuur
vertoont, maar ik had toch iets meer ruimte gewild. Daar staat tegenover
dat “Sleeping In Traffic: Part One” veel meer samenhang vertoont.
Beardfish blijft binnen het stramien van één cd veel meer bij de les, en
daardoor is genoemde cd veel evenwichtiger. Ik ben daarom wel erg benieuwd
naar deel 2 en vooral in hoeverre die zal afwijken van dit deel.
Ik vermoed dat je als fan van Beardfish nooit rustig zal slapen. Je zult
je altijd afvragen: op welk verkeerde been zullen ze me nú weer zetten.
Nou ja, het linkerbeen, denk ik.
Markwin
Meeuws
Klik
op de banner om deze cd te bestellen bij:
terug naar cd recensies
 progwereld.org
|
