Jaar: 1999
Label: DemiVox Records

Tracklist:
· Velvet Eye (7:38)
· Kingdome Come (5:02)
· Four Walls Bending (6:11)
· Lead (4:41)
· Filigree Of Noon (4:16)
· Sigh (6:05)
· Maybe So (4:37)
· Black Sand (6:41)
· Rondo (4:46)
· His Everything (6:56)

Discografie:
Angels' Abacus (2004)
Four Walls Bending (1999)
Moon In Grenadine (1996)
Grandmother's Tea Leaves (1993)

Emily Bezar - Four Walls Bending

Om de nieuwe CD van de Amerikaanse Emily Bezar goed te beluisteren, moet je absolute stilte om je heen hebben en geen gestresste dag achter de rug hebben. De muziek van Bezar heeft tijd nodig om de luisteraar te overtuigen van de variatie van de songs. En als je uiteindelijk de muziek over je heen krijgt gegoten, ben je in verwarring gebracht. Je weet niet in welk hokje het geplaatst moet worden. Enerzijds kan je zeggen dat het vermijden van hokjes juist een kunst is en je niet standaard herkend wordt. Anderzijds kan non-herkenbaarheid ook weer niet de bedoeling zijn.

Met "Four Walls Bending" heeft Bezar in navolging op haar voorgaande albums "Walls And Bridges" en "Grandmother’s Tea Leaves" wederom gekozen voor de easy-listening-sound. Een mengelmoes van jazz, blues, fusion en rock schuift aan je voorbij en Bezars klassieke stemgeluid maakt het geheel tot een bijzonder album. Haar studie van klassieke stemtechniek aan de universiteit van Stanford komt dan ook goed van pas. De sound is prima aangepast aan haar fragiele stem en soms meen je het katachtige stemgeluid van Kate Bush te herkennen. Verder hoor je invloeden van Ryuichi Sakamoto en Japan. Velvet Eye is een commerciële opener met een prima refrein. Het strakke gitaargeluid doet sterk denken aan het gestroomlijnde gitaargeluid van Quiet Life van Japan. Kingdome Come en Four Walls Bending geeft meer ruimte voor een iets rauwere opzet. De afwisseling tussen jazz en rock heeft een aardige samenhang maar het hoge kopstemmetje van Bezar dat tussen de partijen doorzweeft kan helaas niet blijven boeien.

Lead heeft veel weg van art-rock waarbij de experimentele songs vaak tot kunst worden verheven. Je zwijmelt weg bij de hemelse gitaarpartijen, helaas krijgt het nummer niet de drive die je verwacht. Op Filigree Of Noon en Sigh tracht Bezar de overtreffende trap in kopstemmetjes toe te passen. Helaas, het irriteert alleen maar. Het jazzy pianogeluid maakt een hoop goed en het moet gezegd worden: het pianospel van Bezar op jazzgebied is fenomenaal. De sfeer in Maybe So en Black Sand doet denken aan de ondergaande zon op een exotisch eiland waar je met een cocktail in de hand door de branding slentert. Het versnelde refrein in de laatste song ligt lekker in het gehoor en blijft na afloop zelfs nog even nagalmen in je hoofd. Rondo is een krachtige song die op staccato leest is geschoeid en de stevigste opening heeft van de cd. De drumpartijen komen rocky over en de zweverige gitaarsolo in het midden van het nummer is zeer creatief te noemen. De afsluiter, His Everything , klinkt dan weer vertrouwd in de oren en is Emily Bezar ten voeten uit: piano-intro, jazzy, zoet, fragiel en verwarrend.

"Four Walls Bending" is een prima album geworden, waarbij de tien songs niet allemaal boeien, voor degene die art-rock een warm hart toedraagt en het hoge stemgeluid alle nummers door kan verdragen, is het zeker een aanrader.

Ruud Stoker

terug naar progarchief

progwereld.org