|
Jaar: 2005
Tracklist: Band:
www.carptree.com Discografie: |
Carptree - Man Made Machine [opmerking: deze recensie is gebaseerd op de originele uitgave op het eigen label van Carptree. Een paar maanden na deze uitgave is het album uitgebracht door InsideOut met een gewijzigde track-volgorde] Carptree
is een duo van Zweedse makelij bestaande uit zanger Niclas Flinck en
toetsenist Carl Westholm, die tevens hun platen arrangeert en produceert.
“Man Made Machine” is hun derde album en voeg deze band inmiddels maar
toe aan je lijstje met Scandinavische sensaties want Carptree heeft het.
De muziek van Carptree moet je niet te vaak horen en dat bedoel ik als een
compliment. Laat je niet platwalsen door de pracht, laat de nummers niet
verworden tot een sleur, maar doe zoals het reclameonderschrift bij een
borrel adviseert; ”geniet, maar drink met mate”. De
tweede cd van het stel, “Superhero” uit 2003, werd al goed ontvangen
maar op “Man Made Machine” vliegt de vlieger nog wat hoger boven het
bladerdak. De boom wordt hoe langer hoe dikker. Qua stijl is er niet eens
echt veel verschil. De Zweden graaien weer royaal met hun kunstzinnige
handen uit de pot met progressieve pop. Het is de smaakvolle inkleuring
die dit album een stuk symfonischer heeft gemaakt, je zou het haast
filmische rock noemen. Het lichte klinkt er lichter, evenals dat het
donkere er donkerder is. Ook
kent deze cd weer de deelname van het No Future Orchestra. Dit is een club
bevriende muzikanten die de verrichtingen van het tweetal aangevuld heeft
met gitaar, bas, drums, percussie en achtergrondzang. Hun spel is
substantieel. Neem de elektrische gitaar in Tilting The Scales of In
The Centre Of An Empty Space, toevalligerwijs het meest toegankelijke
en dito ontoegankelijke nummer van het album. De gitaar heeft een
onmisbare kracht in het geheel aangebracht. In het hectische In The
Centre Of An Empty Space worden de grenzen behoorlijk opgerekt naar
Carptree begrippen. Aan dynamiek komt Carptree overigens niets tekort.
Jejo Perkovic is een lekkere drummer die met z’n smeuďge partijen de
weg nimmer kwijtraakt. Tevens zijn het de knappe composities waardoor de
muziek zo dynamisch en vol contrast op de luisteraar overkomt, zoals
meteen al blijkt uit het melancholieke openingsnummer waar ingetogen zang
met piano afwisseling krijgt van prachtige bombast. Cia Backman doet hier
een schitterende duit in de zak door het nummer bijna te laten exploderen
met woordloze Pink Floyd zang. Westholm
tovert zeer regelmatig de meest fantastische strijkers uit zijn
synthesizers hetgeen uiteraard zowel een frivole als een zwaarmoedige
sfeer bewerkstelligd heeft. Daarnaast komt hij bijvoorbeeld in het volle The
Man You Just Became met enkele stemmige brassgeluiden en kent het Beatles-achtige
The Recipe de klanken van een harmonium. Als de zon vrijspel krijgt
en z’n stralen zich een weg door het loof boren, dient het opgewekte Sunshine
Waters zich aan. De piano in dit door akoestische gitaar voortgedreven
nummer is onweerstaanbaar, evenals de pakkende zanglijn. Al jaren probeer
ik er overigens achter te komen waarom Flinck zo anders klinkt dan
anderen, maar verder dan dat hij z’n woorden vrij kort uitspreekt kom ik
niet. Het is opzienbarend hoe perfect zijn stem aansluit bij de orkestrale
arrangementen, hoe mooi de piano er omheen is gesprankeld en hoe wellustig
hij de achtergrondzang aanvoert. Hij heeft het indringende van een Peter
Gabriel in combinatie met de geheimzinnigheid van Duncan Browne
en de intensiteit van Feargal Sharkey. Het
titelnummer Man Made Machine mag gelden als het meest donkere stuk
van de plaat. Een wat slepend drumritme op de toms waart als woekerend
onkruid door de geest van dit nummer. Dreigend en ongrijpbaar. Het zijn
ook de lage pianoaanslagen en de maffe synthbas die dit nummer zo donker
maken. De orkestrale arrangementen hebben voor tal van kippenvelmomenten gezorgd terwijl je eigenlijk geen seconde snakt naar echte violen. Voor de vocale orkestraties is echter wel gekozen voor een organische benadering. Zeer vaak is er achtergrondzang en in The Weakening Sound is zelfs een heus kamerkoor aanwezig voor een kamerbreed effect. Met het sterke This is Home sluit deze cd goed af. Het is een representatief nummer waar in ruim acht minuten de Carptree-rock in optima forma voorbij komt. Bij
cd's als deze wordt het besef weer eens duidelijk hoe dankbaar we moeten
zijn dat muzikanten als Flinck en Westholm gewoon lekker hun eigen gang zijn
gegaan. Wat dat betreft en ook qua stijl zie ik een overeenkomst met
het Amerikaanse Man On Fire. Dat zijn ook van die gedreven,
ambitieuze creativelingen die op kunstzinnige wijze hun progpop in elkaar
sleutelen. “Man Made Machine” is van het zelfde kaliber als de
“Habitat” cd van onze vurige vrienden. Het is een cd waarvan je met
trots kunt beweren dat je een progger bent. Dick van der Heijde |
terug naar progarchief
progwereld.org