Het Finse proglabel Colossus en het Franse Musea Records hebben al enkele keren eerder de handen ineengeslagen om met enkele artiesten een soundtrack bij een cult-klassieke film op te nemen en wel… they did it again! Ditmaal ligt de uit 1954 stammende Japanse film "The 7 Samurais" ten grondslag aan een muzikale vertelling door het Italiaanse Consorzio Acqua Potabile (CAP), het Venezolaanse Tempano en het Italiaanse Taproban. "The Ultimate Epic" bestaat uit drie ‘songs’ die tezamen net boven de 76 minuten klokken. Transatlantic zou zich er nog over achter de oren gekrabd hebben.

Nu is de core-business van deze drie bands iets verschillend: CAP (actief sinds begin jaren ’90) maakt op klassieke leest geschoeide Italiaanse symfo, terwijl Tempano (actief sinds eind jaren ’70) en Taproban (actief sinds het begin van de 21^e eeuw) zich iets verder van deze appelboom ophouden. Daar staat tegenover dat bij een soundtrack meestal elk van de deelnemende bands een stukje eigen identiteit inlevert, zodat we uiteindelijk een redelijk coherent geheel overhouden.

Ook de achtergrond van Musea Records is er debet aan dat het niet heel verwonderlijk is dat deze soundtrack vrij stevig in de jaren ’70 geworteld is. Niet alleen zijn de karakters van de diverse songs buitengewoon uitgesponnen, maar ook krijgen we een flinke portie fluit en klassieke toetseninstrumenten voor de kiezen, terwijl de digitalisering vooralsnog aan deze plaat voorbij gaat.

Met de film "The 7 Samurais" ben ik zelf niet bekend, dus volsta ik met de opmerking dat de drie songs elk een ‘hoofdstuk’ uit de film representeren en dat het boekje bij de cd zeer uitgebreide informatie bevat over de film zelf, maar ook over het samurai-genre als geheel. Ten slotte worden de Italiaanse teksten ook nog in het Engels vertaald. Kortom: de liefhebber vindt hier een hoop mooi materiaal om in te grasduinen.

Muzikaal valt er best een hoop te genieten van deze plaat, maar toch wel met de levensgrote kanttekening dat een zekere inwisselbaarheid van de muziek op de loer ligt. De drie epics bevatten elk de nodige mooie momenten, maar een sterke samenhang binnen zo’n epic is over het algemeen ver te zoeken. Qua eenheid komt CAP er wat mij betreft nog het beste vanaf, maar anderzijds weten Tempano en Taproban me muzikaal iets meer te boeien. Niettemin is de plaat met drie dergelijke monsternummers hoe dan ook topzwaar. Derhalve kom ik niet verder dan de plaat te zien als een aantal losse momenten: een aantal wel mooie, maar ook een aantal wat langdradige.

Zoals gezegd: CAP levert in feite het meest samenhangend werkje, waarin met name een glansrol weggelegd is voor fluitist Pino Filoni (die nota bene slechts als gast meespeelt). De stem van zanger Maurizio Venegoni werkt op den duur wat op mijn zenuwen. Tempano begint heel sterk. Even lijkt het alsof ze het gat tussen Genesis en Emerson, Lake & Palmer gaan opvullen, maar de beide instrumentale secties in het midden halen de vaart er wat al te veel uit. De epic van Taproban is zelfs voor driekwart instrumentaal en hier krijg ik als leek ook het meest de indruk naar een soundtrack te luisteren. Misschien hebben ze met The Bandits ook het makkelijkste deel, maar ze slagen er in elk geval goed in om de spanning op te bouwen. En die opmerking is voor een keer niet puur muzikaal bedoeld.

Liefhebbers van ouderwetse symfo, met name van de Italiaanse tak hiervan, evenals soundtrackliefhebbers, vinden waarschijnlijk genoeg interessants in deze ultieme epic. Om ook genreontstijgend potten te breken is het geheel evenwel wat te fragmentarisch voor zijn gewicht.