|
Jaar: 2007
Tracklist: Band:
www.cosmicnomads.com.au MySpace: Cosmic Nomads Discografie: |
Cosmic Nomads - Vultress Australië
herbergt een apart soort volk. In overweging genomen dat het land is
opgebouwd uit de nakomelingen van negentiende-eeuws Engels geboefte en
andersoortig maatschappelijk onwenselijke mensen is het niet verrassend
dat bijvoorbeeld de humor een soort lossere en toch wrangere vorm van de
aloude Britse humor lijkt te zijn, en deze aparte herbewerking van de
Engelse volksaard lijkt zich op meerdere manieren te uiten in het
Australische volk. Dit aspect van de volksgeest van de Australiërs lijkt
ook naar voren te komen in de muziek van het uit Melbourne afkomstige
gezelschap Cosmic Nomads, die namelijk een behoorlijk aparte maar toch
aantrekkelijke vorm van progressieve rock maken. Zowel
uit de teksten als uit de muziek van “Vultress” van het genootschap
komt de aparte inborst van de bevolking van het land naar voren. Zo lijkt Elephant
In My Soup een postkoloniale herinterpretatie van de humor van Syd
Barrett en Peter Gabriel, en is de muziek van Cosmic Nomads een en al van
een bijzondere komisch-serieuze kwaliteit. Het voornaamste instrument van
de band is het uit 1959 stammende Hammond C3-orgel van bandleider Ray
Vanderby. Deze Hammond heeft een schitterend geluid, variërend tussen een
redelijk zuivere klank, zoals in Winter’s Day, of een
viesvuigvunzig rochelgeluid als in Another World, waar het orgel
klinkt als een 98-jarige zwerver die zijn hele leven kettingroker is
geweest en ieder moment zijn laatste adem kan uitblazen. Dit prachtige
onnavolgbare instrument wordt bovendien op verschillende manieren
gebruikt: zowel als melodie- en soloinstrument als bij wijze van
percussief instrument (maar dan niet zoals Keith Emerson zijn Hammond
bespeelde met een bijl), waarbij met name het laatste bijzonder apart
klinkt: in plaats van aangehouden akkoorden of snelle solo’s wordt er op
staccato wijze met snelle stootjes op het orgel gespeeld, bijna alsof het
een boogie-woogie piano betreft. Het
meest aparte aan de muziek van Cosmic Nomads is dat er een bijzonder
omvangrijk assortiment aan invloeden valt op te tekenen, maar mede vanwege
het feit dat de Hammond de dominante rol speelt op een bijzondere manier
klinkt de muziek nergens gekopieerd. Naast bijvoorbeeld klassieke
Hammond-bands als Uriah Heep en Deep Purple zijn ook
artiesten en groepen als de vroege Pink Floyd, de vroege Led
Zeppelin, Hatfield And The North, Emerson, Lake And Palmer,
Yes, Dire Straits, King Crimson, The Doors, Cream,
Frank Zappa en nog vele andere te herkennen in de muziek op “Vultress”.
Desondanks klinkt de muziek hoogstens gedateerd, in plaats van nageäapt.
Bovendien zit er nog een vaak onverwachte blueslaag in de muziek wanneer
de Wurlitzer elektrische piano de kans krijgt om een spetterend solo te
spelen. Dit voorziet de muziek van spanning en variatie. De fan van
spannend gebruikte vintage toetsenapparaten zou alleen al vanwege de
Hammond en de Wurlitzer deze plaat van begin tot eind kunnen verslinden,
maar ook voor de “gewone” liefhebber van Prog uit den Gouden Tyd kan
de nieuwe benadering die deze band toepast erg spannend blijken. Hoewel
de muziek op “Vultress” zonder meer progressief is, doet het vaak ook
erg spacey aan, terwijl er altijd een stevige groove in de nummers zit,
die maakt dat het zowaar nog dansbaar wordt ook. Zo zijn de composities
niet zomaar nummers om ingetogen naar te luisteren, maar verwordt een en
ander door de swingfactor en het proestende orgeltje een ware ervaring.
Het mag dan wel zo zijn dat de composities structuurmatig niet bijzonder
beklijvend zijn, de ervaring die deze muziek opwekt, gecombineerd met de
solo’s en de spacerockacthige neuzelstukken, maken van deze plaat van
Cosmic Nomads een opwindende trip terug naar de energie die het einde van
de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig kenmerkte, voordat
allerlei bands aan hun eigen megalomanie ten onder gingen. “Vultress” van Cosmic Nomads is een behoorlijk maf product dat zowel qua geluid als qua tekst een bijzonder oubollig maar toch sprankelend nieuwe luisterervaring biedt. Hoewel het album soms doet denken aan een aparte herinterpretatie van klassieke albums (zoals Radiodread’s reggae-versie van OK Computer, of de reggae-versie van Dark Side of the Moon, Dub Side of the Moon) is er toch sprake van een originele band die op eigen wijze een draai geeft aan de nalatenschap van verschillende bands uit de progressieve rock en aanverwante stromingen... en als dat niet overtuigend is, zouden de manieren waarop de Hammond toegepast wordt al een motief moeten kunnen bieden voor het proberen van de muziek van Cosmic Nomads. Christopher Cusack |
terug naar cd recensies
progwereld.org