|
Jaar: 2007
Tracklist: Band: www.darkwater.se MySpace: Darkwater Discografie: |
Darkwater - Calling The Earth To Witness Het
licht op donker water! In
de wereld van de meditatie schijnt ‘donker water’ symbool te staan
voor pijnlijke emoties. En aangezien het Zweedse Darkwater in zijn teksten
voornamelijk de focus legt op de problemen in het leven en vertroebelde
intermenselijke verhoudingen, ligt daar wellicht de oorsprong van de
gekozen bandnaam. Of de heren speelden vroeger op de kleuterschool gewoon
graag met modder, dat is natuurlijk evenzeer mogelijk. Maar het zou ook
best kunnen dat de naam is ontleend aan de Japanse horrorfilm ‘Dark
Water’ (2002), die een Amerikaanse remake in 2005 kende, gezien het feit
dat diens originele Japanse filmposter opvallende kleur- en
sfeergelijkenissen vertoond met de hoes van Darkwater’s daverende debuut
“Calling The Earth To Witness”. Hoe het ook zij, nieuwkomer Darkwater
is een absolute verrijking voor het progmetalgenre. Zoveel is zeker. De
kwalificatie nieuwkomer verdient wel enige nuancering, want bij nadere
analyse blijken de meeste heren van Darkwater al een langere
gemeenschappelijke geschiedenis te hebben. Die gaat terug tot het jaar
2000. In dat jaar richtten vier van de vijf huidige Darkwater-leden de
neoklassieke power metalband Harmony op, die in 2003 het album “Dreaming
Awake” uitbracht. Overigens bestaat deze groep nog altijd naast
Darkwater en wordt in die hoedanigheid zelfs gewerkt aan een vervolgalbum.
Drukke baasjes, die Zweden. Bassist Karl Wassholm is het buitenbeentje in
deze. Hij behoort niet tot de Harmony-clan en kwam pas na 2003, via het
almachtige internet, in contact met het genoemde harmonieuze kwartet. Wanneer
je naar “Calling The Earth To Witness” luistert, dan wordt al snel
duidelijk dat de heren niet over een nacht Zweeds ijs zijn gegaan. Er is
alles aan gedaan om het geluid zo optimaal mogelijk te krijgen, en dat is
dan ook buitengewoon goed gelukt. Vooral de drums - die in een aparte
studio zijn opgenomen - klinken voortreffelijk. De overige instrumenten en
de zang komen trouwens ook prima uit de verf, met dank aan de
kristalheldere, open mix van Pelle Seather (A.C.T.) en de deugdelijke mastering van professional
Göran
Finnberg (oa.
In
Flames en
Dark
Tranquility).
Het hoesontwerp, en de verwezenlijking van dat idee, moeten voor het
grootste deel op het conto van gitarist Markus Sigfridsson geschreven
worden. Een man met meerdere talenten derhalve. En
waarom is de melodieuze progmetal van Darkwater nu zo goed? Omdat deze
groep er in slaagt om vrij complexe muziek simpel te laten klinken. De
nummers op “Calling The Earth To Witness” zijn lang tot heel lang,
kennen veel breaks en tempowisselingen en enorm veel variatie, maar je
hebt als luisteraar nergens het gevoel dat je het spoor bijster dreigt te
gaan raken. Op de een of andere manier ligt de muziek toch makkelijk in
het gehoor. De nummers hebben een schijnbaar natuurlijke ‘flow’. En
dat is een kwaliteit die weinig bands in het genre gegeven is. Er zijn wel
parallellen te trekken met het werk van Seventh
Wonder,
een andere Zweedse groep met eenzelfde sterke eigenschap. Darkwater weet
met “Calling The Earth To Witness” op alle fronten te overtuigen. Alle
songs zitten doordacht en geraffineerd in elkaar, de melodielijnen zijn
fraai tot heel fraai, de gitaar- en toetsensolo’s zijn functioneel en
worden op de juiste momenten ingezet, de zang is bijzonder aangenaam om
naar te luisteren en de afwisseling is groot. Kortom, dit is melodieuze
progmetal in optima forma. En wat ook niet onbelangrijk is; hier is sprake
van een heuse teamprestatie, zonder al te veel opspelende ego’s. Als je zoveel goede muzikale ideetjes op een plaat van bijna 70 minuten samenpropt, dan bestaat echter wel het gevaar dat het hierbij blijft. Misschien is de inspiratiebron na deze creativiteitsexplosie wel leeg. Dat zou natuurlijk kunnen. Het zal voor Darkwater in elk geval nog een zware kluif worden om dit ijzersterke debuut te overtreffen. Aan deze Zweden de nobele taak om het hier geschetste doemscenario te logenstraffen. Graag zelfs! Joost Boley |
terug naar cd recensies
progwereld.org