|
Jaar: 2004
(heruitgave: 2007) Tracklist: Band:
www.dirge.fr MySpace: Dirge Discografie: |
Dirge - And Shall The Sky Descend De Franse band
Dirge heeft weinig overeenkomsten met groepen als The Flower Kings
of Collage. Daar waar deze bands relatief vrolijke of dartele
muziek maken, wordt de muziek van Dirge gekenmerkt door laaggestemde
metalgitaren, een laag tempo en droevige grunts. Hoewel ik hier eerst een
leuk grapje over een Nederlandse hamstersoort had, is in beraad besloten
het toch heus wel leuke grapje te schrappen, maar het moge ook zonder
komische noot duidelijk zijn dat de muziek van Dirge zich bijvoorbeeld
laat vangen onder de noemer 'uitvaartmetal'. Door de
detailgerichtheid en veellagigheid van de muziek laat het laatste album
van Dirge, "And Shall The Sky Descend", zich het best
beluisteren met een hoofdtelefoon. Zo komt namelijk de subtiliteit van de
muziek het beste naar voren, en bestaat er de minste kans dat de diepere
muzikale lagen verloren gaan in de geluidsbrij van verwrongen
gitaarklanken. Dit is essentieel voor de luisterervaring, daar de muziek
van Dirge zich het best laat beschrijven door een vergelijking met de
zogeheten postrock van bands als Godspeed You (!*) Black Emperor (!*)
(*doorhalen wat momenteel niet van toepassing is), Mono en Explosions
in the Sky. Deze bands baseren hun composities op een relatief
minimalistische ondergrond, die door het toevoegen van lagen langzaam
uitgebouwd wordt tot climax. Deze hoogtepunten worden niet zozeer bereikt
door jubelende gitaarsolo's of onverwachte wendingen in de muziek, maar
lijken te ontstaan doordat de muziek zó vol wordt dat zij als een
spreekwoordelijke emmer overloopt (of beter gezegd, overstroomt). Vanwege
deze overeenkomsten met de postrock zou Dirge "postmetal"
genoemd kunnen worden, hoewel "post-" als genreaanduiding niet
onomstreden is. Al maakt Dirge
metal op een redelijk onconventionele wijze, is de band niet alleen in de
hoek van de ertsmijnen die ze verkent. In dezelfde muzikale hoek,
bijvoorbeeld, bevinden zich bands als Neurosis en Isis,
beide grote namen op het gebied van neodoompostmetal. Echter, hoewel beide
voornoemde bands beter vertegenwoordigd zijn in de media doet Dirge,
afgaand op “And Shall The Sky Descend”, niet onder voor deze beide
grootheden, en heeft het gezelschap zich een eigen hoekje weten te
verwerven door een eigen stijl te hanteren, die zich vooral uit in het
alternatieve gebruik van percussie (zoals gekenmerkt door de tweede helft
van het lange titelnummer), aanvullende vrouwelijke zang en incidentele
vioolpartijen, die de droevige teneur versterken en bovendien een welhaast
'organische' kwaliteit aan de muziek geven. Bijzonder fraai in dit
opzicht, en overzichtelijker dan het eveneens genietbare edoch ietwat
fragmentarische titelnummer, is The Endless, een enigszins
elektronisch aandoend nummer dat een fraai klanktapijt van metalgitaren
weet af te wisselen met een rustiger passage waar een bed van viool en
begrafenisbelachtige gitaarklanken de basis biedt voor een gesproken
tekst, waarna een en ander weer langzaam wordt opgebouwd met intredende
drums en verdere invulling van het geluid totdat de metallurgen de
conclusie inzetten. Een beetje droevig maar behoorlijk interessant, dit
weefsel. Door het lage
tempo van de muziek is “And Shall The Sky Descend” een album dat
ondergaan moet worden, daar het zich niet leent voor bijvoorbeeld
opzwepende muziek tijdens het joggen. Bovendien is deze soort muziek
detailafhankelijk, waardoor het effect grotendeels verloren gaat als er
niet geconcentreerd geluisterd wordt naar de meerdere lagen waaruit de
composities opgebouwd zijn. Als zodanig is niet alleen de muziek zelf wat
traag (in positieve zin), maar is ook de ideale luisteraar ervan van de
minder beweeglijke soort, of minimaal iemand met een behoorlijke
concentratiespanne en uithoudingsvermogen, welke beide vereisten zijn om
deze muziek dusdanig te kunnen doorgronden dat de ware kracht tevoorschijn
komt. Ondanks dat Dirge een band is die intensieve beluistering verlangt of zelfs vereist en bovendien geen glibberige muziek maakt die gemakkelijk de gehoorgang binnenglijdt, is “And Shall The Sky Descend” een fraai document, dat de liefhebber van uitgesponnen mineurenmetal zonder meer een genietbare dosis melancholie zal verschaffen. Hoewel er geen flitsende gitaarsolo’s voorkomen, is de muziek van Dirge door het detailgeoriënteerde en explorerende karakter en de kwaliteit van de composities toch zonder meer interessant te noemen. En voor de anders of breder georiënteerde muziekliefhebber kan de muziek van dit gezelschap dan ook een lonende investering blijken. Christopher
Cusack |
terug naar progarchief
progwereld.org