|
Jaar:
2003 Tracklist:
Dream Theater MySpace: Dream Theater Discografie: |
Dream Theater - Train Of Thought Het
is ze weer gelukt! Wederom heeft een nieuwe plaat van Dream Theater geleid
tot verhitte discussies binnen de vrij conservatieve proggemeenschap. En
waarom? Het album zou teveel richting metal gaan en te weinig progressieve
elementen bevatten. Hoezo? Dat was nou juist de bedoeling van de heren.
Het moest een klassieke metalplaat worden. In die opzet zijn de heren dan
ook uitstekend geslaagd, zonder daarbij het melodieuze aspect en de
muzikale diepgang uit het oog te verliezen. Dat inzicht komt echter pas
als je meerdere malen bent meegereisd met deze “Train Of Thought” en
je de verschillende wagons uitvoerig hebt geļnspecteerd. Neem alles goed
in je op, dan zal blijken dat onder die keiharde buitenlaag nog heel wat
moois verborgen zit. Stap in en laat je overtuigen. We
betreden de eerste wagon As I Am en
worden na een kort intro plotseling overrompeld door de logge, van Black
Sabbath geleende, gitaarrifs van hoofdmachinist John Petrucci en de
mokerslagen van houthakker en co-machinist Mike Portnoy. As
I Am is misschien wel het beste nummer dat Metallica
nooit gemaakt heeft. We verplaatsen ons naar This
Dying Soul, een logisch vervolg op “The Glass Prison” van het
vorige album “Six Degrees Of Inner Turbulence”. Vandaar dus deel IV en
V. Een heerlijk fel en agressief werkstukje met oosterse melodielijnen,
vervormde zang en tintelende toetsenriedels van eerste conducteur Jordan
Rudess. Er is goed gespiekt bij Tool
en de waanzinnige drumpartijen nemen zelfs af en toe Slayer-achtige
vormen aan. De supersnelle gitaarsolo’s spetteren alle kanten op en
laten een uitgebrand treinstel achter. Noodgedwongen
verkassen we naar Endless Sacrifice,
dat rustig begint met ingetogen toetsenwerk en gevoelige zanglijnen van
hoofdconducteur James LaBrie, die op deze cd in topvorm is. Gaan we dat
ook nog eens tijdens een concert beleven? De rust wordt abrupt verstoord
door loodzware gitaren. Het lijkt wel Machine
Head door die typische afgeknepen gitaarpiepjes. Petrucci heeft
duidelijk de leiding in handen maar Rudess gooit ook nog een aardige dosis
toetsen in de strijd. Wagon vier is Honor
Thy Father, dat opvalt door het lange instrumentale intro waarin
Portnoy nog maar eens een aantal bomen van het leven beroofd. De
dieseltrein moet toch blijven draaien en regelmatig opgestookt worden. In
deze song komen de Tool-invloeden nog meer bovendrijven en heeft het
refrein nauwe familiale banden met Iron
Maiden. Gelukkig
heeft deze trein ook een rookvrije coupe waar we tot bezinning kunnen
komen. Vacant laat je heerlijk
relaxen en heeft door de cello een sereen melancholisch sfeertje.
Nauwelijks drie minuten later worden we al weer meegevoerd door de Stream
Of Consciousness, een instrumentaal meesterwerkje. Opgebouwd rondom
een gitaarthema, dat mooi is door zijn eenvoud. Zelfs stille kracht en
hulpconducteur John Myung mag hier even op de voorgrond treden en een
aantal moddervette baslicks ten beste geven. De
laatste wagon heeft de prikkelende titel In
The Name Of God meegekregen. Zou Mike Portnoy ook besmet zijn geraakt
door het ‘Morse-virus’?
Het lijkt er niet op, want in de tekst worden eerder de negatieve aspecten
van een religie belicht. Het nummer begint met onschuldig gitaargetokkel
maar slaat al snel om in een beukend metalen monster waarin ons
machinistenduo al snel het heft in handen neemt. In het refrein waart de Queensr˙che-geest
rond maar deze afsluitende krachtpatser wordt vooral gedomineerd door
majestueuze en intelligente breaks. Na
een turbulente en indrukwekkende muzikale reis met deze “Train Of
Thought” arriveren we op onze eindbestemming. Het was een vermoeiend en
intensief avontuur maar we hebben wel met volle teugen van iedere minuut
genoten. |
terug naar progarchief
progwereld.org