Er was een tijd – nog niet zo lang geleden eigenlijk – dat Echolyn gold als een veelbelovende nieuwe band. De haast onnavolgbare, maar hypermelodieuze mix van Gentle Giant-achtige rock en typisch Amerikaanse roots-achtige muziek deed halverwege jaren negentig menig proghartje in 7/8 kloppen. Klassiekers als "Suffocating The Bloom" (1992) en "As The World" (1995) werden slechts overtroffen door het magnum opus "Mei" (2002).

Nu bestaat Echolyn alweer een tijdje en presenteren ze zich op deze eerste dvd als een stel oude rotten in het vak. De afwisseling van het concert op de eerste dvd met ‘oude’ beelden (met andere woorden: lange haren-tijdperk) is een verrassing: ze zijn echt al een tijdje bezig. Slechts één belofte is ingelost, namelijk onze muzieksoort voorzien van een stevige nieuwe impuls. Zo is Echolyn plotsklaps veranderd van een veelbelovende in een invloedrijke en gewaardeerde band. Zeg maar de Camel van de jaren negentig.

Deze dvd, met de raadselachtige titel "Stars and Gardens volume 4", mag gezien worden als een afsluiting van de afgelopen veertien jaar. Het in het Sellersville Theater, Pennsylvania opgenomen concert geeft ons een goede dwarsdoorsnede van waar de muziek van Echolyn voor staat, met als hoogtepunt uiteraard het ruim 50 minuten durende epos Mei. Met vier nummers elk zijn "As The World" en "Cowboy Poems Free" (2000) wel overmatig vertegenwoordigd ten opzichte van "Echolyn" (1991) en "Suffocating The Bloom" (1992). Het gevoel bekruipt mij dat als Mei niet in de setlist zou zitten, de verhouding wellicht wat beter was geweest. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

De uitvoering van het zeker niet gemakkelijke materiaal is van zeer hoog niveau. De vijf muzikanten, op Mei nog eens aangevuld met zes gastmuzikanten, spelen stuk voor stuk als ware meesters op hun instrument. Daarvan is Tom Hyatt (gelukkig weer terug) de meest veelzijdige. Als (vijfsnarige) bassist is hij onovertroffen, maar daarnaast speelt hij ook niet onverdienstelijk akoestische gitaar en conga’s (zoals aan het begin van Brittany). Gitarist Brett Kull is zonder enige twijfel de beste muzikant, haast vergroeid met zijn instrument. Solo’s en riffjes worden door hem moeiteloos en met tamelijke snelheid verbluffend uitgevoerd. Hij kan ook aardig zingen, maar het is Ray Weston die het beste zingt. Hoe hij uithaalt aan het begin van The Cheese Stands Alone is onnavolgbaar knap, terwijl ook zijn zangpartijen in A Little Nonsense veel waardering verdienen. Deze twee nummers zijn - samen met As The World - de hoogtepunten van de set voor Mei. Boordevol tempowisselingen zijn deze nummers haast een uitdaging voor de ‘tellers’ onder ons, maar drummer Paul Ramsey werkt ze af met schaamteloos gemak en ontspannenheid. Christopher Buzby tenslotte weet elk nummer weer prachtig af te werken met veel Hammond en nog meer Hammond. Op een aandoenlijke en grappige manier half gebogen over zijn te lage toetsenpaneel, zorgt zijn swingende en aanstekelijke spel voor een totaal andere kijk op het fenomeen ‘toetsenist-binnen-een-progband’.

Echolyn is zonder ook maar één van deze muzikanten incompleet. Dat is vooral wat het concert en de dvd ons toont. Het geluid mag fantastisch genoemd worden, als ook de uitvoering van het materiaal, maar over de beeldkwaliteit ben ik niet zo positief. Het kan een kwestie van budget zijn, maar ik moest direct denken aan toen mijn vriendin net een handicam gekocht had en alle foefjes en trucjes op het gefilmde materiaal uitprobeerde. Daar doet de registratie van het concert mij aan denken. Een misser in mijn ogen en het toont ook weinig professioneel.

Zoals gezegd vormt het epos Mei het absolute hoogtepunt van het concert. Deze suite krijgt een werkelijk weergaloze uitvoering, waarin de aanwezigheid van het strijktrio, de twee blazers en percussionist Jamie Diete onmisbaar blijken voor het totaalgeluid. De compositie wordt zonder aanpassingen in zijn geheel gespeeld, zodat er is dus weinig tot geen verschil is met de studio-uitvoering. Maar dat is ook niet nodig, want het is al knap dat men dit stuk foutloos van begin tot einde weet uit te voeren. Belangrijker nog is de ‘drive’ waarmee men Mei brengt en het speelplezier dat men etaleert. De onderlinge interactie is er één om van te genieten. Leuk is ook nu eens goed te zien wie welk stuk zingt. Ik zal het nog een keer zeggen: Mei is een waar meesterwerk, dé manier om een lang muziekstuk tot één geheel te smeden zonder dat het gekunsteld klinkt. Deze live-uitvoering zal de legende alleen maar versterken.

Voor de fans kan ik stellen dat de verpakking oogverblindend mooi is, zeer verzorgd zitten de twee cd’s in een uitklapbaar luxe kartonnen hoesje. En tot slot bevat de tweede cd een interessant, licht humoristisch interview met alle bandleden. Tom Hyatt gaat op luchtige wijze in op zijn stiekeme vertrek enkele jaren geleden en de reacties daarop – leuk en herkenbaar kijkvoer voor gefrustreerde en nooduitgang zoekende progmuzikanten anno nu. Deze gesprekken laten in elk geval vijf zeer sterke persoonlijkheden zien, maar nu wat ouder en wijzer. Dat geeft hoop voor de toekomst. Want wat hebben wij als fans nou liever: een veelbelovende of een veelbetekenende band?