|
Ecstasy
In Numbers
- Spellbound
Spelen in een
triobezetting is misschien wel het moeilijkste wat er is in de muziek.
Helemaal als het gaat om een band met de standaardopstelling gitaar + bas
+ drums. Platgetreden paden, eenvormigheid in de klank en clichés liggen
dan al gauw op de loer. Door middel van muzikaal vakmanschap en sterke
composities weet de Amerikaanse jazzrockformatie Ecstasy In Numbers deze
valkuilen te omzeilen.
Bassist Dean Schmidt vormt samen met drummer Garey Williams een goed
geoliede ritmemachine. Lekker losjes zorgt hij met zijn vloeiende basspel,
waarvan veel op een fretloos instrument waar door je die mooie zangerige
klank krijgt, voor de basis. Maar daarnaast krijgt hij ook regelmatig alle
ruimte om te kunnen soleren. Nergens over-the-top maar lekker relaxt.
Garey Williams is niet alleen verantwoordelijk voor het uitstekende
drumwerk op dit album maar tekent ook nog eens samen met gitarist Mike
Mattingly voor alle composities. Daarnaast heeft hij ook nog een stevige
vinger in de pap voor wat betreft de productie van het album met als
resultaat dat hij met zijn instrument over de volle breedte van het
geluidsbeeld aanwezig is. Dat is überhaupt één van de pluspunten van
dit album; een warme, diepe brede klank die alle subtiliteiten in het
samenspel volledig tot zijn recht laat komen.
Maar de grootste druk ligt natuurlijk op de schouders van gitarist Mike
Mattingly die voor het melodieuze aandeel moet zorgen. Zijn gitaarstijl is
niet direct op één specifiek voorbeeld vast te pinnen. Deels doet hij
mij denken aan Andy Timmons als deze zijn jazzrockkant wat meer
laat horen maar in een nummer als Spy Vs. Spy lijkt zijn
atmosferische spel ook wel wat op dat van Allan Holdsworth ten
tijde van "Wardenclyffe Tower". En dat zonder dat Mattingly ook
maar gebruik maakt van een gitaarsynthesizer. Met name de variatie aan
klanken die hij uit zijn gitaar weet te halen is zijn sterke troef.
Maar met goed spel kom je er natuurlijk niet want zonder goede composities
is dat ook niet veel waard. Gelukkig heeft het duo Williams / Mattingly
ook daar de zaakjes goed op de rij. Mooi voorbeeld is Shades dat
lekker relaxt begint waarna vervolgens door een drietal korte solo’s van
alle muzikanten de intensiteit wordt opgevoerd. Maar altijd wordt het
geheel weer lekker teruggeleid naar het sterke hoofdthema. Spellbound
levert een mooi contrast op tussen enerzijds een lekker groovende shuffle
en een wat losser swingend gedeelte. De opener van het album, Cruisin’,
roept bij mij gelijk het gevoel van een autorit langs de Californische
kust op. Wat ook opvalt zijn de smaakvolle overdubs (met name kleine extra
gitaarpartijtjes) die de band toepast. Die zorgen er voor dat de algehele
klank van de band absoluut niet gaat vervelen. Als je het tweede woord van
het nummer Rush Hour uit de titel haalt heb je ook gelijk een
aanknopingspunt voor het hoofdthema van dit nummer te pakken. Goed om te
horen dat Ecstasy In Numbers ook met het steviger werk goed uit de voeten
kan. Niet dat we nu gelijk met een heavy rockband te maken hebben want
daarvoor blijft de rest van dit nummer lekker losjes swingen.
Wat mij betreft heeft deze band een perfecte balans gevonden binnen al
zijn muziek. Aan de ene kant zijn de stukken niet te strikt van opzet en
aan de andere kant is er ook geen moment dat je denkt dat de solo’s
nergens toe leiden.
"Spellbound" is wat mij betreft dan ook een mooi voorbeeld van
een album dat perfect zou kunnen dienen als introductie voor iemand die
wel van een lekker portie instrumentale rock houd maar zo langzamerhand
wel toe is aan een nieuwe uitdaging. De jazzrockconnaisseurs weten
hopelijk genoeg als ik zeg dat dit album een warm plaatsje in mijn hart
heeft veroverd.
Christian Bekhuis
terug naar progarchief
 progwereld.org
|
