|
Enchant
- Blink
Of An Eye
Voordat ik aan het schrijven van een
recensie begin, luister ik een paar keer naar het album en schrijf een
aantal trefwoorden of zinnen op papier. Gewoon dingen die me te binnen
schieten tijdens het luisteren. Na het lezen van de aantekeningen zijn er
twee woorden die mijn gevoelens omtrent dit vijfde album het best
omschrijven. Geweldig en teleurstellend. Deze woorden zijn
alleen volkomen met elkaar in tegenspraak en vereisen dus enige uitleg.
Geweldig
De altijd stabiele
samenstelling van Enchant heeft voor het eerst sinds jaren een aantal
wijzigingen ondergaan. Mede-oprichter en drummer Paul Craddick en
toetsenist Mike ‘Benignus’ Geimer hebben de band verlaten. Paul
Craddick schreef samen met gitarist Douglas A. Ott het merendeel van de
nummers. Menig andere band had er misschien het bijltje bij neergegooid.
Ik vind het geweldig dat de band ondanks deze aderlating nog steeds
bestaat. De verantwoordelijkheid voor de nummers berust nu in het geheel
bij Douglas Ott. Hij heeft deze gelegenheid met beide handen aangegrepen
en een aantal geweldige nummers uit zijn gitaar laten vloeien. De nummers
zijn toegankelijk, mede door zanger Ted Leonard, maar er is tevens ruimte
voor instrumentale uitspattingen, die op dit album voornamelijk voor
rekening van de gitaar komen. De toetsen zorgen voor de inkleuring en
sfeer van de nummers.
Under Fire opent
de CD op Dream Theater-achtige wijze en eindigt net zo abrupt als Pull
Me Under van deze band. Een afwisselend nummer met veel breaks en
sfeerwisselingen. Aan een aantal nummers is op subtiele wijze een
akoestische gitaar toegevoegd, bijvoorbeeld op Monday. Je hoort
tegelijkertijd een akoestische en een elektrische gitaar en juist de
toevoeging van de akoestische gitaar geeft het nummer wat extra, wat
warmte. De ballade op dit album komt voor rekening van Follow The Sun en
is voorzien van een rustige, meeslepende gitaarsolo. Ook het opvolgende Ultimate
Gift is wat rustiger. De nummers kenmerken zich door een grote
afwisseling, logische breaks en toch een open structuur waardoor het een
plezier is om naar de nummers te luisteren. Progressieve rock optima
forma. My Everafter is het beste nummer van het album met een
voortreffelijke wisselwerking tussen toetsen en gitaar. Op de CD is één
volledig instrumentaal nummer te vinden en wel het afsluitende Prognosis.
Teleurstellend
Mijn teleurstelling richt
zich met name op het einde van de nummers en niet zozeer op het gehele
nummer. Ik zal één en ander aan de hand van een tweetal nummers
toelichten. Monday eindigt met een sublieme gitaarsolo die echter
wordt weggedraaid. Zonde en schande dat je zulke nummers kunt schrijven en
dan niets beters als einde kunt verzinnen als het wegdraaien van de
nummers. Het maakt nieuwsgierig. De volumeknop gaat nog verder open om
maar niets te hoeven missen van de solo en dan niet weten waar en hoe die
eindigt. De nieuwsgierigheid wordt niet bevredigd en dat leidt tot
frustratie en teleurstelling! Het andere nummer, My Everafter,
eindigt op exact dezelfde wijze, alleen zijn het nu de toetsen en de
gitaar die een mooi duet spelen. Het einde van Flat Line wordt ook
weggedraaid, maar dat hoort in dit specifieke geval omdat een hartslag
wordt nagebootst die langzaam wegsterft en is dus niet storend. Slechts
een drietal nummers ontsnapt aan deze behandeling: Blink Of An Eye,
Follow The Sun en Despicable.
Desondanks is "Blink Of An Eye" voor mij één van de beste
Enchant-albums maar blijft er dus iets te wensen over voor een volgende
CD.
Rob van Oosten
terug naar progarchief
 progwereld.org
|
