|
Jaar:
2003 Tracklist: Band:
Discografie: |
Epica - The Phantom Agony De
gekozen bandnaam Epica heeft een dubbele achtergrond. Het is allereerst
een ode aan de band Kamelot,
waarvan de leden enorme fans zijn. Epica is de titel van Kamelot’s
laatste cd. Daarnaast staat het woord Epica voor een oord in het universum
waar alle antwoorden op de levensvragen te vinden zijn. Een betekenis die
perfect aansluit op de strekking van de teksten op dit album. De stofwolken zijn inmiddels opgetrokken en het verhaal Mark Jansen versus After Forever mag eenieder bekend zijn. De liefhebbers van gotische metal zijn uiteindelijk de grote winnaars. Door alle perikelen heeft Nederland er weer een topformatie bij in dit genre. Epica doet met haar debuut direct een gooi naar de koppositie en legt de lat bijzonder hoog. “The
Phantom Agony” is een prachtige plaat geworden. Het is en blijft
gotische metal, maar de klassieke invloeden hebben duidelijk aan terrein
gewonnen. Luister maar eens naar het, in het Latijn gezongen, intro Adyta
met meerstemmige koorzang of het pompeuze Run
For A Fall. Ook de (pas) achtienjarige zangeres Simone Simons draagt
hieraan bij met haar klassiek geschoolde sopraanstem. Een stem die
regelmatig heerlijk contrasteert met de grunts en screams van Jansen. Ook
Jansen’s voorliefde voor filmmuziek steekt zeer frequent de kop op. Een
goed voorbeeld is het epische titelnummer The
Phantom Agony en dan met name in de laatste paar minuten. Dit nummer
kent veel bombast, massale koorzangen en emotionele strijkers. De meest
complete song is misschien wel Façade
Of Reality, waarin een toespraak (n.a.v. 11 september 2001) van Tony
Blair is verwerkt. Hierin komt alles samen: grootse gitaren, stemmige
strijkers, grimmige grunts en fluwelen fluisterstemmen. Ook betoverend
mooi is Seif Al Din, een
bijzonder afwisselende compositie die druipt van de Arabische invloeden. Mark
Jansen is er in geslaagd om getalenteerde muzikanten om zich heen te
verzamelen. Epica is sinds de demo “Cry
For The Moon” (toen nog onder de oude bandnaam Sahara Dust)
als band enorm gegroeid en zet de nieuwe standaard voor de gotische metal.
Verfrissend en gedurfd. Tenslotte
nog een ferme schouderklop voor producer Sacha Paeth (oa. Rhapsody
en Kamelot). Hij levert
met “The Phantom Agony” wederom een
product van wereldklasse af. Zijn invloed op het eindresultaat mag zeker
niet onderschat worden. Trouwens, de acht strijkers en het klassieke koor
verdienen ook alle lof voor hun niet geringe bijdrage aan dit
meesterwerkje. Joost Boley |
terug naar progarchief
progwereld.org