"Een jongensdroom die uitkomt!"

Die woorden laten zich optekenen uit de mond van Epica-gitarist Mark Jansen. Het is genoegzaam bekend dat deze Limburger zich in zijn composities altijd al heeft laten inspireren door filmmuziek. Die invloeden klinken dan ook onmiskenbaar door in de ‘reguliere’ gothic metal van Epica. Met "The Score" heeft Mark, samen met bassist Yves Huts en toetsenist Coen Janssen, de metal tijdelijk op een zijspoor gerangeerd en een ambitieus album vol filmmuziek in de beste Hollywood-traditie verwezenlijkt. Sommige dromen zijn dus geen bedrog!

De plannen voor dit project dateren uit de tijd dat Mark nog onderdeel uitmaakte van After Forever. Hij werd destijds al gevraagd om een soundtrack te componeren bij een op stapel staande Nederlandse film. Pas in de zomer van 2004 hebben daarvoor echter daadwerkelijk de opnames plaatsgevonden. De film beleefde begin september 2005, ongeveer gelijktijdig met de release van "The Score", zijn première. Het gaat hier om de rolprent "Joyride", een kruising tussen een ‘wegfilm’ (roadmovie) en een psychologische thriller. Voor de fijnproevers op acteergebied is het misschien het vermelden waard dat Georgina Verbaan een van de hoofdrollen vertolkt.

Overigens moet je "The Score" niet puur zien als de soundtrack bij "Joyride". Een groot gedeelte van de twintig tracks is weliswaar bedoeld voor de film, maar een aantal nummers staat er helemaal los van. Het trio Mark, Yves en Coen was zo geïnspireerd tijdens het hele ontstaansproces, dat er uiteindelijk veel meer materiaal voorradig was dan waar de film om vroeg. Vanuit die overdaad aan kwalitatieve composities is eigenlijk het idee voor "The Score" geboren.

Er staan overigens ook enkele vertrouwde Epica-nummers op dit album. Het gaat hier om drie songs die we - weliswaar in een andere versie - kennen van "Consign To Oblivion". Dat zijn ook meteen de enige momenten dat we zangeres Simone Simons te horen krijgen. Ze excelleert als soliste in de fraaie ballade Trois Vierges, die op "Consign To Oblivion" nog als duet met Roy Kahn (Kamelot) voorbij kwam. Tevens maakt ze haar opwachting in de singleversie van het kleine hitje Solitary Ground. Bovendien is Simone van de partij in het van de nodige hardheid ontdane Quietus.

De resterende zeventien tracks zijn dus puur instrumentaal. Verwacht echter geen gitaren, bas of drums want daar zal je vergeefs naar zoeken. Het is georkestreerde, epische filmmuziek met gedetailleerd uitgewerkte arrangementen. Bij vlagen zwaar symfonisch en niet gespeend van de nodige bombast, maar ook soms subtiel en ontroerend. De heren van Epica steken niet onder stoelen of banken waar ze de mosterd vandaan hebben gehaald. Je hoort invloeden van grote filmmuziekcomponisten als Hans Zimmer (o.a. "Gladiator" en "The Last Samurai"), Danny Elfman (o.a. "Mission: Impossible" en "Men In Black"), Howard Shore ("Lord Of The Rings") en ook wel John Williams (o.a. "Star Wars"). Althans, zo klinkt het voor een relatieve leek op het gebied van filmmuziek. Misschien hebben de echte kenners een heel ander oordeel. Dat zou zomaar kunnen. In elk geval geven de bovenstaande namen wel genoeg indicatie om te weten in welke hoek je de muziek op "The Score" moet zoeken.