Jaar: 2001
Label: Red Sea Records 

Tracklist:
· We Can Not…(4:29)
· Silly Love Song (4:36)
· Giving Up (3:47)
· Cameroon (4:21)
· The Big Room (7:30)
· If Love (4:05)
· Little Things (3:56)
· Higher Level (4:03)
· Don’t Hurt Me (5:13)
· The One (4:33)

Discografie:
Square One (2006)
The Big Room (2001)
Tintinnabulation (1996)
Running In Circles (1994)
Both Worlds (1991)
Illusions (1990)

For Absent Friends - The Big Room

De Nederlandse formatie For Absent Friends heeft, denk ik, geen introductie meer nodig. Het was een aardig tijdje stil rond deze band. Zanger Alex Toonen werd vervangen door Hans van Lint en na een flinke tijd doken de heren weer de studio in. Het heeft heel wat pijn en moeite gekost voordat dit vierde studioalbum de platenzaken vond, het proces zat boordevol tegenslagen en teleurstellingen. De releasedatum werd steeds maar uitgesteld, maar nu is hij er dan eindelijk: The Big Room.

Het eerste nummer We Can Not… klinkt aardig on-FAF. Dit komt door het scheurende gitaarwerk en het bombastische refrein. De middenstukken zijn lekker rustig met zacht toetsenspel, een dito basgitaar en strakke drums. Toetsen in dit nummer worden verzorgd door Julian Driessen (Timelock), hij werd onlangs in de FAF-gelederen opgenomen, aangezien toetsenist Peter de Jong het na dit album voor gezien zou houden.

De eerste ballade die we tegenkomen is Silly Love Song. Hans van Lint bezit echt een geweldige stem. Zang speelt een bijzonder grote rol in de muziek van FAF en dan is een zanger van deze klasse cruciaal. Toetsen en akoestische gitaar begeleiden Van Lint, later gevolgd door bas en drums. Het geheel klinkt erg lekker, vooral in de passages waarin gitarist Edwin Roes wat steviger van leer mag trekken, met als hoogtepunt de (te korte) solo op het einde.

Giving Up is voor mij een behoorlijke teleurstelling. Het nummer, met flink wat staccato gitaarspel, begint alleraardigst. In de up-tempo stukken is het zelfs swingend. Tegen het einde merk je dat de spanning wordt opgebouwd, je voelt dat er ergens naar toe gewerkt wordt, een climax. Net als in "Boy", van het album "Tintinnabulation" lijken we af te stevenen op een mooi instrumentaal stuk, maar dan stopt het nummer en laat men mij behoorlijk teleurgesteld achter. Dit hadden ze echt verder uit moeten werken.

Titelsong The Big Room kent een prachtig sferisch intro. Langzaam mengen de andere muzikanten zich in de muziek, wat zich uiteindelijk ontlaadt in het aanstekelijke refrein. Het nummer kent aardig wat tempowisselingen. Op het einde doen ze wat ze dus ook op Giving Up hadden moeten doen. Er volgt een lekker up-tempo instrumentaal stuk met briljant gitaarspel van Roes, het hoogtepunt van de cd is gevonden.

If Love is de volgende ballad, waarin Van Lint alleen op toetsen begeleid wordt. Hoewel Van Lint prachtig zingt, vind ik het een behoorlijk zoutloos nummer. De muziek op The Big Room is erg goed, maar het commerciële karakter druipt van de songs af. FAF koos al vrij lang voor symfo met een commerciële inslag. Dit werkte altijd prima omdat de symfo nooit uit het oog werd verloren. Naar mijn menig hebben ze dat op dit album wel gedaan (The Big Room uitgezonderd). Vrijwel alle nummers zitten op "radiolengte" en missen die symfonische inslag, waardoor "The Big Room" meer een album met mooie luisterliedjes is geworden. Ik vind dit erg jammer, aangezien FAF al heel lang tot mijn favorieten behoort. Kwaliteit is er in overvloed, maar het komt op mij over of de band zich inhoudt.

Met de songs Higher Level en The One mochten we een tijd geleden al kennis maken, deze stonden namelijk ook op de dubbel verzamelaar "Decade". Wat ik tot nu toe allemaal gemist heb, vind ik dus wel weer terug in The One. Lekker up-tempo, met mooie instrumentale uitstapjes en veel afwisseling. Hierin is de symfo dus weer wel goed vertegenwoordigd.

De vraag die regelmatig bij mij opdook was: "Wat willen jullie nu eigenlijk?". FAF richt zich nog duidelijk op het symfo-publiek, terwijl de symfo veel minder aanwezig is. Willen ze nou symfo maken of is er de wens om "door te breken" en hebben ze daarom de nummers zo kort en bondig gehouden? Dat doorbreken zou mij op zich niets verbazen omdat dit een album geworden is dat bij een heel breed publiek in de smaak zal vallen. Ikzelf hou het bij hun vorige albums.

Maarten Goossensen

terug naar progarchief

progwereld.org