|
Jaar:
1997 (heruitgave: 2007) Tracklist: Artiest:
Info: Discografie: |
Fish - Sunsets On Empire Het is
tegenwoordig hip om oudere albums opnieuw uit te brengen en deze, al dan
niet met bonus cd of dvd, geremasterd op de markt te brengen. Voor de
platenmaatschappij een lucratieve bezigheid en voor de fans een
mogelijkheid om hun oude roestige exemplaar om te ruilen voor een fris en
gaaf exemplaar. Ook kwaliteitslabel Snapper doet hier aan mee en zo gaat
ook de backcatalogus van ons aller vrind Fish de vernieuwmachine in. Het
artwork wat verfrissender, de boekjes iets uitgebreider, het geheel
verpakt in een fraai digipack, het geluid wat voller en een aantal
bonustracks erachteraan en klaar is Kees! Deze recensie behandelt het door
Snapper ververste album “Sunsets On Empire” welke origineel in 1997
het levenslicht zag. Via de
platenmaatschappij laat Fish zich contacteren met Steven Wilson. Derek W.
Dick zou graag willen zien dat deze talentvolle jongeman de productie op
zich nam voor zijn nieuwe album. Aangezien het eerste concert van Wilson
begin jaren ’80 er eentje van Marillion was (al moet daar bij aangemerkt
worden dat hij de band op dat moment nog niet kende) wilde Wilson dit wel
doen. Uiteindelijk neemt Wilson ook nog de nodige gitaar- en toetspartijen
voor zijn rekening en mag de timide Engelsman ook een groot deel van de
muziek schrijven. Op dat moment is Wilson wel enigszins bekend aan het
geraken door zijn werk met Porcupine Tree, maar nog niet de muzikale
troetelbeer van pers en publiek zoals we hem nu kennen. Fish was vooral
onder de indruk van het moderne geluid van Wilson’s groep no-man,
Porcupine Tree vond de oud houthakker eigenlijk maar zozo. Je zou
verwachten dat het geluid van “Sunsets On Empire” richting het wat
rustige no-man geluid zou gaan, maar het tegenovergestelde is waar.
“Sunsets On Empire” is juist een erg stevig album geworden. De
mijmerende Fish op een tapijt van synthesizers werd overboord gegooid. Het
hoofdbestandmiddel op deze cd werd de gitaar en Fish moest alle zeilen
bijzetten om dit rockgeluid van Wilson van de nodige zangpartijen te
voorzien. Zo werd er zelfs van Fish verwacht dat hij tijdens het zeer
agressieve What Colour Is God
het geheel nog even van een rap zou voorzien, welke ook (met redelijk
succes) geschiedde. De recht-toe-recht-aan rocker Brother
52 werd tot single gepromoveerd en werd zelfs nog een klein
hitsuccesje. De b-kant van deze single Do
Not Walk Outside This Area is overigens als bonustrack aan deze
geremasterde plaat toegevoegd. Het lied past perfect bij de rest van dit
album, ook al zou ik ervoor opteren om Do
Not Walk Outside This Area gewoon tussen het reguliere album op te
nemen. Zodat de, normaal gesproken, twee afsluitende nummers gewoon aan
het einde blijven staan. Ik vind namelijk dat het epische tweeluik Sunsets
On Empire en Say It With Flowers
(welke mede werd geschreven door Tim Bownes van no-man) juist voor het erg
goede tegenwicht zorgen bij deze door rockmuziek gedomineerde plaat. Album aftrapper The Perception Of Johnny Punter is een behoorlijk stevig lied. Ondanks de ijzige drums en de stevige gitaarslagen wordt het melodieuze niet vergeten, iets wat het latere werk van Porcupine Tree ook altijd zo kenmerkt. Met zijn ruim acht minuten gelijk het langste nummer op de cd geeft het precies aan wat je van deze cd kan verwachten. Vele gitaarsolo’s, strakke drumpartijen, een felle Fish en symfonische toetspartijen om het moment dat dit het toelaat. Opvallend
middelpunt van de plaat is het aan zijn dochter opgedragen Tara,
de naam van zijn dochter, is een fraai rustpunt tussen al het muzikale
geweld. De piano-aanslagen van Foss Paterson zijn onopvallend mooi en als
zelfs de viool en de cello worden ingezet wordt het helemaal fraai zonder
echt zwaar op het sentiment in te spelen. Sander Kok
|
terug naar progarchief
progwereld.org