|
Jaar:
2000 Tracklist: Band: www.flamboroughhead.nl
Discografie: |
Flamborough Head - Defining The Legacy Het
gaat goed met, uit ons land afkomstige, symfonische en progressieve rock
muziek. Door bands als Odysicce, After Forever, Within Temptation en
Triangle wordt ons kikkerlandje weer op de symfonische /progressieve kaart
gezet. Een band die in het voorgaande rijtje absoluut niet mag ontbreken
is het uit Friesland afkomstige Flamborough Head. Na hun uitstekende
debuutalbum “Unspoken Whisper” is deze nu gekomen met “Defining The
Legacy”. Ook Flamborough Head heeft de stap genomen om een conceptalbum
te maken en in tegenstelling tot zo veel anderen, lukt het Flamborough
Head wel om een verhaal af te leveren dat makkelijk te volgen is. Het
verhaal draait om de relatie tussen een vader en een zoon. Alhoewel, een
relatie kan het niet echt genoemd worden. De vertelpersoon heeft een
bijzondere moeilijke jeugd achter de rug door toedoen van zijn vader, die
hem veelvuldig misbruikt en vernederd heeft. In de teksten wordt de vader
voortdurend geconfronteerd met de (wraak)gevoelens van zijn zoon en wordt
hij met de neus op de feiten gedrukt. Als
je van het voorafgaande afgaat, zou je verwachten dat de muziek van deze
Hollanders spijkerhard is en vol zware riffs en grunts zit, maar niets is
minder waar. De cd bestaat uit prachtige en goed gestructureerde, vaak
naar Genesis verwijzende,
symfonische songs. Natuurlijk zijn er nummers waarin er flink van leer
wordt getrokken, maar er is voldoende ruimte voor rustige en gevoelige
passages. Belangrijk persoon in de muziek van Flamborough Head is
toetsenist Edo Spanninga. Zijn toetsenspel draagt een groot gedeelte van
de songs, zonder dat hij te veel aanwezig is. Zijn afwisselende en soms
wat gedateerd aandoende toetsenspel geeft dit album een bijzondere sfeer.
Soms lijkt zijn spel op dat van Genesis,
zoals op het openingsnummer Defining The Legacy maar het neigt ook
nog wel eens naar Clive Nolan; de omhoogschietende uithalen op Impulse doen me denken aan Arena’s
Welcome To The Cage. Net
zo belangrijk op dit album is zanger Siebe-Rein Schaaf, zijn stem is een
openbaring. Feilloos legt hij bij de verschillende nummers de juiste
emoties in zijn stem. Dan klinkt hij weer ingetogen en breekbaar zoals in Defining The Legacy en het schitterende
Bridge To The Promise
Land en op het andere moment klinkt hij agressief en rauw zoals in Assassin. Het knappe is dat hij met zijn stem in staat is luisteraar
de diverse stemmingen mee te geven, waardoor je gaat meeleven met de
hoofdpersoon. Hoogtepunt
van dit album is zonder twijfel het instrumentale Mind-Sculpture. De
gitaarsolo’s van André Cents zijn subliem, niet van die scheurende
uithalen en zware riffs, maar prachtige, melodieuze en perfect gedoseerde
solo’s. Solo’s als deze zitten trouwens door het hele album heen
geweven. Door
de loodzware teksten is “Defining the Legacy” niet bepaald een
lichtzinnig album geworden. Naar mate de nummers vorderen, worden de
teksten steeds harder. Het concept laat het eigenlijk niet toe, maar de
teksten hadden van mij soms wat minder zwaar op de hand
mogen zijn, waardoor er tekstueel meer variatie zou ontstaan. Nu
valt het allemaal behoorlijk zwaar op de maag en verlang je na het horen
van dit schijfje even naar rust. “Defining
The Legacy” is zo’n album dat als maar beter wordt, naar mate je hem
vaker hoort. Geef dit album de tijd en je wordt ongetwijfeld net zo
enthousiast als ik. Maarten Goossensen |
terug naar progarchief
progwereld.org