|
Jaar: 1995
(heruitgave: 1999)
Tracklist: Band:
· Progarchief: Biografie · www.galleon.se MySpace: Galleon Discografie: |
Galleon - King Of Aragon De uitdrukking ‘het geheel is meer dan
de som der delen’ lijkt speciaal voor de Zweedse band Galleon in het
leven te zijn geroepen. Er is iets onaanduidbaars in het samenspel van de
muzikanten, iets dat fungeert als een soort extra man. Hun eerste cd
,"Lynx" uit '92, geeft daar al blijk
van en hun ongecompliceerde symfonische rock heeft ook vandaag de dag nog
die toegevoegde waarde. Je zou Galleon met zijn licht verteerbare muziek
kunnen afdoen als een eenvoudige neo-progband, basta, maar dan ga je
ergens aan voorbij. Luister naar die prachtige melodieën, het lekkere
gedreun van de Tauruspedalen, die ontzagwekkende zang en de verzorgde
ritmes van de gebroeders Fors, Dan de drummer en Göran de zingende
bassist . In de toetsengerichte muziek ligt het accent merendeels op de
minimoog-verrichtingen van Ulf Pettersson die daartoe altijd volop de
ruimte krijgt. Dat Pettersson tevens producer is van al Galleon`s albums
scheelt natuurlijk een flinke slok op de spreekwoordelijke borrel. Niet
onbelangrijk daarbij is dat hij zijn vak uitermate goed verstaat en
zodoende Galleon keer op keer opzadelt met een fantastisch geluid. Deze algemene beschouwingen vooraf zijn
nodig om specifiek in te kunnen gaan op een album als het hier te
bespreken “King Of Aragon”. Deze plaat mag gelden als een veredeld
tussendoortje en de ontstaansgeschiedenis ervan moet dan ook even worden
verteld. Toen Galleon in 1995 de drie nummers tellende cd-single “At
This Moment In Time” uitbracht verlangde hun Aziatische distributeur dat
deze uitgebreid zou worden tot een volledig album. De heren Galleon vonden
dat een goed idee en leverden drie extra nummers aan. Samen met een
bonustrack resulteerde dat in een vrij kort album dat pas in 1999 (vier
jaar na de Aziatische uitgave) op de Europese markt werd gezet door
Progress Records. Op deze uitgave kwam echter wel de bonustrack te
vervallen en ook de trackvolgorde werd gewijzigd. Voor mijn bespreking ga
ik uit van deze Progress Records-cd daar de trackvolgorde er eigenlijk
helemaal niet toe doet. “King Of Aragon” is namelijk niet
geconstrueerd volgens een albumprofiel en moet dan ook worden gezien als
een collectie van zes enigszins soortgelijke nummers. “King of Aragon” verdient zijn
plaatsje tussen de andere Galleon-albums. Wel moet gezegd worden dat de cd
tot de minst enerverende in hun rijtje behoort. Het zijn vooral nummers
als het vlotte Crime Wave en de
met brassgeluiden opgetooide semi-ballade Illusive
Exhibition die zowel compositorisch als qua inkleuring niet zo tot de
verbeelding weten te spreken. Beide zijn trouwens afkomstig van de
oorspronkelijke single. Ook daarvan komt het elf minuten durende nummer King
Of Aragon dat op aansprekende wijze laat horen waarom Galleon-fans fan
zijn. Het tingelende toetsenspel gaat er een beetje richting het
Australische Aragon, evenals de
Hackett-achtige gitaar, maar
het meest refereert de band nog aan de wijze waarop Plackband het oude Genesis-geluid uitdraagt. De voorzet echter die
de titel geeft moet in een geheel ander perspectief worden gezien. Galleon
heette in de jaren ’80 namelijk eerst Aragon en na het versturen van hun
eerste demo kwam vanuit het land Down Under het verzoek hun naam te
veranderen. Het rustige tussenstuk van het nummer zit vol prachtig weids
toetsenspel dat van Gandalf zou
kunnen zijn. Een solitaire Moog luidt de finale in, hier gaat Galleon
relatief gezien behoorlijk uit haar dak. Op deze plaat is Galleons muziek
soms timide te noemen. Echt erg is dat niet daar Galleon die
weinige kracht smaakvol weet te integreren. Hierdoor is “King Of Aragon”
verre van saai. Göran heeft een heerlijk stemgeluid dat aan dat van John Wetton doet denken. Die kan ook zo uitbundig zijn. De band weet
goed hoe ze middels een uitgekiende uitwerking een lang nummer boeiend
moeten houden. “King Of Aragon” telt drie nummers die meer dan tien
minuten duren. Het zwierige From
Square To Circle mag gelden als hoogtepunt van het album, maar het wat
donkere Long Lonely Shadows mag
ook niet onbelicht blijven en eerdergenoemde titelnummer is ook al een
topper. In de vorm van Fall Of Spring heeft Galleon trouwens zijn weerbarstigheidje zoals ze dat op vele albums hebben. Te horen zijn pittige gitaarriffs en een kolkend instrumentaal stuk á la Dream Theater. Misschien is dit wat misplaatst, maar hoe dan ook: het is een goede zaak dat de single indertijd tot een volledig album is uitgebreid. Met minimaal drie en maximaal zes nummers die tot tevredenheid stemmen is dit een hebgraag hebbedingetje. Dick van der
Heijde |
terug naar progarchief
progwereld.org