|
Jaar: 2001
Tracklist: Band:
Invisigoth MySpace: Invisigoth Discografie: |
Invisigoth - Alcoholocaust Een cd getiteld
“Alcoholocaust”… dat kan duiden op een nogal misselijke macaberheid
of een beter vermijdbaar soort meligheid. Een kwaliteitsalbum is niet
direct het eerste wat je ervan verwacht en na de eerste luistersessie was
afschuw ook mijn voornaamste emotie. Het cliché wil
echter dat progalbums nog wel eens enige groeitijd nodig hebben en dit
debuut van een Amerikaanse formatie genaamd Invisigoth is daar geen
uitzondering op. De muziek is een combinatie van gothic rock en een flinke
portie oosterse invloeden. De band kent slechts twee leden: zanger Viggo
Domino en multi-instrumentalist Cage. De muzikale ondersteuning is niet
opvallend virtuoos (er komt ook het een en ander uit de computer), maar
zonder meer to the point. De zang van Viggo Domino varieert van stemmig
tot grauw, maar vervalt (gelukkig) nergens in gegrunt. In dit geval is
gothic rock een label bij gebrek aan beter. Beslist niet zo jaren ’80
als New Order of The
Cure en minder theatrale bombast dan Nightwish
of Therion (eigenlijk überhaupt
geen metal). Na enig gepeins over referenties vind ik Moonspell
wel een beetje in de buurt komen of Green
Carnation ten tijde van “A Blessing In Disguise” en (in iets
mindere mate) “The Quiet Offspring”. De composities
variëren van tamelijk normale liedjes met kop en staart tot meer
onorthodoxe geluidscollages, soms met marsachtige partijen. Viggo Domino
behoort duidelijk tot de categorie zangers voor wie de stem ook een
instrument is. Tot de hoogtepunten behoren Strip Search en Serpentine.
Poison Drip en My Absinthe Lover zijn ietwat over the top en Ancient lijkt (met dank aan het bijna identieke refrein) wat veel op
Lay Your Hands On Me van Bon
Jovi (dit is ook meteen de enige legitieme referentie aan deze
veelgeplaagde landgenoten). Invisigoth zal met het verzoek om
handoplegging ook ongetwijfeld een meer spirituele betekenis hebben,
getuige de veelheid aan esoterische filosofie en psychotrope middelen die
aan deze plaat ten grondslag liggen… afijn, daar hoeven wij verder geen
last van te hebben. De plaat eindigt
met een verrassende cover, namelijk van Led
Zeppelins No Quarter. Het hergebruiken van een nummer van dergelijk formaat is
per definitie heiligschennis, maar als we ons eenmaal over dit natuurlijke
dogma heen gezet hebben, moeten we toch erkennen dat de heren er beslist
iets aardigs van gemaakt hebben, met een goede balans tussen eigen
interpretatie en respect voor het origineel. We herkennen duidelijk de
riffs van Jimmy Page, maar verder heeft het liedje een nogal andere
(gothic) kleur gekregen die echter vrij goed blijkt te passen. Casper Middelkamp |
terug naar cd recensies
progwereld.org