|
Jaar: 2007
Tracklist: Band:
www.ivorymoon.it MySpace: Ivory Moon Discografie: |
Ivory Moon - Human Nature Slagtand naar de maan! Ganesha is de
hindoestaanse godheid met het olifantenhoofd. Hij is de god van kennis en
wijsheid, neemt hindernissen weg en is de beschermheilige van reizigers. Op
een dag had Ganesha overdadig veel snoep gegeten. Zijn dikke buik barstte
open en de snoepjes vielen op de grond. Ganesha verzamelde ze snel en bond
zijn buik dicht met een slang. Zo wordt zijn slangvormige kastekoord
verklaard. De maan had dit alles gezien en lachte luid. Ganesha werd
hierom zo kwaad dat hij zijn ivoren slagtand afbrak en deze naar de maan
gooide. De maan, op zijn beurt, verdween en het werd donker. Nog steeds
verdwijnt de maan af en toe, als een straf voor Ganesha: de
maansverduistering. Het is overigens niet echt waarschijnlijk dat het
Italiaanse septet Ivory Moon aan bovenstaande mythe zijn naam heeft
ontleend, want de teksten van de band verraden eerder een sterk
christelijke achtergrond. Voor
de geboorte van Ivory Moon moeten we terug naar de zomer van 2000 en het
duurt tot medio 2002 alvorens de groep zijn eerste promo cd wereldkundig
maakt. Via het obscure Battle Hymn Records leidt dit begin 2004 tot de
release van het debuut ”On The Edge Of Time”. Enige
bezettingswisselingen later pakt de band eind 2005 de schrijfdraad weer
op, hetgeen uiteindelijk resulteert in een volgende plaat en een deal met
het Zweedse Ulterium Records. Die nieuwe cd - die in september 2007 op de
markt wordt gedropt - luistert naar de naam “Human Nature”. Op dit
tweede werkje horen we een bedrijvige band in symfonische metalsferen,
waarbij al snel de gedachte aan een groep als Nightwish postvat,
niet in de laatste plaats vanwege de interessante wisselwerking tussen de
vrouwelijke vocalen van Cecilia Serra en de mannelijke mondklanken van
Sandro Manicone. Muzikaal gezien kan er zeker ook een link met de
verrichtingen van Therion worden opgemerkt. Een
aanbeveling van Het Ivoren Kruis zal “Human Nature” vast niet krijgen,
want ‘hete aardappel in de keel’ zangeres Cecilia onderwerpt het
tandglazuur van de luisteraar bij tijd en wijle aan een behoorlijke
beproeving. Ook haar mannelijke tegenhanger Sandro heeft bij het uitdelen
van de stembanden niet vooraan in de rij gestaan. Niet dat beiden
bedroevend slecht zingen, maar groots is anders. Opvallend is de
rolverdeling bij Ivory Moon, waarbij het vooral Sandro is die de vocale
kar trekt. Wellicht liggen Bijbelse waarden en normen ten grondslag aan
deze keuze. Flauwekul natuurlijk, maar feit is dat normaliter in dit genre
de vrouwelijke partij de lakens uitdeelt. En hoe zit het met de
composities op “Human Nature”? Welnu, die zijn vrij aardig, kennen
redelijk wat afwisseling en zijn volgestopt met leuke ideetjes, maar
missen een beetje de overtuigingskracht. Het is allemaal net niet pakkend
genoeg om een onuitwisbare indruk achter te laten. Maar wie van een band
als Epica houdt zal best enig plezier ervaren bij songs als het
bombastisch galopperende In The Deep Forest of de sterke, licht
progressieve afsluiter The Journey. En ook de liefhebster (of
liefhebber) van Therion zal nummers als het apocalyptisch geladen Golgotha
of het gevarieerde Clown In The Mirror ongetwijfeld met gematigd
genoegen tot zich nemen. Zelfs de fans van het vroege werk van After
Forever vinden in het met korte pianostukjes versierde Wasted Time
iets van hun gading. Olifantastisch is het te weinig dynamiek kennende “Human Nature” zeker niet, maar er worden in dit genre legio slechtere platen gemaakt. Ivory Moon sluit met deze cd dan ook moeiteloos aan in de omvangrijke rij der middenmoters. Wel achteraan overigens! Markwin
Meeuws |
terug naar cd recensies
progwereld.org