|
Jaar: 2005
Tracklist: Band:
www.ladylake.nl MySpace: Lady Lake Discografie: |
Lady Lake - Supercleandreammachine In
1997 komen gitarist Fred Rosenkamp, toetsenist Leendert Korstanje en
drummer Jan Dubbe bij elkaar om bonustracks op te nemen voor een
heruitgave van de in 1977 verschenen debuut-lp van Lady Lake, "No
Pictures". De drie besluiten dan om de band, die in verschillende
samenstellingen actief was tussen 1973 en 1982, weer nieuw leven in te
blazen. Een aantal optredens volgt waarmee de band trendsetter is, want
ook bands als Kayak, Alquin, Focus en Plackband maken hun rentree zowel op
schijf als op het podium. Toch zal het nog acht jaar duren voordat er een
album verschijnt met nieuw materiaal van Lady Lake, maar hier is ie dan:
"Supercleandreammachine". Deze
ietwat maf aandoende titel verwijst rechtstreeks naar het populaire
radioprogramma van de bevlogen Ad Visser eind jaren '70 begin jaren '80.
Het baanbrekende programma vulde destijds de ether met nieuw ontdekte
muziek. Een flashback wordt een feit. Niet alleen het artwork sleept me
mee naar de tijd van golvend lang mannenhaar en dikke hoornen brillen, het
is vooral uiteraard de muziek die de onmiskenbare uitstraling heeft van
die roemruchte tijd. Een
druk op de knop van deze droommachine laat Camel
horen met Thijs van Leer achter het orgel of Focus met Andy Latimer
als gitarist. In het geheel doemen ook invloeden op van Gentle Giant en Canterbury-groepen als Caravan en National Health,
wat de nodige afwisseling tot stand heeft gebracht. Het moge duidelijk
zijn dat de symfo van Lady Lake hiermee een jazzy houtje-touwtjesjas
draagt. De geluidskwaliteit van Supercleandreammachine is goed te noemen
wat deze nette, beschaafde muziek een erg verzorgd (Camel-achtig braaf)
uiterlijk heeft meegeven. Dit is tóch muziek die mij een beetje laat
hinken op twee gedachten, want alhoewel ik de verrichtingen van de heren
zou willen bestempelen als geweldige retro, krijg ik af en toe toch ook
het gevoel dat de drie zijn blijven hangen in hun tijd en in hoeverre is
er dan nog sprake van retro? Eigenlijk maakt dat geen flierefluit uit, de
instrumentale muziek van dit Deventer trio zal erin gaan als koek. Het
veertien minuten durende The Untold Want, waar de cd mee opent, doet het koekiemonster in mij
nog niet echt ontwaken. Het telt twaalf subtitels en is dan ook een op en
af gaan van fragmentjes met aan het begin subtiele vrij langdradige
vleugel en gitaar, zowel elektrisch als akoestisch. Bovendien hebben
sommige een fragiele jazz insteek en daar moet je van houden. Het is best
mooi allemaal maar het is nou niet bepaald enerverend. Het komt eigenlijk
meer over als een intro van een kwartier. Soms komt in dit nummer, dat
nooit een nummer wil worden, de klasse van de band toch wel boven drijven.
In die passage op 11:30 minuten bijvoorbeeld gaat het errug lekker lopen.
De gitaar boezemt er ontzag in met fraai melodieus spel, het orgel rolt er
z’n begeleidende tapijt uit en de levendige stijl van drummen waar Jan
Dubbe heel het nummer al mee scoort, levert hier een stel smeuïge breaks
op. Dit is slechts een voorbode van wat komen gaat. Vervolgens
brengt Lady Lake zes nummers die gewillig door de mond gaan onder het
motto: goed, beter, best, eet smakelijk. Het laatste nummer heb ik maar
niet meegeteld want dat is slechts een 36 seconden durende reprise van het
begin van The Untold Want, een
kruimeltje dus, om maar eens in koektermen te blijven. Doo
Dah Damage
en Wet Sounds stralen een warm
gevoel uit met een gedegen structuur die ditmaal de nodige variatie op een
prettige manier herbergt. Doo Dah Damage bevat een temperamentvolle jazzy gitaarsolo, maar de
band durft er ook robuust tegenaan te gaan wat hen heeft onderscheiden van
hun inspirators. Toch klinkt de melancholie van de eerste Camel-platen
overal onverbiddelijk in door, ook in het bluesy Wet
Sounds waar de zeggingskracht van de gitaar enorm is. In deze eerste
drie nummers heeft gitarist Rosenkamp tevens de basgitaar gehanteerd en
dat terwijl Lady Lake toch als basloos trio door het leven gaat. Het
aanslaan van de dikke snaren is goed te horen al gebiedt de eerlijkheid me
te zeggen dat ik deze wetenschap ook heb uit een interview dat ik las in
iO-pages. In de overige nummers komen de bassen bij toetsenist Korstanje
vandaan. Hierdoor is zijn spel hoofdzakelijk begeleidend van aard zonder
dat hij zich daarmee een plaats op de achtergrond heeft toebedeeld. Zijn
Mellotronklanken in het fantastische Ford
Theatre, een nummer dat al jaren tot het repertoire van de band
behoort, zijn met hun hoge kickgehalte prominent aanwezig om weg te zweven
naar Heart Of The Sunrise-achtige
hoogte. Deze Yes-vergelijking
komt niet zomaar uit de lucht vallen, want ook de riffs van Rosenkamp in
het eerste stuk van deze epic zijn helemaal des Steve Howe. Het gedeelte met de vreemde maatsoorten mag gelden als
het symfonisch hoogtepunt van deze portie welbehagen. Dat Lady Lake een band is met een oer-Hollandse allure blijkt wel uit het gedragen No One Will Ever Know (Fare Thee Well) en de rocker The Chief. Begrijp me niet verkeerd, dit bedoel ik geenszins denigrerend. Het album zakt niet in elkaar en het niveau blijft tot het eind toe gehandhaafd. Zo is het met Radio Reminiscence, het laatste volwaardige nummer, weer heerlijk genieten van die exquise melodieën. Wel heb ik het idee dat deze droommachine precies op tijd is gestopt en dat meer versnaperingen misschien wel eens zwaar op de maag zouden hebben gelegen. Dick van der Heijde |
terug naar progarchief
progwereld.org