|
Like
Wendy
- Summer
In Eden
Like Wendy is in
het symfonische wereldje inmiddels geen onbekende naam meer. De huisvlijt
van Bert Heinen, want hij is Like Wendy, leverde ons hiervoor al
drie zwaar symfonische platen op, met als referenties Genesis,
Marillion en de hele neoprog-scene. Dit nieuwste schijfje is echter
van een hele andere orde.
Dat is al te zien aan de hoes. In plaats van typisch symfonische
mythologische landschappen die we zo graag zien, is deze in een postmodern
jasje gestoken. De desolate sfeer die de voorkant schetst is treffend voor
de muziek. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, is niet
"Holidays In Eden" maar juist het briljante "Afraid Of
Sunlight" van Marillion de voornaamste inspiratiebron, terwijl
Bert Heinen ondertussen ook goed geluisterd heeft naar Porcupine Tree en
Radiohead.
De geschiedenis van de symfo heeft geleerd dat dat voortreffelijke muziek
kan opleveren. Like Wendy slaagt hier niet in, en dat is jammer. Het is
een zwakke broeder in de voor de rest smetteloze carrière van Like Wendy.
Alhoewel de muziek enkele sterke thema’s kent, nergens ontaardt het zich
in werkelijk goede muziek. Erger nog, de sfeervol bedoelde muziek komt
uiteindelijk futloos en ongeïnspireerd over, en waar Bert emotie probeert
in de liedjes te leggen, is het saaiheid troef.
Een goed voorbeeld is Sorry For The Codeïne, waar een ronduit
saaie melodielijn het gevoel geeft dat het nummer pas na drie minuten
begint, als de toetsen worden ingezet. Dan ontvang je een glimp van de
klasse die Bert Heinen toch zeker heeft. Zo zitten er meer parels op deze
cd, zonder dat die de kwaliteit van het totaal doet stijgen. De
versnelling bijvoorbeeld aan het einde van Black Hole met de
bijbehorende toetsensolo doet het symfohartje iets sneller kloppen,
terwijl er ook in de rest van het nummer enkele thema’s zitten, waarvan
je denkt: Hé! Maar het is niet genoeg. De banjo in het nummer Aerosol past
erg effectief. Tenslotte geeft One Last Breath ons een
Marillion-achtig tussenstukje, met een van de weinig erg goed klinkende
solo’s. Maar hoe mooi gevonden sommige stukjes ook zijn, nergens is er
sprake van goede muziek, laat staan goede prog.
Was Bert Heinen gezegend met een mooie stem, dan had deze cd nog een
magere voldoende kunnen scoren. Helaas is zijn stem wat dun, wat hij knap
verhuld door de stem naar achteren te drukken in de mix, of door
meerstemmig te gaan zingen, zoals in het refrein van het redelijke Holy
Ground, dat de sfeer van Porcupine Tree het sterkst uitademt. Eden
is misschien wel het beste nummer, niet alleen omdat het het meest
prog klinkt, maar ook omdat het een originele samenvoeging van twee
oorspronkelijke melodieën zijn, zodat het nummer spannend blijft. Alleen
zijn de elektronische drums irritant, maar dat geldt eigenlijk voor de
hele cd. Een echte drummer, en dat had niet eens een toptalent hoeven
zijn, had de muziek zeker verbeterd.
Het is jammer dat Like Wendy voor deze richting kiest. De muziek is
namelijk niet interessant genoeg voor de gemiddelde symfonische rockfan,
en gewoon niet goed genoeg voor de gemiddelde popmuziekfan. Want daar is
deze cd toch voor bedoeld, namelijk om het grote publiek te bereiken. Dat
is niet zo erg, want dat waren bijvoorbeeld "Stupid Dream" van
Porcupine Tree en het genoemde "Afraid Of Sunlight" van
Marillion zijn erg sterke platen. En die waren ook bedoeld om hetzij een
doorbraak te bewerkstelligen, hetzij met simpelere middelen proberen toch
muzikaal hetzelfde te bereiken. "Summer In Eden" van Like Wendy
heeft de kwaliteit van genoemde platen niet, met als gevolg dat deze
schijf hoogst waarschijnlijk tussen wal en schip zal belanden.
Markwin Meeuws
terug naar progarchief
 progwereld.org
|
