|
Jaar: 2005
Tracklist: Band:
www.likewendy.nl Discografie: |
Like Wendy - Endgame Vijf
cd's lang is Bert Heinen de enige koning geweest in het koninkrijk van
Like Wendy als hij op “Endgame”, het zesde album, z’n zetel
verrassend deelt met een ander. Mark-Jeroen Heek luidt diens naam en hij
is geen drummer, zoals menigeen waarschijnlijk gehoopt had. Heek is
evenals Heinen ook zanger en multi-instrumentalist. Een gelijkwaardige
partner derhalve en alhoewel de foto op de binnenkant van het hoesje een
wat 'Crazy Diamond'-achtige mythe probeert te creëren al ware Heek het
alter-ego van Heinen, lijkt het me toch dat Mark-Jeroen Heek een echt
persoon is. Bovendien moet hij een geweldig klankbord zijn geweest voor
Heinen, want niet alleen is er sprake van een ware metamorfose, tevens mag
"Endgame" met afstand gelden als het beste Like Wendy-album tot
zover. De
grootste verandering ligt bij de stijl. Like Wendy heeft altijd pure
neo-prog gemaakt, maar op “Endgame” is zowel retro als neo te horen.
Het draait hier constant om beide insteken die vaak dwars door elkaar heen
lopen. Het nodige knip- en plakwerk is goed doordacht en stoort eigenlijk
nergens. Een scheidingshekje is dan ook moeilijk te plaatsen. Het zal
doodzonde zijn als er mensen aan deze cd voorbij gaan omdat ze denken dat
dit de zoveelste neo-progplaat van Like Wendy is zodoende zeer fraaie
retro missen. Zoals altijd bij Like Wendy is ook “Endgame” rijkelijk
gevuld met hemelse Mellotronklanken. Het retrogehalte wordt echter bepaald
in welke context deze staan. Dat geldt
ook voor de akoestische gitaar, de piano en de solo's op elektrische
gitaar en synthesizer. Het weergaloze openingsnummer Mock Me! is
gezegend met een lekker lang, op zichzelf staand instrumentaal tussenstuk
dat zo retro klinkt als de neten. Al mijn Genesis-haartjes gaan
ervan kriebelen en het orgelgeluid later laat ook mijn Yes-hart
harder bonken. Het is niet echt moeilijk te behappen dat dit Like Wendy
is. De
zang lijkt geen twijfel. Die wat dunne, vibrerende stem, het handelsmerk
van Like Wendy, dat is onmiskenbaar Heinen. In het begin van Mock Me!
mag Heek trouwens gelijk laten horen wat hij vocaal in huis heeft. Hij
heeft een vrij 'dertien in een dozijn'-stem, een beetje vlak eigenlijk,
maar in combinatie met de waterverfstem van Heinen is het ideaal. Op
“Endgame” gaan ze regelmatig de samenzang aan en dat is een heuse
verbetering. Het geheel klinkt strakker en breder, maar vooral duidelijker
gedefinieerd en zal met name bij liefhebbers van BJH in goede aarde
vallen. Ook
de melancholie, zowel qua zang als qua muziek, is weer nergens ver weg.
Mooie voorbeelden hiervan zijn het wat klagerige Porcupine Tree-achtige
Radioactive Girl, dat niet had misstaan op “Marbles” van Marillion
en het zeer Saybia-achtige stuk in het titelnummer. De zang, zeker
in combinatie met akoestische gitaar en/of piano, zit wel vaker in de hoek
van die wat dromerige Denen. Het is overigens Heek weer die de eerste
blokken zang van deze afsluiter voor z’n rekening neemt. In
Subs zit een passage met enigszins stevige gitaar en dat hardere
randje is nieuw bij Like Wendy. Dergelijke pit is precies het juiste
snufje peper in de soep. Het breekt het geheel lekker los. Ook Seventeen
en het lange instrumentale begin van Moria kennen deze oppeppende
contrastmomenten. De retro op dit album steekt overal de kop op: de gitaar in Subs is heerlijk Hackett, in de samenzang van Moria heerst een CSNY-sfeer en de toetsensolo aan het begin van Money For Monkey’s heeft die heerlijke King Arthur-gloed van Wakeman. Toch bevat dit album met bijvoorbeeld Money For Monkey’s ook perfecte neo-prog. Het stuk met afwisselend gitaarwerk en Clive Nolan-achtige toetsenriedels is moddervet neergezet. Seventeen doet even denken aan Save a Prayer van Duran Duran. Het is maar een beetje. Seventeen is vele malen interessanter. Feitelijk vind ik dit intens gezongen neo-prognummer samen met het op retroklanken zwevende Mock Me! het hoogtepunt van deze cd. De laatste paar minuten van de cd daarentegen zijn wat zwak, terwijl je juist bij een eindspel, van wat dan ook, een verhoogd adrenalinepeil mag verwachten. Een lekker ouderwetse finale vol bombast met zo'n heerlijke obligate gitaarsolo had niet misstaan. Mijn
recensie van "Homeland", de vorige Like Wendy-cd, besluit ik met
de enigszins cynisch bedoelde zin “zo kunnen we nog jaren doorgaan”.
Wat “Endgame” betreft en zeker qua titel zou ik willen zeggen “laten
we dat hopen”. Dick van der Heijde |
terug naar progarchief
progwereld.org