|

Jaar: 2005
Label: Progrock
Records
Tracklist:
· The Ballad Of Eddie Wanderlust (7:14)
· Higher (9:37)
· Weariness Rides (6:25)
· The Prisoner (10:41)
· Home (6:41)
· On And On (5:53)
· Mirror Of Life (5:28)
Band:
Rik Bigai: bas
Steve Katsikas: zang, toetsen
Diego Pocovi: drums
Roy
Strattman: gitaar
Info:
www.littleatlas.com
MySpace:
Little
Atlas
Discografie:
Hollow (2007)
Wanderlust (2005)
Surface Serene (2003)
Neverworldly (1998)
|
Little
Atlas
- Wanderlust
David Caruso mag
nog even thuisblijven. Twee jaar geleden constateerde ik bij “Surface
Serene” dat Little Atlas zeer veel beloftes voor de toekomst in zich
verscholen hield. Met deze nieuwe plaat “Wanderlust” lossen ze deze
beloftes ruimschoots in. Nu toont de band uit Miami een geheel eigen
gezicht, alhoewel de invloeden van groepen als Spock’s Beard, Echolyn
en Salem Hill nog steeds evident zijn. “Wanderlust” is een
plaat van zeldzaam schone klasse, een plaat die tegelijkertijd nostalgisch
als lentefris klinkt. Little Atlas is prog anno 2005: springlevend,
opwindend en vrolijk makend. En nóg denk ik dat we het beste van Little
Atlas nog niet gehoord hebben.
De ingrediënten zijn hetzelfde gebleven. Gedurende zeven nummers schotelt
Little Atlas ons andermaal de wonderschoonste melodieën en mooiste
thema’s voor, waarbij als smaakmakers geweldige toetsensolo’s en
hemelbestormende gitaarsolo’s worden toegevoegd. Alle muzikale
uitspattingen ten spijt is Little Atlas bovendien een band waarbij de
kracht van de compositie voorop staat. Alles staat in dienst van het
liedje.
Dat blijkt al
gelijk bij de opener The Ballad Of Eddie Wanderlust, dat met een Spock’s
Beard-achtige bravoure en kracht van start gaat en nog voor de rauwe,
aangenaam klinkende stem van bandleider Steve Katsikas zijn melodieuze
zangpartijen inzet, tel ik al een viertal tempowisselingen en evenveel
thema’s. Het strakke baswerk - prominent in de mix - van Rik Bigai trekt
de aandacht onder het vloeiende en soepele ritme van de van oorsprong
Venezuelaanse drummer Diego Pocovi. Ook het verrassend sterke talent van
gitarist Roy Strattman valt direct op. Tel daarbij op de toetsencapriolen
van Katsikas en het mag een wonder heten dat de composities niet verzuipen
in veel drukte en dadendrang.
Eén van de sterkste composities op de plaat is Higher, dat
lichtvoetig en knap gearrangeerd van start gaat en al snel een enorm
pallet vol klankkleuren ten gehore brengt. In een kraakhelder bedje van
productionele openheid walst Little Atlas ons in dit nummer mee langs
velden van Genesis en door zeeën vol Yes. Zowel de
coupletten als de refreinen tonen een haast zeemansachtig karakter, zonder
tot kroegniveau af te dalen. Maar de meeste indruk maken toch de
verschillende solo’s, thema’s en sfeertekeningen met als hoogtepunt
het angstig higher klimmende toetsenthema halverwege.
Het opmerkelijke van de muziek van Little Atlas is het ongehoord zonnige
karakter van de muziek, zonder ook maar een druppel water bij de
symfonische wijn te doen. Dat is bijvoorbeeld merkbaar in het aangenaam
stevige en vol tempowisselingen opgeleukte The Prisoner, dat in
zijn intensiteit en zomers speelplezier wat aan Dave Matthews Band doet
denken, terwijl uiteraard ook de invloed van Spock’s Beard weer
evident is. En die zelfs overklast, want zowel de heldere en vloeiende
gitaarsolo’s van Roy Strattman als de geweldige en supermelodieuze
toetsensolo’s van Steve Katsikas zijn een lust voor het oor.
Ook het aangenaam verslavende karakter van On And On (waarvan op de
cd ook nog een video staat) is me opgevallen. En dan eindigt de cd vrij
plotsklaps met de ballad (soort van) Mirror Of Life. Alhoewel met
zeven sterke tracks de repeatknop van de cd-speler snel genoeg gevonden
is, vind ik het jammer dat de plaat hier (en op deze manier) eindigt. Ik
mis aan “Wanderlust” nog die laatste verlossende song - die grote
alles samenvattende epic. En opnieuw verdenk ik Little Atlas ervan minder
aandacht te besteden aan het einde dan aan het begin van een cd.
Neemt allemaal niet weg dat “Wanderlust” een bijzonder sterke cd
betreft, fris en zonnig, maar ook knap gemusiceerd, modern zowel als
nostalgisch. En met een dikke knipoog naar de prog die we de laatste jaren
zo leuk vonden.
Markwin
Meeuws
terug naar progarchief
progwereld.org
|