Oh, wat haatte ik deze plaat toen ie uitkwam. Ik kan me herinneren dat ik em kocht, een keer of tien draaide en haastig afleverde bij de plaatselijke Plaatboef. Marillion was voor mij Marillion niet meer met deze veel te korte plaat vol veel te korte nummers. Als progsnob die ik was kon Marillion mij niets meer goed doen en de opvolgende plaat ("Marillion.com") leerde ik pas ruim een jaar na dato kennen. Ik was voorgoed Marillion-genezen. Dacht ik.

Enkele jaren later zag ik "Radiation" liggen voor, ik geloof, 5 euro bij de Media Markt. Net goed! dacht ik. Marillion in de afprijsbakken was het verdiende loon voor het verraad aan de ware symfo-fan. Toch jeukte het. Was ie nou werkelijk zo slecht als ik in mijn gedachten de draak van een plaat inmiddels had gefantaseerd? Als ik em nou niet zou vergelijken met zeg "Brave" of "Misplaced Childhood?" Hoe zou "Radiation" het als normale plaat doen, als een op zichzelf staand werk? Aarzelend kocht ik de cd opnieuw.

Ik heb mijn mening enigszins moeten herzien. Zo slecht is "Radiation" nou ook weer niet. Vergeleken met de vertwijfeling van de voorgaande "This Strange Engine" vertoont "Radiation" in elk geval weer richting. Een behoorlijk andere productietechniek zorgt voor een gladheid en rauwheid die het werkje wel staat, daarbij geholpen door het ook veranderde gitaargeluid van Steve Rothery (het duidelijkst hoorbaar in de prima solo van Three Minute Boy).

De kwaliteit van de popsongs op "Radiation" (want dat zijn het) is hoger dan op "This Strange Engine". Maar die plaat telde als epic – als ode aan de vroegere symfonische rockfan, waar Marillion in deze periode zo graag afstand van nam – het fabuleuze titelnummer. Deze plaat kent slechts het 7 minuten durende bombastische geweld van Cathedral Wall en de Peter Gabriel-achtige pracht van A Few Words From The Dead.

Ondanks dat de plaat meer zelfvertrouwen en kracht uitstraalt dan zijn voorganger, is van één geheel nog geen sprake. Daarvoor mist de plaat nog gebrek aan richting, alhoewel het compositorische materiaal zeker niet slecht is. Three Minute Boy en These Chains zijn typische fakkelballades uit de beste Marillion-stal, maar Now She’ll Never Know doet mij teveel aan een H-solotrack denken. Het had niet misstaan op het rond dezelfde tijd verschenen "Ice Cream Genius" van Marillion’s niet meer zo nieuwe zanger. Under The Sun is een prima rocker met goede melodie en kent tevens Mark Kelly’s fijne neus voor toetsengeluiden. Ondanks dat "Radiation" met de beste wil van de wereld geen echte symfo genoemd kan worden, hoor ik toch meer toetsenwerk van deze kale toetsenist dan op "Brave". Het kan aan mij liggen, maar het toetsengefriebel op het gekke, maar aangename The Answering Machine smaakt naar meer. Het enige echte dieptepunt is Marillion’s poging tot het maken van blues in Born To Run. Brrr.

Gelukkig wordt veel vergoed met het briljante openingsthema van Cathedral Wall, dat zoals de titel al doet vermoeden als een schuifelende kerk op je afkomt. De spookachtige echozang van Hogarth, in combinatie met het gitaartje en de bas geeft het nummer een huiverig karakter. Het refrein is sterk en zo is ook de Hammondsolo van Kelly aan het einde.

A Few Words From The Dead is een lange track die in twee gedeelten uiteenvalt. Het nummer komt verdraaid langzaam op gang en kent naast een reutelende Indiaan wat voorzichtige Afrikaanse- en Oosterse invloeden, maar nergens storend. Waar Cathedral Wall indruk maakt door zijn verpletterende binnenkomst, zuigt A Few Words From The Dead je tergend langzaam binnen. Steve Rothery’s gitaarthemaatje is erg aanstekelijk. Met het ‘or you could love’ gedeelte verandert niet de melodie, maar wel de dynamiek. Zonder dat de melodie of het tempo wezenlijk verandert, wordt er wel sfeertekening op sfeertekening gebouwd. Dit is Marillion ten voeten uit. Jammer dat ze niet de hele plaat zo briljant kunnen zijn.

Ik heb nog steeds een haat-liefdeverhouding met "Radiation". Het ene moment verafschuw ik het gemak dat van de plaat afstraalt en dan soms draai ik em toch stiekem op mijn zolderkamertje. Denkend aan oude, betere Marillion tijden...

Toen we gelukkig waren.