Markwin Meeuws: eerst beluisterde ik de enkele editie van "Marbles" en die deed me niet veel. Wel goed, maar niet schokkend. Maar toen ik het complete werk een aandachtig onderzoek toekende, viel alles op zijn plaats. Nog nooit ben ik een plaat tegengekomen die zo afhankelijk is van de onderlinge samenhang als deze dubbelaar van Marillion. "Marbles-2cd’s" is een totaal andere cd dan de enkele editie.

"The Complete Marbles" heeft een betere volgorde, een betere dosering en ‘vertelt’ als het ware het verhaal beter. Het verschil met de enkele editie is alsof je bij een zware griep in het ene geval slechts de verpakking van een geneesmiddel leest en in het andere geval het middel daadwerkelijk inneemt. De verleiding bestaat om cd 1 te prefereren boven cd 2, vanwege de aanwezigheid van de ‘epics’ The Invisible Man en Ocean Cloud op deze cd, terwijl de 2 singles (You’re Gone en Don’t Hurt Yourself) op de tweede cd zijn gezet. Maar ook dat klopt niet, want werkt cd 1 je door een waar scala van genezingsprocessen, op de meer luchtige cd 2 lijkt het medicijn werkelijk te gaan werken.

Alleen de enkele cd aanschaffen is een misdaad voor je gestel. Je mist ‘slechts’ vier nummer, maar wat een nummers zijn dat! Hoe kan je zonder het enorme, zeventien uur durende Ocean Cloud, dat je als een akelige tsunami verplettert. Maar je mist nog meer de impact van het complete kunstwerk dat Marillion eindelijk heeft gecreëerd. Je mist de genezing.

Dick van der Heijde: wat ben ik blij dat ik de promo van de enkelvoudige "Marbles" heb mogen recenseren. Vrijwel meteen wist ik dat ik voor de dubbelvariant van dat kunstwerk moest gaan. Ik vond de enkelvoudige cd al zo ontzettend gaaf en toen ik van een vriend vernam hoe weergaloos hij zijn luxe uitgevoerde dubbel-cd vond, wist ik het zeker.

Nu wil ik de enkelvoudige beslist niet degraderen tot een ‘murpel’, maar ik heb nu wel twee stuiters in mijn bezit. De meerwaarde van de vier nummers die niet op de enkel staan maar wel op de dubbel, is groot. Wat moet Marillion een takkeklus gehad hebben om deze vier nummers te skippen voor de enkelaar, want kwaliteit was blijkbaar absoluut niet het criterium daarvoor. Zo is Genie een pakkend nummer met lekker U2-achtig gitaarspel en klinkt The Only Unforgivable Thing heerlijk emotioneel. Ocean Cloud is van exceptionele schoonheid. Deze epic is zo onmetelijk mooi, ik durf hem amper te beschrijven. Door de fraaiste zanglijn ooit gecomponeerd is dit nummer en daarmee ook de hele dubbel-cd niet in geld uit te drukken zo essentieel. Op de tweede schijf staat het heftige The Damage en dat tikkeltje agressie is precies datgene waar het de enkelaar aan ontbreekt. Briljant!

En dan nog even dit. Op internet las ik een stukje aangaande "Marbles" waarin Steve Hogarth vertelt hoe hij als kind knikkers de lucht in mepte met een tennisracket. Kijk ik mag dan een beroerd gitarist zijn, knikkers de lucht in jassen kon ik als de beste... met mijn katapult. Tot die dag dat het mis ging en ik met m’n knikker het achterraam van dhr. Sonke aan diggelen schoot.

Ton Veldhuis: Marillion’s kettingreactie

Ken je het verhaal van Peter Pan en zijn Wendy? Heb je gezien dat ze samen vlogen rond de toren van de Big Ben? Geloof jij in de magie van de illusie? Vanaf het moment dat ik Neverland hoorde begreep ik terstond de bijzondere lading ervan. Er ontvouwde zich een klein spektakel in mijn oor. Het standbeeld dat tot leven komt en het plezier in hervonden inspiratie overgedragen op mij als luisteraar. Gedreven door die grote oceaanwolk ergens halverwege word ik op het einde geleid naar waar ik zijn wil.

Het begint al poëtisch met de zin: "Als de duisternis bezit van me neemt…" De licht hese stem van Steve Hogarth ontroert onmiddellijk. Het brede toetsentapijt is aanwezig, de zorgvuldig geplaatste effecten en de piano van Mark Kelly’s hand, totdat de bevrijdende drums invallen. Het krijgt tempo als een sneeuwbal die langzaam van de berg afrolt en je verneemt de massa op je lichaam die je met alle macht tracht te verwerken, later gecentreerd op de ziel door Steve Rothery, die zijn gitaar expressie meegeeft op een manier die ik de laatste jaren eerlijk gezegd een beetje miste bij Marillion. De muzikale vertoning benadrukt het delicate in de tekst, de twee die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Wil je sterren zien? Wil je zweven? Wil je ook landen in Neverland? Luister dan naar Hogarth’s gedrevenheid als hij je echoënd Peter Pan of Wendy laat voelen. Toen ik dit nummer live hoorde en aanschouwde (zonder het overigens te kennen) kwam ik in een toestand terecht die zich het beste laat omschrijven als extase. Ik denk dat veel toeschouwers onder de indruk waren van de band. In het bijzonder dan van Steve Hogarth met zijn charisma, want tot die slotsom moet je toch wel komen, liefhebber of niet.

Dit is een nummer voor bijzondere momenten, evenals die fles wijn die staat te wachten. Ik mag dan hebben verloren met knikkeren, de afdronk van Neverland zal eeuwig mijn gemoed blijven beïnvloeden. Tot tranen toe…