|
Jaar: 2007
Tracklist: Band:
www.magnianimiviri.com MySpace: MAV Discografie: |
Magni Animi Viri - Heroes Temporis Symboliek en dramatiek gestoken in een jasje van symfonische rock, pop, opera en klassiek! Wie niet van opera
houdt, kan beter nu in de remmen knijpen, afstappen en gaan douchen. Voor
alle anderen luidt het advies; fiets lekker mee in de buik van het peloton,
neem het afwisselende landschap in je op en geniet van de reis. Want een
luistertrip is het zeker, dit “Heroes Temporis” van Magni Animi Viri (MAV).
Het is, door de inbreng van de klassiek geschoolde tenor Francesco
Napoletano (Arena Foundation Of Verona) en het 100-koppige Bulgaarse
symfonieorkest Sif 309, een rock opera in de ware zin van het woord
geworden. Het idee voor
“Heroes Temporis” is geboren in de hoofden van het Italiaanse, uit
verschillende muzikale werelden komende, duo Luca Contegiacomo en
Giancarlo Trotta. Eerstgenoemde heeft een klassieke achtergrond, terwijl
laatstgenoemde zijn roots heeft in de progressieve rock. Onder de naam MAV
hebben zij op “Heroes Temporis” geprobeerd om die beide werelden te
laten versmelten tot een coherent geheel. En dat is heel aardig gelukt, zo
wijst beluistering van dit pretentieuze album uit. Onze ambitieuze
Italiaanse vrienden hebben deze monsterklus uiteraard niet via een simpel
een-tweetje geklaard. Het concept, de liedjes, de arrangementen, het
toetsenwerk en de voortreffelijke productie mogen ze op hun eigen conto
schrijven, de rest is door derden ingevuld. Het orkest en de tenor zijn
hierboven reeds kort in het spotlicht gezegd, maar ook de andere
medewerkers verdienen deze behandeling. Zo is er een belangrijke rol
weggelegd voor popzangeres Ivana Giugliano, die met haar heerlijke, ietwat
rauwe rockstem veel gewicht in de schaal legt. Ook essentieel is de sonore
stem van verteller Matteo Salsano (regisseur en acteur van compagnia Luca
De Filippo). Maar pas bij het zien van het lijstje van meewerkende
muzikanten gaat het (progressieve) rockhart echt wat sneller kloppen.
Daarop komen we de namen tegen van gitarist Marco Sfogli, die je kunt
kennen van James LaBrie’s soloplaat “Elements Of Persuasion”,
drummer John Macaluso (ex-ARK, Yngwie
Malmsteen e.v.a.) en bassist Randy Coven (ex-ARK, Steve
Vai e.v.a.). Het volgen van het
conceptverhaal zal voor velen onbegonnen werk zijn, daar de teksten
compleet in het Italiaans zijn. Niet helemaal trouwens, want de koortjes
zijn in het Latijn. Dat maakt het er uiteraard niet makkelijker op, maar
van echt wezenlijk belang is dat niet. Het doet namelijk weinig afbreuk
aan de muziek als je de teksten en het verhaal niet begrijpt. Het verhaal
gaat overigens over een man die, al dromend, terugkijkt op de
gebeurtenissen in zijn leven. Elke song beschrijft een bepaald hoofdstuk,
een voorval uit zijn verleden. De onderliggende boodschap is dat we naar
onszelf moeten luisteren en onze geest, onze ziel moeten laten spreken.
Dat is, in de ogen van de heren van MAV, het epicentrum van onze diepste
gevoelens. Voor wat het waard is! “Heroes Temporis”
beleeft een groteske ouverture met Colonna
Sonora, waarin orkestrale bombast, bliksemgeluiden, trappelende
paarden en een diepe vertelstem nadrukkelijk om aandacht vragen. In Heroes......
maken we voor het eerst kennis met de tenor van dienst, die een geweldig Pavarotti-achtig volume etaleert. Best indrukwekkend. De massale
koorzang die hem hier begeleidt geeft een Therion-uitstraling
aan het geheel. Zangeres Ivana Giugliano legt daarna haar hele ziel en
zaligheid in de power ballade Finché.
Wat een strot heeft deze mevrouw. Overigens is Marco Sfogli’s gevoelige
gitaarsolo ook van grote klasse. Pensieri,
met zijn fraaie toetsen en moddervette baslicks, is het eerste echte
rocknummer van de plaat. Later, in de spetterende songs Vorrei,
Fortis en Senza Respiro,
gaat de band pas goed los. Bombastische toetsen, ingewikkelde drumpatronen,
massale koren, bronstige baspartijen en groots gitaarwerk zorgen ervoor
dat iedere liefhebber van progressieve rock / metal tijdens deze songs op
het puntje van zijn stoel, of bank (in het geval van Fortis), terecht zal komen. Het is best mogelijk om nog pagina’s
over deze cd te vullen, maar het is toch vooral de muziek die je moet
ondergaan. Typisch zo’n plaat die je in een ruk moet luisteren, waarbij
je, als het ware, onderdeel van de muziek moet worden. Joost Boley |
terug naar cd recensies
progwereld.org