Het is op deze plek al eens eerder geconcludeerd: er is iets gaande in de neoprog! Recent werk van Strangefish en met name Zen Carnival liet het al horen: de neoprog mag tegenwoordig wat poppier klinken, wat volwassener, net iets ánders dan we gewend zijn. Onder invloed van bands als For Absent Friends en Pendragon begon zelfs dit toch al per definitie vooral nostalgische genre wel erg de trekken van een parodie op zichzelf te vertonen. Maar nu zit er kennelijk weer wat schot in de zaak.

Maze Of Time is een Zweedse band. Nou is Zweden voornamelijk bekend om zijn gothic geïnspireerde metalbands (Opeth, Therion, etc.) en zijn duister getinte retroprog (Anekdoten, Änglagård, etc.), maar dit tapt toch uit een ander vaatje… nou, vooruit, qua toon komt Brother Ape wel een beetje in de buurt.

Daarmee weet de band rond zanger en componist Robert I Edman voornamelijk in muzikaal opzicht enigszins van het bekende neoprogidioom af te wijken: de muziek bestaat wel voornamelijk uit middellange nummers met een sterk meanderend karakter en uitgesponnen gitaar en toetsensolo’s, maar de zangstijl wijkt af van wat we in de neoprog gewend zijn, het analoge aandeel in de toetsen is hoger en veel liedjes hebben eerder een popdeuntje als basis dan (weer) een klassiek Genesis-stuk. Toch is IQ geen vreemde referentie als vertrekpunt voor het totaalgeluid… maar dan wel alleen als vertrekpunt.

Als we de intro niet meetellen, bestaat "Tales From The Maze" uit zeven nummers, waarvan er zes tussen de acht en tien minuten klokken. Dit biedt ruimte aan gedetailleerde composities met goed geplaatste instrumentale virtuositeiten. De liedjes hebben een aardige flow en luisteren prettig weg. Niettemin schuilt in de kracht van de plaat ook een zwakte: de nummers zijn wat anoniem en wat meer variatie tussen de verschillende stukken was beslist welkom geweest. Eén ‘kort’ nummer (nou ja, zes minuten) in het midden van de plaat, maakt die variatie nog onvoldoende waar. Dat wil niet zeggen dat de band op The Flower Kings lijkt (hé, nog een Zweedse band), maar af en toe ligt de langdradigheid toch wel erg nadrukkelijk op de loer.

Tekstueel hebben we het allemaal ook al wel eens eerder gehoord. Uit de begeleidende tekst op de bandsite "Take care and remember - everyone needs a hug now and then." blijkt al dat de band zich toch wat in het feel-good-segment wil bewegen. In symfoland betekent dat er weer een hoop gereisd en bewogen wordt, dat er gereflecteerd wordt op de goede en minder goede momenten in het leven en dat we en passant ook dóór zwarte gaten en melkwegen reizen. Juist.

Met dat al is "Tales From The Maze" een redelijk debuut van een band met potentieel. Fans van de aangehaalde bands zullen hier hun vingers zeker niet aan branden. De mentaliteit en de instrumentale vaardigheden van de band staan buiten kijf. Het is vooral de compositionele variatie waar nog wel wat ruimte zit om aardige muziek naar de top te brengen.