|
The
Moody Blues –
The Other Side Of Life
v.l.n.r. John
Lodge, Graeme Edge (zittend), Ray Thomas, Justin Hayward, Patrick Moraz
De foto op de achterkant van deze
plaat, hierboven afgebeeld, is veelzeggend over "The Other Side Of
Life". John Lodge en Justin Hayward staan zeker genoeg, alhoewel
Hayward wat twijfelachtig kijkt. ‘Zal ons publiek deze stap wel
waarderen?’, schijnt ie zich af te vragen. Graeme Edge is maar gaan
zitten, hij heeft toch schijnbaar niet veel te doen. Patrick Moraz kijkt
zelfverzekerd en uitdagend. ‘Kijk mij nou eens The Moody Blues in een
hippe band hebben laten veranderd!’, straalt hij uit. Bah! Ray Thomas,
die op deze plaat helemáál niets te doen heeft, zoekt vertwijfeld de
nooduitgang.
Sorry, maar zo onverwacht positief als ik was over "The
Present", wat betreft "The Other Side Of Life" volg ik toch
de gedachte van de meerderheid van de recensies die zwerven over het
internet. Het is met recht een draak van een plaat, met gemak de zwakste
die The Moody Blues ons tot op heden hebben gebracht.
Het begint nog redelijk positief. Your Wildest Dreams is een
aardige Hayward-compositie, die lekker meezingt, maar helaas volledig om
zeep wordt geholpen door de toetsenfratsen van Patrick Moraz. Zijn andere
compositie van formaat, het titelnummer The Other Side Of Life is
best goed zelfs, maar duurt wat te lang en er gebeurt eenvoudig weg te
weinig. Beide liedjes halen niet eens het niveau van de slechtste nummers
van de twee voorgaande platen. Maar ja, het schijnt Hayward allemaal niet
zoveel te kunnen schelen, zingt hij in het matige niemendalletje I Just
Don’t Care.
Nou dat was het dan. De twee John Lodge-composities zijn te flauw voor
woorden. Rock ’n Roll Over You klinkt alsof je Kraftwerk met
John Denver kruist. Zelfs de bassolo van Lodge boeit voor geen
meter. It May Be A Fire is het nummer met de minste Moraz-invloeden,
het is ook gewoon een zeer matige compositie. Kan het nog erger?
Ja. Helaas. De plaat wordt tenslotte finaal verpest door een behoorlijk
aantal schreeuwerige, rare en vooral atypische Hayward / Lodge-composities.
Nu was ik al niet weg van Gemini Dream van "Long
Distance Voyager", maar vergeleken bij de troep van het trio Talkin’
Talkin’, Running Out Of Love en voorál het vreselijke Slings And
Arrows, is het een meesterwerk. En ik hoef zeker al helemaal niet te
vertellen dat het mijlenver afstaat van "Blue Jays", de duoplaat
van Justin Hayward en John Lodge uit 1975.
Kan het nóg erger? Ja. Weer helaas. Mike Pinder, tjonge wat missen we
hém. Nu zitten we met die vervelende Zwitser opgescheept met zijn nare
jaren-tachtig-fratsen. Waar is Pip Williams gebleven? Uit een oude doos
trok men de lazarus Tony Visconti uit de mottenballen, de vroegere
producer van The Moody Blues. Wat de beste man ook gedaan heeft en welke
middelen hij ook tot zich heeft genomen, het is mislukt. The Spirit is
een gezamenlijke compositie van Edge en Moraz, maar het is een
productionele janboel en een slechte compositie bovendien.
Feit blijft, met of zonder de akelige toetsenbijdragen van Moraz, dat
Hayward en Lodge de macht voorgoed naar zich toe hebben getrokken.
Misschien is dat het enige interessante gegeven van "The Other Side
Of Life". Met Mike Pinder verdwenen en Edge / Thomas die bepaald niet
veel te doen krijgen, verwordt The Moody Blues aan het einde van de jaren
tachtig tot een soort ‘Blue Jays’ in een Moodies-jasje. Nu alleen nog
Moraz inbinden en een drumcomputer kopen. "Sur La Mer" doemt al
op…
Markwin Meeuws 
terug naar progarchief
 progwereld.org
|
