|
The
Moody Blues -
Collected (3-CD)
Driedubbel-verzamel-cd’s zijn in
momenteel. Na uitstekende verzamelaars van Genesis, The
Alan Parsons Project, Alquin en Solution
is het nu de beurt aan een overzicht van één van de oergroepen van de
symfonische rock, het Britse The Moody Blues. Universal Music stond voor
de moeilijke taak op drie cd’s de essentie te vatten van deze
legendarische groep, die tot op de dag van vandaag nog succesvol de wereld
rondtoert, maar feitelijk de laatste tien jaar niets meer op studiogebied
heeft verricht. Een groep ook met vele hits, maar ook een groep met maar
liefst vijf verschillende zangers. Tevens is The Moody Blues een
gezelschap dat juist het beste tot uiting kwam op LP, waarbij de nummers
vaak in elkaar overliepen. Tenslotte is het een groep die zijn beste tijd
had tussen 1967 en 1972, met een paar piekjes daarna. Succes!
Lezers van deze site weten inmiddels dat ik een grote fan ben van The
Moody Blues. In de discografie hiernaast staat een groot aantal links van
de belangrijkste platen, besproken door ondergetekende. Een fan zoals ik
is door een eenvoudige verzamelaar, al zijn het maar liefst drie cd’s,
natuurlijk nooit tevreden te stellen. Toch kan ik stellen dat men een
aardige poging heeft gedaan. Natuurlijk, voor een werkelijke belevenis van
deze unieke groep verwijs ik graag door naar eerder genoemde recensies,
temeer omdat de belangrijkste werken inmiddels als luxueuze remasters zijn
uitgebracht, veelal in surround sound uitgevoerd. Maar ja, voor zeuren is
eigenlijk nauwelijks reden, want de driedubbelaar is goed geprijsd en
geeft een redelijk overzicht van de perikelen van mijn favoriete groep.
De drie cd’s gaan tamelijk chronologisch te werk, met de Decca-jaren
(toen Justin Hayward en John Lodge voorzichtig binnenkwamen en Denny Laine
Go Now mocht zingen) slim achteraan de derde cd. Deze derde cd
sluit af met één van mijn favoriete Mike Pinder-liedjes, het nog niet op
een cd verschenen A Simple Game.
Cd 1 opent dus begrijpelijk genoeg met de allerbekendste Moody
Blues-compositie Nights In White Satin, een onbetwiste klassieker
en vervolgt met het al even legendarische Tuesday Afternoon. De
klassieke invloeden van "Days Of The Future Passed" (1967),
waarvan beide nummers vandaan komen, wordt kunstig gepakt door de overgang
naar de Ray Thomas-compositie Another Morning. Van deze zelfde
zanger komt tevens zijn klassieker Legend Of A Mind langs, maar ook
Dear Diary en Mr. Livingstone I Presume zijn
vertegenwoordigd. De dichterlijke kwaliteiten van drummer Graeme Edge
worden door de verzamelaar helaas behoorlijk genegeerd, maar zijn grappige
Higher And Higher staat er gelukkig bij. Mike Pinder komt er ook
bekaaid vanaf, alhoewel Melancholy Man wel voorkomt.
Het zal duidelijk zijn dat de verzamelaar zich vooral richt op Justin
Hayward, toegegeven de belangrijkste componist en beste zanger van The
Moody Blues. Naarmate de nummers zich opvolgen wordt de invloed van de
overige componisten kleiner en dat is ergens jammer. Edoch, dit is een
verzamelaar voor het grote publiek, dus vandaar dat de vele solonummers
van deze vermaarde zanger op cd 2 welkom genoeg zijn. Uiteraard ontbreekt
derhalve Hayward’s bijdrage aan Jeff Wayne’s "The War Of The
Worlds", het prachtige Forever Autumn, niet. Maar ook tellen
we twee nummers van de duoplaat van Justin Hayward en John Lodge
("Blue Jays" uit 1975, overigens een schitterende plaat).
Voor fans van de platen vanaf "Octave" (1978) is het daarna
huilen met de pet op. De keuzes van "Octave" (1978), "The
Other Side Of Life" (1985), "Sur La Mer" (1988), "Keys
Of The Kingdom" (1991), "Strange Times" (1999) en
"December" (2003) zijn begrijpelijk genoeg, maar de keuzes voor
de naar mijn mening klassiekers "Long Distance Voyager" (1981)
en "The Present" (1983) zijn veel te summier. Ik mis Talking
Out Of Turn, In My World, Going Nowhere, Sorry en
met náme Running Water. Van "Sur La Mer" had ik
persoonlijk Deep wel leuk gevonden. Maar ja, je kan niet alles
hebben.
In zijn totaliteit kan ik stellen dat dit dus een redelijk geslaagde
verzamelaar is voor mensen die The Moody Blues slechts kennen van Nights
In White Satin en een handjevol andere hits. Zij zullen verrast zijn
door de kwaliteit van de composities en wellicht op zoek gaan naar meer.
En er is meer, veel meer!
Markwin Meeuws
terug naar cd-recensies
 progwereld.org
|
