|
The
Moody Blues –
Long Distance Voyager
Laten we eens allemaal samenscholen
en kijken wat de ‘veteran cosmic rockers’ ons in de jaren tachtig te
melden hadden. Ga naast dat jongetje staan en verbaas je over hoe The
Moody Blues zijn getransformeerd tot nog steeds een hofleverancier van
gesneden, zoete, symfonische pop. Nee, geen Mike Pinder meer aanwezig. Met
zijn vertrek zijn de laatste dampen van de psychedelische pepmiddelen
voorgoed verdwenen.
Zélfs door veel Moody Blues-fans wordt het latere werk van hun favoriete
groep niet geheel op waarde geschat. Zeker, de nostalgische waarde van de
‘klassieke zeven’ is groter dan de werken die ons vanaf "Octave"
nadruppelen, de output is toch niet geheel onbelangrijk. Sterker nog, de
twee door Pip Williams geproduceerde platen uit het begin van de jaren
tachtig reken ik als meesterwerken, zij het van een geheel andere orde.
Na het toch tegenvallende "Octave" uit 1978 móesten The Moody
Blues ook wel. Dus werd met deze "Long Distance Voyager" qua
hoesontwerp en orkestrale invulling weer geheel teruggegrepen op de sound
uit de jaren zeventig, hoewel met een voor die tijd veel modernere aanpak.
Met name de invloed van de Zwitser Patrick Moraz (voorheen Refugee
en Yes) levert met zijn toetsenarsenaal een totaal ander spectrum
op. Voor de liefhebbers van de Mellotron van Pinder is dat slecht nieuws,
want Moraz gebruikt het nieuwste van het nieuwste. Daardoor klinkt de
plaat ondanks de deels ‘oude’ insteek, erg jaren tachtig.
Gelukkig heeft producer Pip Williams ervoor gekozen het New World
Philharmonic Orchestra uit te nodigen, waardoor tracks als Talking Out
Of Turn en met name In My World klinken als
mini-rocksymfonieën. Lijkt me voor lezers van deze site geen
onoverkomelijk bezwaar.
Belangrijkste bij al deze constateringen is natuurlijk de vraag of de
kwaliteit van de composities in orde is. Daar kan een volmondig ‘ja!’
op geantwoord worden. De composities van Justin Hayward zijn zoals normaal
het beste. Hij opent de plaat met de relatief succesvolle single The
Voice, een heerlijk meezingnummer. Hij overtreft zichzelf in het
uitermate zoete, maar juist daarom zo succesvolle In My World, dat
mag gelden als één van zijn beste composities in de jaren tachtig. Het
is prachtig hoe een nummer, ogenschijnlijk zo simpel, zoveel gevoel en
passie kan krijgen. Mierzoet, maar ja, dit zijn nog steeds The Moody
Blues. Rond de vijf minuten lijkt het nummer afgelopen, maar doodleuk
begint het weer en krijgen we een gitaarsolo van Hayward die zijn weerga
nauwelijks kent binnen het oeuvre van The Moody Blues.
Ook John Lodge is in topvorm. Nervous heeft een hoog Air Supply-gehalte,
maar het is een goed nummer. Zijn Talking Out Of Turn is echter een
dijk van een nummer, dat aan het einde mooie orkestrale arrangementen kent
dat het nummer op een nog hoger plan tilt. Daarbij komt dat Hayward het
nummer voorziet van een aantal prachtige, goed geplaatste gitaarsolo’s.
De plaat sluit af met een drieluik waarin Ray Thomas het thema van de
overigens prachtige hoes verwoordt. Het betreft twee werkelijk briljante
composities met een Thomas in vocale topvorm, onderbroken door een
voorgelezen gedicht, waarmee gelijk een goede traditie wordt opgepakt.
Thomas schildert zich in beide songs af als een nar, die – tegen beter
in – het publiek probeert te vermaken met wat hij goed vindt.
Kermisgeluiden maken dat het totale werkje een sfeertje krijgt van
nostalgie en spijtig terugkijken op het roemrijke verleden van de Moodies.
"So be thankful for your greasepaint clown. If loneliness wears the
crown if the veteran cosmic rocker" is een veelzeggende tekst in dat
opzicht.
De reden waarom ik "The Present" van twee jaar later hoger
inschat zal ik daar beargumenteren. In elk geval kan ik nu al zeggen dat
"Long Distance Voyager" twee iets mindere composities kent. De
Graeme Edge-compositie 22.000 Days heeft een leuke tekst (reken
maar uit, het klópt, min of meer), maar is verder niet echt bijzonder.
Ook de sterk rockende ‘Blue-Jays’-track Gemini Dream kan niet
geheel mijn goedkeuring wegdragen. Dat neemt niet weg dat "Long
Distance Voyager" in zijn totaliteit meer dan overtuigt. Het is
absoluut een plaat die zich moeiteloos kan meten met het beste van de ‘klassieke
zeven’.
Ach, kijk nou die arme veteran cosmic rocker. Hij is bang dat ie zal
sterven. Niet getreurd, ik zie daar de Voyager opdoemen aan de horizon.
Wat brengt hij ons? Nóg een meesterwerk?
Markwin Meeuws 
terug naar progarchief
 progwereld.org
|
