|
Naikaku
- Wheels
Of Fortune
IN SHORT, YOU'VE JUST CHANGED
"POINT OF VIEW", DON'T YOU? IT'S ONLY A SUPERFICIAL PART, RIGHT?
MODERN? OR POST-MODERN? WE DON'T CARE. GO HOME! GO BACK TO THAT SEA!
Het bovenstaande is de vertaling van de lange titel van het tweede nummer,
dat kortweg Go Home! mag heten. Het geeft uitstekend aan wat je
kunt verwachten van "Wheels Of Fortune", het debuut van Naikaku,
de knappe Japanse band. Alhoewel ik het 'jazzy'-gedeelte van de
symfonische rock normaal gesproken flink uit de weg ga, is dit wel heel,
heel goed. Ik ken weinig Japanse muziek, maar binnen de prog is dit wel
precies wat ik had verwacht. Naikaku maakt flink ontspoorde jazz-achtige
symfonische rock, of -als je wilt- symfonisch beïnvloede jazzrock. De
muziek leunt voornamelijk op de gitaarcapriolen van Mitsuo Muraoko, die
ook niet onverdienstelijk regelmatig de trompet tevoorschijn tovert.
Daarnaast kent het project twee fluitisten en de verleiding bestaat de
muziek daarom te vergelijken met Jethro Tull, maar die vergelijking gaat
niet op. Ondanks de aanwezigheid van de cover Hocus Pocus lijkt het
ook niet op Focus, alhoewel die wel mag worden aangemerkt als een
invloed. Het recept van elk nummer is vrij simpel: men neme een lekker
melodietje, gaan met dat melodietje allerlei fratsen uithalen, en men kome
uiteindelijk weer terug bij dat melodietje. Dus ondanks dat de muziek bij
eerste beluistering vrij wild klinkt, zit er wel een duidelijke structuur
in. Wat meer is, de solo’s en uitspattingen op de diverse genoemde
instrumenten zijn melodieus en getuigen van een grote beheersing van het
instrument in kwestie. Laten we eens kijken:
[Bas]: het korte en opmerkelijk
drukke Trash Can laat horen dat Satoshi Kobayashi lekker strak de
bas kan beroeren. Hij laat ook regelmatig wat van zijn uitschreeuwen
horen, de muziek is verder instrumentaal. Ook het intro van Go Home! geeft
deze bassist een voorname rol. Klaarblijkelijk is Kobayashi de leider van
de band en daarom is het des te opmerkelijker dat hij zich voornamelijk in
dienst stelt van de muziek, zoals het een goed bassist mijns inziens
betaamt.
[Fluit]: Crisis, het langste
nummer, heeft een melodielijn die de fluit voorop zet. Nadat die
melodielijn is neergezet, komt een lange passage waarin men lijkt de
instrumenten te stemmen en verzand de muziek in een soort van chaos. Mijn
oog valt daarbij voornamelijk op de doorspoelknop, nog net op tijd redt
een valse trompet de structuur, waarna de gitaar deze oppakt. Opnieuw
vertoont de fluit de hoofdrol, terwijl de twee gitaren prachtige
-afwisselend drukke en heel aarzelende- partijen laten horen. Ook het
openingsnummer Please! geeft de fluit alle ruimte. Aan snelheid
geen gebrek in dit nummer!
[Gitaar]: Tiny Ego laat de gitaar in al zijn aspecten horen. Een
strakke riff gaat een heerlijke, doch korte solo voor. Seven Minutes
Squeezer laat echter nog beter horen wat allemaal mogelijk is op de
gitaar. Alhoewel ook de fluit een hoofdrol speelt en de bas wat aardige
loopjes laat horen. Welke van de twee gitaristen op het nummer zijn
capriolen laat horen is niet duidelijk, doch de fratsen die uitgehaald
worden, en welke langzaam terugkeren naar een soort van basismelodie, zijn
indrukwekkend.
[Trompet]: Dit instrument is alleen maar te horen in het lange Go Home!
Jammer, want het instrument draagt op een prachtige manier de basismelodie
in het nummer, en krijgt -samen met fluit en gitaar- alle ruimte om naar
hartelust te soleren. Ondanks de ontsporingen keert de muziek regelmatig
terug naar de basismelodie. Ook de drummer en bassist excelleren in dit
nummer.
[Drums]: De cover Hocus Pocus tenslotte, laat horen dat ook de
drummer -reeds zeer aanwezig in alle tracks- laat horen zijn mannetje te
staan. Hij slaat helder en raak en de strakke productie geeft alle ruimte
voor zijn kunsten op het slagwerk. Erg lekkere cover trouwens. Voegt
zowaar wat toe aan het origineel.
Tot slot kan ik stellen dat het spelplezier van de cd afspat. Ik zou me
kunnen voorstellen dat een live-optreden van deze band een waar feest is,
waarbij de structuur van de liedjes zelden intact zal worden gelaten. Dat
zou ik me zo kunnen voorstellen. Hopelijk is "Wheels Of Fortune"
nog maar slechts een voorbode van wat ons te wachten staat. Meer graag!
Markwin Meeuws
terug naar progarchief
 progwereld.org
|
