|
Jaar: 2007
Tracklist: Band: www.theolddeadtree.com MySpace: The Old Dead Tree Discografie: |
The Old Dead Tree - The Water Fields Ik
heb wel eens in een (ongetwijfeld) zeer onderhoudend tijdschrift gelezen
dat er Nederlandse kampioenschappen voor grunten worden gehouden. Voor de
leek; grunten is een vorm van zingen welke veelal in de heavy metal
(meestal in de vorm van death-, doom- of dark metal maar ook in het
zogenaamde gothic genre) gebruikt wordt. De bedoeling is om met je stem
zoveel mogelijk herrie te maken (liefst zo laag mogelijk) en al
schreeuwend toch een aantal boeiende stukken tekst naar de toehorenden te
smijten. Mocht er in Frankrijk ook een nationaal kampioenschap te
beluisteren zijn dan zou er zomaar een finaleplaats in het verschiet
kunnen liggen voor The Old Dead Tree lid Manuel Munoz. Het
was dezelfde Munoz die in 1997 de band The Old Dead Tree oprichtte. Na een
aanloopfase van twee jaar wist de band in 1999 de wereld hun eersteling
voor te schotelen. De ep “The Blossom” wist al gelijk de nodige
aandacht te generen voor de band. Helaas kreeg de band kort na de release
van “The Blossom” weer de nodige aandacht. Enkel nu was de reden wel
een heel stuk tragischer. Drummer van het eerste uur Frédéric Guillemot
pleegde namelijk zelfmoord. Gelukkig was deze zeer trieste gebeurtenis
geen reden voor de band om het spreekwoordelijke bijltje er bij neer te
gooien. De band nam in de persoon van Foued Moukid een nieuwbakken drummer
aan en probeerde alle negatieve emoties en frustraties van dit zware
verlies in de muziek te stoppen. Dit lukte wonderwel erg goed. De
muziek werd donkerder en donkerder, zwarter en zwarter en de luchtigheid
was / is ver te zoeken. De muziek van The Old Dead Tree is dan ook zeker
niet voor de ultieme positivo geschikt. Muziekfans die zich verwant voelen
met bands als; Anethema, Opeth
en
Paradise Lost kunnen hun hart
ophalen bij hetgeen de Franse band ons voorschotelt. Het is vooral
eerstgenoemde band die het sterkst refereert aan The Old Dead Tree. Het
ruige geluid (richting death metal) van de begin jaren van Anethema is
door The Old Dead Tree op fraaie wijze gemixt met het emotionele
melodieuze, maar o zo donkere, geluid van Anethema op het latere werk van
de band. Supersnelle riffs met de nodige grunts worden moeiteloos
opgevolgd door zeer bedeesd akoestisch gitaarwerk met dito zangwerk. Dat
is ook gelijk de kracht van deze cd. De cd duurt 47 minuten, gezien de
continue wisselingen van stijl (hard en bombastisch versus zacht en
emotioneel) een prima tijdsduur want het zou zomaar kunnen dat als de
heren een cd in elkaar flansen van tegen de tachtig minuten dat het wat
veel van het goede wordt. Zoals
eerder beschreven zijn de onderwerpen waarover de Fransozen zingen niet de
vrolijkste. Ook op het hier beschreven “The Water Fields” is dat het
geval. Trachten te vluchten voor de harde werkelijkheid, jezelf een
positiever beeld voorhouden dan eigenlijk het geval is, lastige
vraagstukken blijven ontwijken en passief in het leven staan, zijn de
onderwerpen waarover tijdens dit conceptalbum over gezongen (en soms dus
geschreeuwd) wordt. Overigens moest de band weer een kleine tegenslag
overwinnen in de aanloop naar dit derde volwaardige studioalbum. Gitarist
van het eerste uur Nicolas Chevrollier verliet de band om zich aan het
gezinsleven te gaan wijden en hij werd vervangen door Gilles Moinet die
moeiteloos de gitaarpartijen van Chevrollier over heeft genomen. Aangezien
er geen onderlinge frictie was heeft Nicolas Chevrollier nog wel geholpen
met de totstandkoming van dit album in de vorm van het meeschrijven van
meerdere nummers op “The Water Fields”. Muzikaal gezien is het smullen
geblazen met wat deze Franstalige heren ons voorschotelen. Drummer Foued
Moukid slaat zich met een zeer strakke Franse slag door de verschillende
nummers heen, Gitaristen Munoz en Moinet weten zowel het keiharde ragwerk
alsmede het zeer subtiele akoestische werk spraakmakend te brengen,
bassist Vincent Danhier plukt zich een slag in de rondte en naast gitarist
ook zanger Manuel Munoz vliegt op zeer indrukwekkende wijze via een zwaar
aangezette grunt zo richting een melodramatisch gezongen partij. Tel daar
de als een klok klinkende productie van de Duitser Andy Classen bij op en
je hebt een bijzonder fraaie cd in je cd-speler draaien. Al met al kan ik concluderen dat The Old Dead Tree met “The Water Fields” een zeer goede cd heeft afgeleverd. Lang niet voor iedere Progwereld lezer geschikt maar voor het publiek dat zich herkent in bovenstaand stukje is deze gevarieerde plaat een zekere positieve aanvulling voor zijn of haar cd-collectie. Sander Kok |
terug naar cd recensies
progwereld.org