|
Jaar: 2007
Tracklist: Band:
www.osadavida.art.pl MySpace: Osada Vida Discografie: |
Osada Vida - Three Seats Behind A Triangle "Three
Seats Behind A Triangle" is het vierde album van het Poolse Osada
Vida en het heeft er alle schijn van dat hun vijfde of zesde cd een
regelrechte doorbraak zal
bewerkstelligen. Dat zou dan ingaan tegen het concept dat op dit
album de ronde doet. De elf nummers hier gaan namelijk over het feit dat
de mens in zijn kinderjaren vaak droomt een rol van betekenis te spelen op
het gebied van bijvoorbeeld muziek, sport of wetenschap, maar dat hun
ambities en idealen meestal worden gesmoord omdat de maatschappij daar
niet voor open staat. Daardoor blijven de dromers van weleer steken in
passievol gehobby en rest hun, niet in de schijnwerpers maar ver achter de
triangel, een plaatsje om hun roem te vergaren. “Three
Seats Behind A Triangle” is een goedklinkend eigenbeheer product dat
perfect het kunnen van de vier muzikanten laat horen. In hun
toetsengerichte progmetal zijn invloeden waarneembaar van Dream Theater en
Rush, maar de muziek van Osada Vida doet vooral veel denken aan die van
hun landgenoten Riverside en ook wel wat aan die van Pain Of
Salvation. Desalniettemin heeft Osada Vida een heel eigen geluid. Het
is de karakteristieke gitaar die met zijn vervorming voor de nodige
houvast zorgt. De grauwsluier die daardoor over de muziek ligt is nagenoeg
constant voorzien van heldere, frisse momenten waardoor het geheel niet al
te diep in donkerte is ondergedompeld, dit ondanks de vaak stemmige
toetsen. Ook een geweldig Hammondorgel steekt her en der de kop op wat
bijraagt aan de niet misselijke coherentie van de plaat. Op “Three Seats
Behind A Triangle” wemelt het van de tempo- en sfeer wisselingen met
o.a. akoestische gitaar en jazzy piano, maar omdat Osada Vida steeds
teruggrijpt op hun vaste waarden
zonder daarbij overigens uit de bocht te vliegen, is er een steeds
terugkerend gevoel van vertrouwen. Adam
Podzinski is een puike drummer en samen met bassist Lukasz Lisiak baant
hij zich kundig een weg door het donkere proglandschap. Het is een
verademing dat Podzinski zijn drumkit niet heeft uitgerust met een dubbele
bassdrum. Ondergetekende is namelijk niet zo tuk op de salvo’s die
zoiets met zich meebrengt. Bij Osada Vida blijven we daar dus gevrijwaard
van, hetgeen de muziek zeker ruimtelijker en creatiever heeft gemaakt.
Naast bassist heeft Lisiak ook
de nobele taak de zanger van de band te zijn. Zijn vocale verrichtingen
passen redelijk bij de muziek, alhoewel wat vollere zang beduidend beter
zou hebben geklonken. Lisiak heeft een vrij mager stemgeluid dat soms in
schreeuwmodus verkeert. Het zal trouwens niet voor niks zijn dat de zang
nogal zacht is ingemixt. Daar ligt duidelijk een verbeterpunt voor het
gezelschap en dat terwijl de band op
"Three Seats Behind A Triangle" voor het eerst hun bassist laat
leadzingen. De
korte opener The Passion zet je als luisteraar weliswaar nog niet
op het puntje van je stoel, echter de akoestische gitaar en de
cult-achtige heftigheid beloven een boeiend uurtje muziek. Na The
Passion dient het album zich aan in drie flinke moten, seats genaamd.
Die seats zijn ingedeeld volgens een opportunistisch 3-3-4 waar
gedrevenheid, zelfvertrouwen en overtuigingskracht troef zijn. Dat neemt
niet weg dat de drie seats enigszins op elkaar lijken. Wel zijn de laatste
twee nummers, Bitterly Disappointed en The Rebirth Of Passion,
wat donkerder dan de rest door de ingeblikte Porcupine Tree-zang.
Osada Vida heeft echter zoveel variatie in alle nummers
gestopt dat het geheel juist daardoor wat eenvormig overkomt. Toch
houden de verschillende passages de aandacht moeiteloos vast. Interessant
is bijvoorbeeld het springerige synthesizer thema van Colours &
Notes,het eerste deel van het tweeluik Pictures From Inside. Niet
alleen is het leuk om het riedeltje te horen, ook laat het de muziek
sprankelen en dat is zeer gewenst. De breaks in Unlimited Mind, het
tweede deel, liegen er overigens niet om: Osada Vida is progmetal. Prettig
is dan weer de afwisseling met
neoprog-achtige luchtigheid. In The Decision is te horen hoe een
werkelijk briljant stuk met orgel de bandleden opjaagt naar hun hoogste
hoogten. The Decision is met zijn riffs wel een vrij middelmatig
nummer dat echt gered wordt door die passage. Het
album gaat op dat moment naar zijn hoogtepunt toe. After Hours.
Priemende gitaartonen gaan enkele heftige minuten gebeuk vooraf welke
ontaarden in een weergaloos mooi stuk met een slepende gitaarsolo. Keer op
keer excelleert de band in dergelijke instrumentale passages. Het spreekt
dan ook voor zich dat
de twee zangloze nummers, Flying Times en Boiling Point,
helemaal top zijn. Moeiteloos dwepen de heren er met jazz en ook met
psychedelica. Osada Vida heeft eigenlijk geen patent op zwakke nummers,
want ook het ritmisch sterke Tension Blossums en het van een
stampintro voorziene Everyday
Ltd. verdienen een dikke duim. Het
is een prima schijfje, dat “Three Seats Behind A Triangle”. Osada Vida
heeft het potentieel. Het kan toch haast niet anders dan dat de band met
een betere zanger en met wat minder eenvormigheid in het materiaal het
helemaal gaat maken. “Three Seats Behind A Triangle” is dan ook een
ping die er mag zijn. Dick van der
Heijde |
|
|