|
Jaar: 2007
Tracklist: Band:
www.xplanetx.com MySpace: Planet X Discografie: |
Planet X - Quantum Ook het nieuwe
album van het Amerikaanse gezelschap Planet X is weer een instant
meezinger. Op de immer stabiele vierkwartsmaat van drummer Virgil Donati
hebben bandleider Derek Sherinian en gitarist Brett Garsed, bijgestaan
door een aantal gastmuzikanten, een negental fijne popliedjes ingespeeld,
die geheid weer één voor één zullen binnenvaren op de eerste plaats in
de Nederlandse top-40 en andersoortige verkoopaantallenregisters. Als de
band uit de voormalige Sovjetunie afkomstig was geweest hadden Sherinian
c.s. ongetwijfeld hoge ogen gegooid op de meest recente editie van het
Eurovisie Songfestival, want zoals eenieder weet komt kwaliteitsmuziek áltijd
op een gerechtigde plaats terecht! Enfin. Wereldwijd
doorbreken zal Planet X nooit doen, maar baanbrekend is de band zonder
meer. Met zijn derde studioalbum demonstreert de groep van toetsenist
Derek Sherinian (en eigenlijk ook van Virgil Donati) dat er nog steeds
overduidelijke kwalitatieve gradaties bestaan in het metalfusion-genre,
dat de afgelopen jaren steeds meer exponenten is gaan tellen (zoals
bijvoorbeeld het gros van de bands op het Canadese Unicorn-label), maar
dat volgens de overlevering uitgevonden is door Planet X, het genootschap
dat Derek Sherinian enige tijd na zijn flirt met Dream Theater oprichtte.
Bij het publiekelijk aankondigen van zijn ideeën omtrent zijn nieuwe band
formuleerde Sherinian een doelstelling die zoveel om het lijf hield als
“wij worden de meest verbluffende instrumentale band ter wereld”, en
ondanks dat een dergelijk statement overduidelijk getuigt van hybris, zijn
Sherinian en zijn medemuzikanten er tot drie keer toe wonderwel in
geslaagd de suggestie te wekken dat deze stelling inderdaad op waarheid
berust. De overweldigende
aard van de muziek van Planet X ligt vooral in het feit dat de band
bepaalde fusion-kenmerken heeft genomen en die niet alleen uitvergroot
heeft, maar ook nog eens naar een metalcontext heeft vertaald. Zo zal een
persoon zonder academische graad in de wiskunde hoogstwaarschijnlijk
nimmer de ritmes van Virgil Donati doorgronden, en is het überhaupt
vrijwel onmogelijk om het aantal noten per seconde te tellen. De geboden
nummers blinken dan ook stuk voor stuk uit in complexiteit en drukheid,
maar dit verzandt niet in de amper te verhapstukken brij die veel andere
bands binnen dit genre weten te produceren: “Quantum” is een
verschrikkelijk gecontroleerde plaat die naast het eindeloze gefiedel ook
de nodige rustpunten biedt (met bijvoorbeeld een “normale” 7/8 maat),
en bovendien dusdanig helder is opgenomen dat de productie niet de muziek
in de weg staat. Tel daarbij op dat fusion-grootheid Allan Holdsworth op
een aantal nummers mee soleert, en dat Brett Garsed met verve Tony
MacAlpine vervangt op gitaar, en het album behoort al automatisch tot de
top van de hedendaagse (metal)fusion, waar het voornamelijk concurrentie
te verduren zal hebben van zijn voorgangers, “Universe” en
“Moonbabies”. Ondanks dat
“Quantum” een indrukwekkende prestatie mag heten, is de plaat
onderhevig aan het euvel dat alle fusion kenmerkt: het album ‘tureluriseert’.
Het oneindige spervuur van bizarre maatsoorten, solo’s en toonladders
maakt dat de muziek vrijwel uitsluitend aantrekkelijk is voor mensen die
de moeite kunnen nemen vijftig minuten geconcentreerd te luisteren en dat
niet een enkele keer maar herhaaldelijk. Het gevaar is dan ook al gauw dat
de muziek verandert in muzak als de luisteraar even de aandacht verliest.
Niet voor niets wordt dit soort muziek dan ook wel ‘muzikantenmuziek’
genoemd: schijnbaar weten voornamelijk mensen die zich zelf ook actief
bezighouden met het maken van Moeilijke Muziek fusion op waarde te
schatten. Dit is echter iets wat een mankement van de muzieksoort is, en
aangezien Planet X onbetwist tot de top van de soort behoort, is dit euvel
niet het hier besproken album zelf aan te rekenen. Al met al is “Quantum” een uiting van een band die al ruimschoots de sporen heeft verdiend binnen de fusion, en deze plaat is van hetzelfde hoge niveau van de voorgaande albums. Ondanks dat voor veel mensen de nadruk op vingervlugheid en maffe maatsoorten de muziek te klinisch of te weinig gevarieerd maakt, is het nieuwste plaatwerk van Planet X zonder meer de moeite waard voor mensen die raad weten met fusion. En bovendien toont het album weer aan dat Planet X binnen de metal-georiënteerde kant van de fusion nog steeds regeert als de absolute uitblinker. Christopher Cusack |
terug naar cd recensies
progwereld.org