Dankzij de verharding van deze wereld is de drang naar nostalgie groot. De classic rock festivals worden erg goed bezocht (wat dan weer inhoudt dat er meer van dit soort festivals komen en ook die weer volstromen) en de ene na de andere bandreünie schiet uit de grond. Of het nu gaat om; Genesis, Roxy Music, The Police, O.M.D. Asia en zelfs Pink Floyd; ze komen allemaal voor korte dan wel langere tijd weer bij elkaar. Een aantal jaren geleden was het not done om terug te verlangen naar de jaren zeventig maar tegenwoordig lijkt alles wat vanuit die era omhoog kwam fantastisch. Platenmaatschappij Musea speelt handig op deze vraag in door met een verzamel cd te komen met de fantasieloze titel "Progressive Rock Covers". Ik denk dat iedereen dan meteen begrijpt dat het wat moderne bands zijn, met een behoorlijke hang naar het verleden, die de gouwe ouwe klassiekers onder handen nemen.

U vraagt zich waarschijnlijk af welke klassiekers de, over het algemeen redelijk onbekende, bands dan hebben opgenomen van Yes, Genesis, Rush, Jethro Tull, Camel en Mike Oldfield. Nou euh… eigenlijk staan er geen covers van deze oude topatracties op deze cd. De Moody Blues, Kansas, E.L.O. of Supertramp dan? Ehm nee, ook deze in de jaren ’60 en ’70 groot geworden bands zijn niet te vinden op deze plaat. Vreemd genoeg heeft Musea er voor gekozen om één derde van deze cd te laten persen met symfo gerelateerde bands. Want alhoewel The Doors, Led Zeppelin (zelfs twee maal) en Deep Purple wel degelijk tegen het symfonische geluid aan schurken en allerlei overeenkomsten vertonen met het werk van de Symfo-dino’s liggen hun wortels toch niet echt diep verstrengeld in het progressieve muziekwereldje. Gelukkig staat er wel degelijk symfonisch materiaal op deze release. Het bekendste van de met twaalf liederen gevulde cd is ongetwijfeld het nummer Time ("Dark Side Of The Moon") van Pink Floyd. Deze klassieker wordt overtuigend gebracht door Pangaea en E.L.P. is vertegenwoordigd (in de vorm van Gerard) met het aloude Toccata (welke eigenlijk natuurlijk ook al een cover is). Ook de vandaaldrager van de iets obscuurdere symfo-sound namelijk Vander Graaf Generator wordt tweemaal gecovered. Verder is de kwaliteit van het gebodene wat wisselend van karakter. Zo zijn het door Blue Shift gespeelde Immigrant Song (Led Zeppelin) en het live gebrachte Child In Time (Deep Purple) van Quidam zeker de moeite waard. Zelfs is er een nummer te vinden welke minimaal net zo goed is als het origineel. De band London Underground weet de stokoude Manfred Mann compositie Travelling Lady op zeer inspirerende wijze aan de man te brengen. Helaas is dit de uitzondering, want het gros is gewoonweg niet best. De versie die Dificul Equilibrio van Gong’s Dynamite ons voorschotelt is niet om aan te horen en ook de covers van Kashmir (een fantastisch origineel van Led Zeppelin en nu tenenkrommend uitgevoerd door Now) en Strange Days (van The Doors, deze versie is van Visible Wind) zijn nou niet echt om over naar huis te schrijven.

Mijn advies is om vandaag nog even de originele tracks te draaien en om dan morgen naar de winkel te rennen om een cd te kopen van een origineel getalenteerd symfobandje welke de steun goed kan gebruiken. Een tip: onze internetsite staat er vol mee!