Jaar: 2000
Label: Parlophone / EMI

Tracklist:
· Everything In Its Right Place (4:12)
· Kid A (4:48)
· The National Anthem (5:49)
· How To Disappear Completely (5:55)
· Treefingers (4:47)
· Optimistic (5:00)
· In Limbo (3:49)
· Ideoteque (5:35)
· Morning Bell (4:30)
· Motion Picture Soundtrack (4:12)

Discografie:
In Rainbows (2007)
Hail To The Thief (2003)
I Might Be Wrong – Live Recordings (2001)
Amnesiac (2001)
Kid A (2000)
OK Computer (1997)
The Bends (1995)
My Iron Lung ep (1994)
Pablo Honey (1993)
Drill ep (1992)

Radiohead - Kid A

Om dit album enigszins te kunnen begrijpen moeten we eigenlijk terug naar 1997, het jaar waarin Radiohead het album “OK Computer” op de wereld losliet. Een album dat direct door de gehele muziekpers de hemel werd in geprezen. Een album met kenmerken als: melodieuze, kop-en-staart songs met een uitgesponnen karakter, bij vlagen zelfs bombastisch en een opvallende bijrol voor een arsenaal aan toetsen waarop menig retro-symfo bandje jaloers zou zijn. Dat dit album ook in de smaak viel bij menig progliefhebber lezer bleek uit het feit dat deze zich in de iO Pages Top 100 peiling van dat jaar (iO nr. 11, dec. 1997) op plaats 55 had genesteld.

Maar hoe ga je als band om met zo’n succes? In het geval van Radiohead bleek het antwoord verrassend simpel: maak een plaat die radicaal tegenovergesteld is aan het vorige met als resultaat “Kid A”. Het warme karakter van “OK Computer” heeft plaats gemaakt voor de kilheid van de elektronica want voor een band met 3 gitaristen is het opvallend te noemen dat deze maar spaarzaam ingezet worden. Ieder nummer speelt zich af in een specifieke sfeer en met name in de eerste paar nummers valt de totale afwezigheid van enige vorm van gitaarwerk op. Het is pas in de 3de track The National Anthem dat er een duidelijk herkenbare maar ook monotone baslijn opduikt. De blazerssectie in dit nummer doet mij regelmatig denken aan King Crimson’s album “Lizard”.

En het is pas in de wonderschone ballade How To Disappear Completely dat er iets van een normale songstructuur te horen valt. Zachte akoestische gitaar, een eenzame steelgitaar, veel strijkers en Thom Yorke’s klagerige zang domineren het geheel. Zang die overigens meer als een extra instrument moet worden gezien dan als een voertuig voor het overbrengen van emoties door middel van de teksten. Teksten waar over het algemeen geen touw aan vast valt te knopen. Wat dat betreft steekt hij menig symfo-act naar de kroon. De rest van het album wordt gedomineerd door een mengvorm van de elektronische invloeden (denk daarbij aan de meer elektronisch gerichte Duitse krautrock bands) en vervormde rockklanken. De tweede ballade van het album, Motion Picture Soundtrack, sluit tevens het album af met zijn traporgel- en harpklanken. Deze beide ballades zijn wat mij betreft ook de hoogtepunten van een album dat eigenlijk één geheel is en ook als zodanig moet worden beluisterd.

De vraag waar natuurlijk iedereen mee zit, is hij beter dan “OK Computer”, is er een die ik niet wil en zeker niet kan beantwoorden. “Kid A” is een aanrader voor diegene die van avontuurlijke muziek houd en die graag hoort dat een band risico durft te nemen. En hoewel de durf wel respect afdwingt is naar mijn mening  “Kid A” ook een album waarop Radiohead iets TE rigoureus met het verleden breekt.

Christian Bekhuis

Bestel deze cd rechtstreeks bij:

terug naar progarchief

progwereld.org