|
Saga
- The Beginner's Guide To Throwing Shapes
Als er één cursus is die Saga in 1989 goed had moeten volgen, dan was
het wel de cursus: ‘Promotie voor Beginners’. "The Beginner’s
Guide To Throwing Shapes" (in de Saga-volksmond "Throwing Shapes"
geheten) is zo’n beetje de meest genegeerde Saga-plaat uit de
geschiedenis. Vele Saga-fans weten serieus niet eens van het bestaan van
deze plaat! Hoe komt dat? Het kan liggen aan het saaie hoesje, waaruit
niet duidelijk blijkt dat het Saga betreft. Er moest zelfs een sticker aan
te pas komen om het product aan te prijzen. Het kan ook liggen aan de
lange vreemde titel of wellicht tenslotte aan dat Saga’s publiek druk
bezig was de oude platen om te ruilen voor cd’s (rond 1989 was een groot
deel van de markt daarmee bezig), waardoor deze nieuwe cd ondergesneeuwd
raakte.
Eén ding is in elk geval duidelijk: het ligt niet aan de muziek! Mocht je
deze plaat juist nog niet op waarde hebben geschat, dan is nu de tijd.
Want, van de platen die volgens zeggen buiten de twee ‘klassieke’
Saga-periodes vallen, is dit de beste.
Even resumerend. Doe maar net alsof dit een beginnerscursus is. Na de
voortreffelijke eerste vijf platen (waarin de Saga-sound uitentreuren werd
herhaald) vonden de heren op "Behaviour" (1985) het nodig om een
wat meer Amerikaans AOR-achtige sound te zoeken, hetgeen wellicht de reden
was dat toetsenist Jim Gilmour en drummer Steve Negus opstapten en
hiermede de broertjes Crichton (respectievelijk bas en gitaar) en zanger
Michael Sadler als trio achterlatend. Met hulp van tal van
studiomuzikanten en een supermoderne producer (Keith Olsen) werd het
aalgladde "Wildest Dreams" (1987) afgeleverd. De typische
Californische sound van deze plaat strijkt voor deel neer op deze "Throwing
Shapes", vandaar dat de plaat niet wordt gezien als een klassieke cd.
Toch vertoont juist deze plaat een aangename mix tussen deze stijl muziek
en de oude vertrouwde progrock waarmee Saga de symfonische rockwereld
wakker schudde aan het eind van de jaren zeventig. Jammer dat de tijd niet
rijp was toen.
Terug naar de plaat zelf. De negen composities variëren van goed tot
ronduit briljant. Luister alleen maar naar een nummer als Scarecrow
en kijk me strak aan terwijl je beweert dat dit niet typisch Saga
is. Och, het lijkt wel direct van "Heads Or Tales" af te komen!
Ook nummers als opener How Do I Look? en Shape vertonen
duidelijk de Saga-ingrediënten in een ‘nieuw’ jasje. Een speciale
vermelding verdient ook Waiting In The Wings, dat een AOR-achtig
refrein heeft, vermengd met muzikale ontsnappingen en heerlijke solo’s.
Zeker aan het einde ontspoort het nummer behoorlijk en geeft Ian nog eens
een solo weg zoals alleen hij kan.
Aan de andere kant zijn daar de nummers die duidelijk de invloed verraden
van de Saga zoals we die sinds "Behaviour" kennen. Toch zijn het
geen slechte nummers. Starting All Over Again is een vlot
niemendalletje, maar As I Am is een volwassen en uitstekende
popsong. De ballad Odd Man Out is op zich niet zo bijzonder, maar
kenmerkt zich wel door een fabelachtige Banjo-solo van Ian Crichton.
Genoeg te genieten dus en de nummers hebben alledrie veel meer diepgang
dan de nummers van "Wildest Dreams". Goed, je kan niet alles
hebben. Het met een kinderkoor doorspekte The Nineties is een
tijdsgebonden, maar ook erg matig nummer.
Prijsnummer is uiteindelijk het debiele en onovertroffen Giant, dat
zich als een soort hoorspel over ons uitstort. Mysterieus vertelt een oude
man (Ian McCorkle, een oud-medebandlid van Jim Gilmour van voor zijn
toetreding tot Saga) ons over een legende waarin een vreemdeling in een
stad aankwam. Maar mensen houden niet zo van vreemdelingen. Deze
vreemdeling bezat ook nog een bepaalde eigenschap die problemen kan
veroorzaken. Giant blijkt, ook het nummer zelf, een attitude-problem
te kennen. Leuk, dit soort verhaaltjes en een perfecte analogie voor de
muziek van Saga. Wat volgt, is een volmaakte basismelodie, een zalig
refrein, een prachtige uitwerking van het thema, uitstekend banjospel en
een smetteloze productie. Zeker de versnelling, na de gitaarsolo
halverwege het nummer, doet je Saga-hartje sneller kloppen. Is het "all
change!" een referentie aan...?
Een beginnerscursus Saga zou zonder deze plaat geen goeie cursus zijn.
Essentieel? Nee. Goed? Ja!
Markwin Meeuws
terug naar progarchief
 progwereld.org
|
