|
Saga
- 10,000
Days
’How long did your dream
carry on?’, zong
Michael Sadler in 1978, daarmee het debuut van Saga inluidend. Nou, 10.000
dagen dus. “10,000 Days” is in de pers al luid bezongen als de laatste
plaat van Saga waaraan de lange zanger zijn medewerking zal verrichten. De
groep is nogal geheimzinnig over of dat ook betekent dat de groep daarmee
ten einde is gekomen, maar het lijkt me wel erg waarschijnlijk. 10.000
dagen, zolang mochten we genieten van deze heerlijke Canadese band, langs
al hun pieken en dalen. Het was een turbulente rit en voor we goed en wel
zaten, schoot de band alweer een zijstraatje in, of sloeg haastig een
bochtje om. Saga fan was je gedurende die 10.000 dagen niet altijd voor
je lol, het kostte aardig wat inlevingsvermogen om de band te blijven
volgen.
Het probleem van Saga is altijd een beetje geweest dat ze óveral tussen
wal en schip vielen. Voor symfonische rock-begrippen is Saga véél te
poppy, maar binnen de classic-rock bewegingen
was de groep weer veel te stekelig en druk. Gelukkig, na poging 60 een
gooi te doen naar het grote publiek besefte
de groep dat hun ‘eigen geluid’ wel erg uniek is in de
muziekgeschiedenis. En dus konden de fans vanaf het in 1999 uitgekomen
“Full Circle” opgelucht ademhalen. Door de daaruit voortvloeiende zeer
positieve kritieken, belandde de groep in een tweede jeugd, wat zelfs door
het vertrek van oerlid en drummer Steve Negus niet kon worden verpest.
Met name op de voorganger “Trust”, van nog geen jaar geleden,
bleek de band nog immer boordevol zelfvertrouwen te zitten. Bij deze
nieuwe, “10,000 Days”, lijkt het alsof Saga nog één keer heel goed
kijkt naar het vertrouwde recept. Dus levert de band ons voor de laatste
maal de heerlijke duels tussen gitarist Ian Crichton en toetsenist Jim
Gilmour, met daarbovenop de zalige stem van Sadler. De verschillende
nummers van deze nieuwe plaat kennen nog steeds de vereiste structuur en
duidelijkheid, hoewel de remmen ietsje los gaan dit keer, en de solo’s
van Crichton en Gilmour wat langer mogen duren.
De opener Lifeline, waarbij de
levenslijn inderdaad op het toetsenbord van Gilmour knap wordt
vastgehouden, kent een aantal van deze fameuze duels, en mag gelden als
één van de sterkste openers van een Saga plaat in jaren. Gelijk blijkt
dat drummer Brian Doerner, die op de voorganger “Trust” nog
debuteerde, prima op zijn plaats is. Book
Of Lies, liedje nummer 2, is het nummer dat ik aan een willekeurige geïnteresseerde
Saga leek zou laten horen. Saga nooit gehoord? Nou, dan moet je Book
Of Lies van “10,000 Days” even beluisteren. De grap is
(waarschijnlijk onbedoeld) dat de coupletten en het basisrifje
interessanter zijn dan het refrein zelf, ook een ingrediënt vaker
voorkomend bij de band. Tenslotte kent het nummer één van de langste
solo’s van Crichton in de laatste jaren. Sideways
voegt aan de voorgaande twee nummers weinig toe, behalve dan dat het
tempo zeer zeker niet afneemt, en dat geldt nog sterker voor het zeer
opzwepende Can’t You See Me Now?
Dan volgt de verrassing van de plaat, het ruim zeven minuten durende
instrumentale Corkentellis, dat
van ADHD uit zijn voegen springt. Het is een geweldig nummer, begrijp me
niet verkeerd, maar als het een voorbode is van een eventueel kómend Saga
avontuur leg ik mijn pillen alvast klaar!
Tekstueel staat de plaat uiteraard in het teken van het afscheid van
Sadler. De uitstekende ballad More
Than I Deserve, het eerste rustpunt van de plaat, is feitelijk het
persoonlijk bedankje aan de fans. Nou, blij dat hij er zo over denkt. De
fakkelballade 10,000 Days bezingt nog eens de hoogtepunten van de groep, en met It
Never Ends geeft Sadler de luisteraar toch ook weer troost. Looks
to me like you could need a friend, zingt ie. Ja, inderdaad, Michael,
waarom ga je dan weg? Everyting must
change, it never ends.
Hoewel “10,000 Days” bomvol perfect Saga-materiaal staat, zorgt
het gewicht van Sadler’s vertrek tóch voor een ongemakkelijk sfeertje.
Het optimisme en zelfvertrouwen van “Trust” heeft plaatsgemaakt voor
een partijtje krachtpatserij. Dat het dan toch nog zo’n sterke plaat is
heeft alles te maken met de 10.000 dagen ervaring waarover de groep zich
kan buigen. Voor de toekomst hoopt ondergetekende dat de overige bandleden
zo wijs zijn te stoppen. Ga maar verder als Chapter 17 of zoiets, maar eer
het verleden, wordt geen tweede Spock’s Beard. En aan alle
platenmaatschappijen: leg de ruzies bij en lever een 3cd-overzicht dat mag
gelden als ultieme ‘best-of’. Mag ik em samenstellen?
Markwin
Meeuws
Klik
op de banner om deze cd te bestellen bij:
terug naar cd recensies
 progwereld.org
|
