‘Back in ten minutes!’
In 1983 was Saga niet te temmen. Geen tijd te verliezen, bracht Saga ons
toen het onderschatte "Heads Or Tales", een plaat om op te
vreten.
De vijfde Saga-plaat was tevens de tweede geproduceerd door Rupert Hine en
tevens de eerste zonder ‘chapters’. Waar de band (samen met Hine) op
de vorige cd lichtelijk de plank missloeg, slaagt Saga erin met "Heads
Or Tales" een bijzonder overtuigende plaat neer te zetten. Een plaat
die bol staat van de productionele foefjes die in die dagen gebruikelijk
waren (elektronische drums, lang vergeten synthesizerklanken, veel galm op
de gitaar), zodat dit album wel erg jaren-tachtig klinkt. Met name de
opener The Flyer (geflopte single…) lijdt een beetje aan deze
overproductie. Ook bevat "Heads Or Tales" geen klassiekers van
het kaliber als Wind Him Up of On The Loose. Dit neemt
echter niet weg dat het een erg goede plaat is, waar Saga opnieuw
sprankelt en dartelt dat het een lieve lust is.
‘He’s got a catwalk’
Na het niet veel betekenende opwarmertje The Flyer is Cat Walk het
eerste echte Saga-nummer, weliswaar behept met een simpel en wat flauw
refrein, maar met name Ian Crichton schudt probleemloos de mooiste solo’s
en rifjes uit zijn mouw, daarmee perfect de ‘catwalk’ vertolkend.
Ook verbluffend is het briljante basspel van broer Jim Crichton, alhoewel
de bas niet altijd even goed te onderscheiden is in de platte productie.
‘No more, going for the more familiar’
Het geflirt met new wave, zoals al ingezet op "Worlds Apart"
(1981), wordt middels The Sound Of Strangers vrolijk voortgezet.
Sadler, zoals altijd uitstekend bij stem, vertolkt dit voortreffelijk in
de tekst. Toch is het ook een op en top Saga-nummer met halverwege een
simpel maar doeltreffend duel tussen Ian en toetsenist Jim Gilmour.
‘The writing is on the wall’
Achteraf is het wat zuur om te moeten stellen dat dit de laatste echte
Saga-plaat was. Klaarblijkelijk dienden de eerste tekenen zich al aan,
maar uit The Writing blijkt dat geenszins. Het is een briljant
nummer met een heerlijk refrein en dito toetsenthemaatje erna. Opnieuw
hoor je overal de haast aarzelende gitaarrifjes van Ian overal doorheen
klinken. Erg sterk is ook hoe het nummer eindigt. Dit is typisch zo’n
nummer dat je nooit live hoort in hun set, maar zeker zou mogen worden
toegevoegd.
‘See the boy in his eyes’
Het is jammer dat Sadler’s stem op deze plaat en in Intermission met
name, zo wordt geplaagd door een overdaad aan galm. Het nummer is een
ballade en lijkt bijzonder beďnvloed te zijn door Phil Collins. Het is
ook een traag en sfeervol nummer, vol emotie gezongen door Sadler.
‘He understands the need to try again’
Hier lijken we in het vlotte Social Orphan opnieuw een hint te
krijgen dat Saga niet helemaal blij meer is met hun ‘sound’. Het is
een vlot niemendalletje, wat lijkend op The Flyer met een
aanstekelijk refrein en goede coupletten. Toch ben je het nummer snel
vergeten.
‘No matter how well I do what I do, it’s never good enough’
De laatste drie nummers van "Heads Or Tales" zijn naar mijn
mening de beste. Ze kunnen voor mij probleemloos toegevoegd worden aan de
indrukwekkende reeks klassiekers van de band. Ik ben vooral dol op het
hobbelende en - dankzij Gilmour en drummer Steve Negus - zeer swingende The
Vendetta [Still Helpless], een dijk van een Saga-nummer met alle
typische Saga-ingrediënten.
‘You better come up for air’
Zingt Jim Gilmour hier al een beetje profetisch over zijn aanstaande
vertrek (tussen 1985 en 1993 waren hij en drummer Steve Negus - zo bleek
later - tijdelijk vertrokken)? Scratching The Surface is hoe dan
ook een dijk van een nummer en bij verre het bekendste nummer door hem
gezongen. Het is een vrij loom, maar toch ook superspannend nummer, dat
juist van de jaren-tachtig productie lijkt te profiteren in plaats van
sommige andere nummers.
Het lijkt alsof alle registers worden opengetrokken bij het laatste
nummer: Pitchman. Toch klinkt het nummer ook een beetje als een
laatste uitnodiging. Kom nu, zingt Saga als het ware, of je mist de race
compleet. Het nummer kent zowaar een uitstekende toetsensolo van Gilmour
(normaal beperkt hij zich tot het spelen van thema’s). Vooral het einde
van het nummer, waarin met name Negus op zijn deels elektronische kit
indruk maakt, gaat onder radiostemmen het dak er pas werkelijk af. Voor
voorlopig de laatste keer, kan ik er aan toevoegen. Na deze plaat maakte
Saga weliswaar nog een stel goede cd’s; de klassieke ‘Saga’-sound
zou pas in 1999 weer terugkeren met "Full Circle"
‘I’ve got a hunger for things that sparkle’
Ik ook! Daarom laat ik me graag met huid en haar opvreten door deze
weergaloze "Heads Or Tales"!
terug naar progarchief
progwereld.org