|
Jaar: 2006
Tracklist: Band: www.softmachine.tk MySpace: Soft Machine Discografie: |
Soft Machine – Grides Bepaalde bands ontdek je bij toeval. In het geval van Soft Machine heb je als luisteraar wel eens het idee ‘wat hoor ik nou’? Het is geen gevoelige of ingetogen Canterbury-prog, maar ook weer geen jazz. Een groep met vele gezichten. Eén daarvan is de bezetting die begin jaren zeventig was ontstaan, na het vertrek van frontman Kevin Ayers. De groep was zoekende en met saxofonist Elton Dean in de gelederen was van de typische jaren zestig psychedelica en Britse underground weinig meer over. Het duurde tot halverwege jaren zeventig, toen op platen als “Seven” en “Bundles” (met Allan Holdsworth op gitaar) de melodische aanpak terugkeerde en minder werd geïmproviseerd. Tot die tijd was Soft Machine vooral een spannende en veelal ontoegankelijk collectief van muzikanten. Vooral op het podium en dat onderstreept “Grides”. Een set bestaande uit een cd en dvd, die de groep laat horen en zien tijdens hun tournee ter promotie van de dubbel-lp “Third”, toen duidelijk werd dat drummer Robert Wyatt de uitgestippelde koers van de andere bandleden niet meer wilde volgen. Hij prefereerde een meer song georiënteerde band, in plaats van de pretentieuze ‘prog-jazz’ zonder kop of staart. De cd bevat het
concert dat de band op 25 oktober Kenners van de elektrische periode van Miles Davis (1970-1975) kopen met “Grides” zeker geen kat in de zak, want dezelfde energie, durf en uiterst losbandige progressieve jazz viert hoogtij in deze Soft Machine-bezetting. Je moet er maar vijf kwartier lang voor open staan! Afgaande op het harde applaus aan het einde van de sets was het Amsterdamse publiek onder de indruk: die moeten zeer open-minded hebben geluisterd en toegekeken. Dat toekijken kan op de dvd, waarop een studioconcert van de band voor Radio Bremen (Beat Club) staat, opgenomen op 23 maart 1971. Het mooie aan deze opnames is, dat te zien is hoe onderling de muzikale verhoudingen lagen. De leden doen zichtbaar hun eigen ding en zijn uitstekend op elkaar ingespeeld. Om een plaatje te hebben bij deze complexe muziek is absoluut een pré. Het optreden duurt twintig minuten, inclusief een zangimprovisatie van Wyatt, die een paar maanden later de band zal verlaten. De kwaliteit van de beelden is goed, alhoewel soms wat blokkerig en -zoals bij andere Beat Club opnamen- met toevoeging van beeldeffecten. “Grides” vertegenwoordigt, in navolging van eerdere live-uitgaven van Cuneiform, een belangrijk hoofdstuk in de geschiedenis van Soft Machine. Zoals al opgemerkt geen gemakkelijke kost, maar historisch gezien een verplichte aanschaf voor liefhebbers. Een speciale opmerking daarbij voor de uitstekende verpakking van Cuneiform, inclusief een interessant essay van biograaf Aymeric Leroy, die op heldere wijze tekst en uitleg geeft over de bewuste periode van de groep. Wouter Bessels |
terug naar cd recensies
progwereld.org