|
Jaar: 2007
Tracklist: Band:
www.soniqcircus.com MySpace: Soniq Circus Discografie: |
Soniq Circus - Soniq Circus Het
moet feest zijn geweest in het huis van gitarist Marcus Enochsson toen ze
van Progress Records te kennen gaven in zee te willen gaan met Soniq
Circus, de band waarmee Enochsson al sinds 1999 hard aan de ‘vägbana’
timmert. Hun fraaie
demo-cd “Still Not Making Love” had dan ook als earopener gefungeerd
om de band op het label in te lijven en toen mocht natuurlijk de fles met
glög,een typisch Zweeds alcohol brouwsel, geopend worden. Het
resultaat is een leuk debuut-album geworden met de uitstraling van een
opgeschoten puber en ondergetekende is wel gecharmeerd van een dergelijk
soort onbevangenheid. Te midden van bands als Galleon, Beardfish en Magic
Pie hebben de heren van Soniq Circus fraaie voorbeelden om zich heen waar
ze met hun soortgelijke muziek naar toe kunnen groeien. Sonic Circus
klinkt dusdanig veelbelovend dat dit niveau absoluut haalbaar zal zijn.
Wel zal de
band haar wat rommelige mix van prog, hardrock en pop moeten zien te
stroomlijnen. Dit niet al te lange debuut duurt met z’n 47 minuten
eigenlijk net lang genoeg, maar op een opvolger moet het geheel wel
uitgekristalliseerd zijn, anders krijgen de heren billenkoek van het
progpubliek. Okay,
okay, het gaat hier nog om een debuut. Na
de instrumentale opener, het in heftige neo-prog stijl aangeklede Overture, presenteren de Zweden zes aardige nummers die om het in
circustermen te zeggen nog even spectaculair zijn als een koorddansact op
één meter hoogte. De heren mieteren weliswaar nergens van de draad en
dat verdient op z’n minst ook applaus. Met
Welcome en Bright Future geeft de band op onverbiddelijke
wijze blijk van een aantal belangrijke zaken. Zo is Christer Ugglin een
heerlijke drummer die met zijn krachtige metalachtige slagen en salvo’s
zorgdraagt voor een energiek fundament. Hij is heel belangrijk voor het
vloeiende verloop van de composities. Ugglin dweept niet zo zeer met zijn
kwaliteiten, toch houdt hij je samen met het voluptueuze basspel van
Markus Nilsson gekluisterd aan de boxen. Wie veel van orgel houdt komt
eveneens goed aan z’n trekken op dit album, want de toetsenist Mathias
Beckius doet dat namelijk ook. Zeer regelmatig laat hij zijn Korgje dan
ook lekker knorren op de plaat. Retroooo! Een
ander essentieel punt is de uitbundigheid van de zang. Noem in deze Calle
Lennartsson en de gedachte aan Stuart
Nicholson van Galahad zal opdoemen. Dat deze vergelijking terecht is
blijkt wel uit de vele woordloze stukjes yeah en yo. Hij
lijkt daar als twee druppels water.
Aanvankelijk was gitarist
Marcus Enochsson de leadvocalist van de band totdat in 2004 Lennartsson
zich bij het gezelschap voegde. Dat Enochsson niet geheel uit beeld is als
zanger blijkt wel uit Bright Future waar hij op trouwens niet
onaardige wijze ook wat lead doet. Tevens laat hij regelmatig zijn stem in
de achtergrond klinken. Nu
we het toch over Enochsson hebben, zonder op te vallen als gitarist heeft
hij zich met zijn vaak krachtige spel een prominent plaatsje in het geheel
verworven. Alhoewel
hij voor het merendeel de composities opbouwt met riffs en powerchords
zoals dat in An Idiot goed te horen is,
komt hij ook met de nodige variërende partijen.
Revolution is een
zwierige aangelegenheid die er fijntjes ingaat, Welcome bevat
zomaar een prettig slagje en de getokkelde intro van mijn persoonlijke
favoriet Chain Of Consequences is ook al zo gewenst evenals die
intense passage waar ze hun website mee openen. Het album sluit af met Colliding Stars, een nummer dat je met een voldaan gevoel achter laat. Je weet dat het allemaal nog beter kan maar dat je met dit album een band bezig hebt gehoord die uitstekend aan de vägbana timmert. Ruk de glög maar weer aan mannen, ik doe mee! Dick van der
Heijde |
terug naar cd recensies
progwereld.org