|
Jaar: 2008
Tracklist: Band:
www.thieveskitchen.co.uk MySpace: n.v.t. Discografie: |
Thieves’ Kitchen - The Water Road “The Water Road” is het vijfde studio
album van het Engelse Thieves’ Kitchen en tussen deze en zijn voorganger
zit ook vijf jaar. In deze periode nam toetsenist Wolfgang Kindl afscheid en
nam Thomas Johnson (ex-Anglagard) het klavier van hem over. De muziek van Thieves’ Kitchen is niet zo even in
een hokje te stoppen. Neo-prog met symfonische jazz invloeden dekt de
lading denk ik het meeste. Instrumentale stukken met tegendraads
gitaarspel worden afgewisseld met typische neoprog elementen. De muziek is
niet zo toegankelijk als neo-prog, maar ook weer niet zo slecht te volgen
als pure jazzrock. In het epische The
Long Fianchetto heb je in het zes minuten durende instrumentale
intro alle ingrediënten die gebruikt zullen worden voor dit gerecht al
kunnen horen. De stem van Amy Darby ligt prettig in het gehoor en ook de
melodie die ze zingt is prima. De toevoeging van fluit zorgt voor een wat
folky sausje dat prima in de muziek past. Dan volgt er weer zo’n jazzy
instrumentaal stuk compleet met orgeltje gevolgd door pittig gitaarspel
waarna het gas er weer helemaal af gaat. En zo slingert het nummer je in
21 minuten helemaal door elkaar en is het geen gemakkelijke opgave om bij
de les te blijven. Bij sommige stukken is het genieten geblazen, maar die
worden afgewisseld met stukken waar je als luisteraar weinig mee kan. Het
helpt ook niet dat de overgangen niet allemaal even prettig aanvoelen. In Chameleon
blijft het allemaal wat rustiger. Er is ook meer ruimte voor de stem van
Darby en er zit ook meer lijn in het nummer. Het gebruik van saxofoon,
fluit en vooral de hobo geeft het nummer zeker een meerwaarde. Ook het
dragende toetsenspel en het solide basspel zorgen ervoor dat dit een van
de betere nummers van het album is. In Om
Tare
gaat echter het gas er weer op en is er volop ruimte voor gefreak.
Tegendraadse melodielijnen en te druk solowerk in de hoogste versnelling
zorgen ervoor dat je als luisteraar een buitenstaander blijft en nergens
in de muziek wordt getrokken. En zo gaat het hele album eigenlijk verder. Het ene
nummer is wat rustiger en meer toegankelijk en het volgende is te druk en
eist volledig je aandacht op om bij te les te blijven. Dat maakt “The
Water Road” lastig uitzitten. Met zijn 73 minuten is het album gewoon
veel te lang en is het een opgave om je te blijven concentreren op de
muziek. Maarten
Goossensen |
terug naar cd recensies
progwereld.org