|
Jaar:
2007
Tracklist: Band:
Upsilon Acrux MySpace: Upsilon Acrux Discografie: |
Upsilon Acrux - Galapagos Momentum Het
Amerikaanse Upsilon Acrux staat bekend als de grootste invloed van de
vermaarde André Rieu. Met een nooit aflatende driekwartsmaat speelt het
gezelschap wals na wals, en dat al sinds 1874 -- en nu brengt de band een
album uit bij het toonaangevende hoempapa-label Cuneiform. Ongetwijfeld
zal ook dit product weer een niet te versmaden toevoeging zijn op het
reeds veelvuldig gelauwerde oeuvre van het genootschap, en de toekomst is
dan ook rooskleurig... Grapje! Met muziek als die van Upsilon Acrux zou
André Rieu het Vrijthof nog geen vijf minuten gevuld kunnen houden, want
de heren maken immers bijzonder drukke en complexe progressieve
instrumentale jazzrock, waarbij er soms behoorlijk wat van de luisteraar
gevergd wordt. Met
"Galapagos Momentum" brengt Upsilon Acrux haar vijfde album uit.
Hoewel uw recensent niet bekend is met ouder werk van het gezelschap, is
het nieuwste album zeker een reden om ook voorgaande platen eens te
beluisteren, want dit studioproduct is gevuld met spannende, drukke,
dynamische, onvoorspelbare maar toch gestructureerde muziek, waarbij zowel
invloeden uit de jazzrockhoek als uit de "klassieke" progrock
opgetekend kunnen worden. Echter, de meest bruikbare aanknopingspunten
voor de gewone progressieve-rockliefhebber zijn King Crimson en Magma,
waarbij Upsilon Acrux zowel qua intensiteit en spanning als qua
onnavolgbaarheid raakvlakken vertoont met deze beide bands, hoewel dit
allerminst wil suggereren dat de band nadrukkelijk schatplichtig is aan
deze groepen. Hoewel
"Galapagos Momentum" het snelst gecategoriseerd zou worden onder
jazzrock of -metal onderscheidt de band zich van veel genregenoten door
een gebrek aan perfectie -- in positieve zin, welteverstaan. Daar waar
veel jazzrock zoals deze langskomt op Progwereld ondanks het veelal geïmproviseerde
karakter bijzonder gelikt klinkt, schuwt Upsilon Acrux er niet voor om een
nadrukkelijk livegeluid te laten horen. Dit betekent zeker niet dat de
instrumenten niet kraakhelder in de mix zitten -- het betreft hier nog
altijd een Cuneiform-product -- maar de distortion van de gitaren klinkt
soms nét te rauw om braaf studio-achtig te klinken, en er zit soms juist
een beetje echo op de drums, wat niet suggereert dat er een klinisch
studiogeluid is nagestreefd. Hoewel het album (in weliswaar slechts een
dag of drie) netjes in de studio is opgenomen, geeft het soms ruwe geluid
de album net dat beetje "oomph" (zoals Amerikanen plegen te
zeggen), of power (om maar een goed Nederlands woord te gebruiken), dat de
plaat doet klinken alsof niet iedere noot is gestructureerd met behulp van
lasermeetapparatuur -- een indruk die veel jazzrock nog weleens wekt.
Integendeel, "Galapagos Momentum" klinkt behoorlijk authentiek (urgh),
voor zover dat bestaat, en is daarom beter behapbaar dan veel
"schonere" genregenoten. De
variatie in gitaargeluid geeft de bandleden de gelegenheid om een veelheid
aan texturen en sferen te creëren, hoewel het instrumentarium slechts
bestaat uit het combo van drums, bas, en een tweetal elektrische gitaren.
Zoals bijvoorbeeld Intimate Barbarian aantoont, is dit echter
voldoende: zoals Robert Fripp op bijvoorbeeld "Larks' Tongues in
Aspic" door middel van zijn gitaarspel en -geluid een veelheid aan
sferen weet op te roepen, gebruikt Upsilon Acrux de gitaren ook als
sfeerinstrument, ook al willen ze zoveel mogelijk noten en maatsoorten in
een enkele seconde verwerken. De afwisseling bereikt door de
veelzijdigheid van het gitaarwerk maakt de muziek van het gezelschap
ondanks het drukdoenerige karakter gevarieerd genoeg om voor de volle
zevenenveertig minuten (heerlijk, zo'n lengte!) te boeien. Hoewel Upsilon Acrux zich bevindt in een genre dat vaak gekenmerkt wordt door saaiheid vanwege dikdoenerij (voor elke overdadige noot verdwijnt er een volle procent interessantheid), weet de band zich door een bepaald live-geluid en "doe maar gitaar, dat is zat"-esthetiek bekwaam te kwijten van de taak een interessant album uit te brengen. Hoewel de muziek geenszins makkelijk toegankelijk of vriendelijk voor het gehoor is, is "Galapagos Momentum" toch een geslaagd product van een interessant en lovenswaardig gezelschap. Christopher
Cusack |
terug naar cd recensies
progwereld.org