|
Jaar:
2003 Tracklist: Band: www.thorbjornenglund.com Discografie: Second Coming (2003) Valley Of The Lost (2001) |
Winterlong - Second Coming Uit het kille,
koude noorden van Zweden, waar meer wolven dan mensen wonen, komt de
melodieuze powermetal-formatie Winterlong. Een jonge band geformeerd
rondom gitarist Thorbjorn Englund. Een gitaarheld in spé die Yngwie
Malmsteen, samen met violiste Vanessa
Mae, als zijn grootste inspiratiebronnen ziet. Eigenlijk kun je
Winterlong nauwelijks een ‘echte’ band noemen. Thorbjorn Englund heeft
alle muzikale touwtjes strak in handen. Hij is alles in één:
tekstschrijver, componist, arrangeur en producer. Bovendien heeft hij ook
nog al het baswerk op “The Second Coming”, de tweede
Winterlong-release, voor zijn rekening genomen. Toch is er ook nog
een aantal andere, bijzonder interessante muzikanten van de partij op dit
album. Bijvoorbeeld twee gelouterde drummers die beiden de helft van de cd
hebben volgespeeld. Het gaat hier om veelvraat Andreas
Lill (Vanden Plas) en drumbeest Anders Johansson
(Hammerfall / Malmsteen). Ook kunnen we genieten van de solo’s van
het Italiaanse toetsentalent Mistheria. Verder verleent
LionMusic-opperhoofd Lars Eric Mattsson
ook nog wat hand- en spandiensten als toetsenist, koren-arrangeur,
co-producer en mixer. Grote onbekende is
zanger Mikael Holm, die verrassend goed voor de dag komt. Hij zou in Henny
Huisman’s ‘Soundmixshow’ waarschijnlijk de halve finale halen als
imitator van Ronnie James Dio.
Inderdaad, slechts de halve finale want zijn stem komt aardig in de buurt
maar is iets minder rauw en mist net dat beetje extra power. Dat neemt
niet weg dat hij op deze cd een behoorlijk overtuigende indruk achterlaat. “The Second
Coming” bestaat uit twaalf tracks, waaronder drie instrumentaaltjes. Als
je van krachtige, goed in het gehoor liggende klassieke metal à la Rainbow
en Yngwie Malmsteen houdt, dan kom je met dit schijfje ruimschoots aan
je trekken. Het rond een frivool gitaarrifje opgebouwde Twisting
My Tail en het gestaag galopperende Retaliation
zijn wat dat betreft exemplarisch. Hoogtepunt is wel Northman,
dat bol staat van de solo’s, zowel van gitaar als keyboards. Bovendien
wordt in dit nummer veelvuldig van tempo en stemming gewisseld, hierdoor
blijf je tot de laatste seconde geboeid luisteren. Dit aanstekelijke,
bovengemiddelde album wordt afgerond met het instrumentale, gitaristische
hoogstandje Aurora Borealis,
wat zoveel betekent als het Noorderlicht. Joost Boleij |
|
|