|
Jaar: 1978
(heruitgave: 2003)
Tracklist: Band:
n.v.t. MySpace: n.v.t. Discografie: |
Zon - Astral Projector Uniek. Jezelf willen onderscheiden. Ja, dat wil iedereen. Naast dat ieder individu natuurlijk uniek is, wil men ook graag uitstijgen boven de grijze middelmaat. Dat dachten ook de heren van Zon. Ze kozen hun bandnaam dan ook met zorg. En met het idee dat iedereen bij het horen van de naam Zon alleen maar aan hun bandnaam zou denken. Het woord ‘Zon’ had geen betekenis en stond eigenlijk nergens voor. Pas later kwamen ze achter de Nederlandse betekenis van ‘Zon’. Dit leverde hen overigens wel de nodige fans in ons land op. Zon was een legendarische Canadese pomprockband uit de zeventiger jaren van de vorige eeuw. Ze maken een vorm van theatrale pomprock (wie heeft dat verzonnen zeg). Al snel werden door de critici de vergelijkingen gemaakt met Queen en Styx. Eerstgenoemde vergelijking slaat nergens op. Ik wil echter wél Starcastle en Saga als referentie toevoegen. Op het podium stonden de heren garant voor een show met kostuums, maskers en dat soort werk. Waar kennen wij dat van? Het in de show gebruikte witte masker stond zelfs model voor de opvallende platenhoes. Ooggaten in de hoes en een persing op blauw vinyl (gelukkig in mijn bezit!) deden de rest. Zon is eigenlijk hét voorbeeld van een ééndagsvlieg (nou ja, geef ze twee of drie dagen). Ze werden in Canada in korte tijd bijna net zo bekend als Saga. In hun hoogtijdagen speelden ze zelfs eens voor 17.000 toeschouwers. Na hun hier besproken debuutalbum kreeg hun toenmalige label (CBS) dan ook het lumineuze idee om die populariteit om te zetten in klinkende munt. De opvolger moest rijp gemaakt worden voor de commercie. Hoe uniek. Helaas sloegen ze de plank dubbel mis. Zowel muzikaal vlees nog vis en commercieel een flop. Zo niet hun eersteling. Na bijna dertig jaar klinkt het album nog zeer eigentijds. Verantwoordelijk hiervoor zijn toetsenist Howard Helm (hij maakt thans deel uit van Cryptic Vision) en de charismatisch en theatrale zanger Denton Young. Deze Young doet in eerste aanleg erg denken aan bijna naamgenoot Dennis DeYoung van Styx. Ook Michael Sadler van Saga is niet ver weg. Luister maar eens naar het dynamische openingsnummer Put On The Show. Waar hedendaagse progrockbands zichzelf nog wel eens verliezen in (te) lange nummers, weet Zon alles te stoppen in pakkende nummers van vier hooguit vijf minuten. Wat te denken van Time Of Your Life en Talking About. Het refrein van Man In The Mirror neurie je na een paar dagen nog mee. In deze nummers doen ze niets onder voor hun landgenoten Saga. Melody, van net geen songfestivallengte, had met gemak een top tien notering kunnen zijn. De boogie-woogie piano op de achtergrond, de toetsenloopjes. Nee, we praten hier niet over een commercieel album. Verre van dat. Het meest progressief is titelnummer Astral Projector. De hier zeer theatrale stem van Denton Young en vele synth-effecten geven dit nummer dat beetje wat Zon herkenbaar maakt en net weer onderscheidt van andere groepen. Wat nou pomprock? Wat nou AOR? Met het slotnummer Hollywood lijkt het album helaas als de spreekwoordelijke nachtkaars uitgeblazen te worden. Vlak voor het bollen van de wangen klinkt tot mijn blijde verrassing een fantastische toetsensolo van Howard Helm. Het nummer culmineert plots in een fantastisch slotakkoord van dit bijzondere album. Na al die jaren, in een nieuwe eeuw, is Zon voor mij steeds die unieke ééndagsvlieg gebleven. Hun kracht is al het overbodige weg te laten en compacte nummers te componeren. Je krijgt zo een album met speelduur van veertig minuten. Hiervan is geen minuut teveel is. In 2003 werd dit album door Escape Music in een 2cd-verpakking samen met opvolger “Back Down To Earth” opnieuw uitgebracht. Het is zeker de moeite waard om deze unieke band eens te beluisteren. Hans Ravensbergen |
terug naar progarchief
progwereld.org