Like ons ook op Facebook of meld je aan voor onze mailinglist

3 – The Ghost You Gave To Me

3 - The Ghost You Gave To Me

Prog-pop-crossover-metal met elegantie. Huh? Bestaat dat? O jee, dat wordt vast een bestuursvergadering bij Progarchives, want er moet weer een sjabloon op de site bijgemaakt worden.

Hoewel de Amerikaanse band Three (of ook wel als 3 geschreven) sinds 1994 bestaat en al zes albums heeft afgeleverd, is dat tot op heden onopgemerkt gebleven binnen de burelen van Progwereld. Hmmm, het is moeilijk toe te geven, maar goed; menselijk falen is ook ons dus niet vreemd. U dacht natuurlijk dat wij superieur zijn in het tippen van goede progmuziek, maar dit is ons toch echt ontgaan. Gelukkig zijn er nog toegewijde, oplettende, met de tijd meegaande, veel kennis hebbende, nieuw-genre aanborende Progwereldmedewerkers die toegewijd blijven speuren zodat u als trouw Progwereldlezer goed geïnformeerd blijft. Wie zou dat kunnen zijn dan? Scroll maar naar beneden, lees linksonder zijn naam en u zult na het beluisteren van dit album zijn naam nooit meer vergeten.

Even zonder dollen, mijn nieuwsgierigheid werd aangemoedigd door een recensie die een Nederlandse collegawebsite heeft gepubliceerd, maar nadat ik de cd had gekocht, kan ik de hoge notering van de metalspecialisten alleen maar bevestigen. De echte eer gaat dus uit naar de meesters in Metal. Gek eigenlijk, want deze progressieve band klinkt eigenlijk te soft voor de site die eigenlijk meer de extreme uithoeken in de metal behandelt. Ze zullen ongetwijfeld bij het beluisteren hebben gedacht dat ze dit album niet links konden laten liggen en gelijk hebben ze! Terugkomend op Progwereld moet ik u bekennen dat wij al eerder in de fout zijn gegaan bij het voorgaande album “The End Is Begun”, die ook in de internationale pers hoge scores haalde. Die was volgens zeggen progressiever in de betekenis van het woord dan deze cd. Echt veel recensies van dit album heb ik verder nog niet gelezen, maar ik verwacht dat de scores nog wel eens overtroffen kunnen worden in de maanden na deze release. Reden genoeg om de cd dus aan te schaffen. Behoed u wel, dit is een cd die misschien niet bij de eerste luisterbeurt gaat leven, maar na een aantal luisterbeurten komt hij helemaal tot bloei en kan je de cd bijna niet meer wegleggen.

Wat mag je dan wel verwachten? Een ware potpourri van rock, prog, pop, fijnzinnigheid, elegantie, progressie in een pure vorm, erotiek, pakkende riff’s, ingenieuze melodielijnen, excelentie, en niet uit je hoofd krijgende refreinen. Pffff, zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is een mooi zorgvuldig samengesteld album met spannende details en nummers die eens van de bewandelde paden afwijken. Door het progressieve geluid loopt ook vaak steevast een catchy melodielijn die stevig in je systeem gaat zitten.

Mastermind achter de muziek is zanger en gitarist Joey Eppard die in beginsel eerst de muziek voor dit album geeft gecomponeerd en pas in het eindstadium de teksten heeft geschreven. Niet zonder resultaat, want de teksten zijn sterk en poëtisch, maar ook in de combinatie van de woorden. Voorbeeld van een knap staaltje schrijfwerk is het nummer Only Child. Wanneer u de cd fysiek in uw handen heeft moet u vooral de teksten van dat nummer eens nalezen en onderwijl natuurlijk luisteren naar de muziek van de track, want die is namelijk ook zeer aantrekkelijk. De beide gitaristen van de band, Eppard en Billy Riker zijn in staat de riffs een bijna poppy geluid op een progressieve ondergrond mee te geven. Dat is ook het sterkste punt van de band; ze kunnen door afwisseling zorgen voor bijzonder mooi opgebouwde en doordachte songs die veel mensen zullen aanspreken zonder dat het ergens echt mainstream wordt. Enige uitzondering daarin is misschien het afsluitende The Barrier, die op het randje balanceert van toegankelijke poprock. Maar ook ander avontuur is er genoeg te vinden. One With The Sun heeft bijvoorbeeld trekjes van de Beatles, The Beach Boys of in veilige progressieve termen te blijven bij een band als Moonsafari. Of neem Sparrow, het derde nummer, klinkt in het begin aanzienlijk harder maar brengt een totaal ander, zelfs opgewekt geluid. Laat ik vooral ook niet het eerste nummer na de intro vergeten. React is zo geschreven dat het lijkt of er twee verschillende songs door elkaar heen lopen, maar uiteindelijk komt de melodielijnen in het refrein als een “Quentin Tarantino film” samen, iets wat het liedje Sparrow overigens ook kenmerkt. Over de hele linie harder, progressiever en met knipoogjes naar Porcupine Tree is de track Numbers, die het meest in aanmerking komt voor de term metal.

De stem van Joey Eppard is niet de meest krachtige die ik ooit heb gehoord. Zijn stem is vaak gevoelig, delicaat en kenmerkend en je verwacht visueel eerder een Justin Bieberachtig type dan een stoere, langharige metalhead. Eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat zijn stem op verschillende momenten door de techniek wordt geholpen als er meer dynamiek in de zang moet komen of wanneer het welhaast naar de vrouwelijke kant toe gaat. Vrouwelijk? Ja, dan hebben we het dus over de elegantie waar ik in mijn inleiding naar verwees. Het pakkende Pretty is bijvoorbeeld een nummer waar de gratie en geilheid zowat vanaf straalt. Voor alle duidelijkheid, ik ben een rechtgeaarde hetero, maar als ik de stem van zanger Joey Eppard in het begin van dat nummer hoor, gaan mijn mannelijke zintuigen zowat rechtovereind staan. Eppard is sowieso een zanger die waar nodig zowel een softe als een scherpe stem kan opzetten. Concluderend kan ik zeggen dat dit album niet perse een voorloper in de progscene, metal of pop gaat worden, ook geen zogenaamde ”˜essentiel’, maar het brengt de diverse werelden mooi bij elkaar zonder echt zwakke momenten. Een nieuw genre is geboren: prog-pop-crossover-metal. Progarchives, here we come!

Alle gekheid op een stokje: voor ik advocaten, incassobureaus, schuldsanering en woedende partners op mijn dak krijg, blijft u natuurlijk zelf verantwoordelijk voor uw eigen aankopen. Maar soms is kwaliteit zo overduidelijk dat ik in ferme woorden een bestelling kan rechtvaardigen. Als u de bovengenoemde beschrijving en vergelijkingen u charmeren, kan dit zo maar een kandidaat voor de eindlijstjes zijn. In elk geval voor die van mij.

Ruard Veltmaat

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies