Like ons ook op Facebook of meld je aan voor onze mailinglist

Blackfield – Welcome To My DNA

Blackfield - Welcome To My DNA

Aviv Geffen, een megaster in zijn thuisland Israel waar hij miljoenen albums verkoopt, speelt gitaar en toetsen, kleedt zich extravagant en draagt make-up op het podium, maar is vooral zanger en tekstschrijver. Steven Wilson, vooral bekend van Porcupine Tree, maar ook van No-Man, Bass Communion en IEM, wordt gezien als een muzikale duizendpoot, het muzikale genie die de progressieve muziek een niveau hoger heeft gebracht. Als je deze twee persoonlijkheden bij elkaar voegt, het beste van de ene vermengt met het beste van de andere, dan krijg je Blackfield.

Sinds hun ontmoeting in London en de door Aviv georganiseerde tour van Porcupine Tree in Israel zijn er ruim tien jaar verstreken en hebben ze circa tachtig minuten muziek gemaakt. Met dit album “Welcome To My DNA” voegen ze daar weer 39:48 minuten aan toe. Kwaliteit boven kwantiteit noemen ze dat. Of zoals Aviv Geffen in zijn interview zegt: ‘We hebben de tijd genomen om echte kwaliteit neer te zetten. We hebben de echte tranen van Steven genomen en het omgezet naar de puurste kaviaar’.

De meeste van onze lezers zullen de eerste twee albums van Blackfield wel kennen, daar ze erg hoog in onze jaarlijsten voorkomen. Dit derde album klinkt in eerste instantie anders, even wennen maar zeker groeiend bij elke luisterbeurt. Het album klinkt volwassener, het kindje van Steven en Aviv is groot gegroeid, de neven project fase ontgroeid en een volwassen band geworden met een echt Blackfield geluid. Het unieke geluid van “Signify” en “Stupid Dream” vermengd met popnummers zoals de solo nummers van Aviv Geffen en David Bowie.

Het album start met Glass House. Een nummer dat al enige tijd voor het verschijnen van het album te downloaden was voor de nieuwbrief lezers van Burning Shed. Dit nummer blijft nog het dichts bij de eerste Blackfield albums. Het nummer Go To Hell laat horen waarom teksten zo belangrijk zijn bij Blackfield. Dit moet weer iedereen meezingen: Fuck you all, Fuck you. Don’t care, don’t care anymore.

Het album is duidelijk zanggeorienteerd, waarbij de teksten veelal door Aviv Geffen zijn bedacht. Steven en Aviv zingen beiden ongeveer evenveel, hun stemmen geven een zweverige en melancholieke sfeer aan het album. De stem van Aviv is iets meer schor, heser en nog meeslepender dan die van Steven. Daarnaast is het onmiskenbare gitaargeluid van Steven duidelijk herkenbaar, maar ook Aviv’s vaste begeleidingsband The Mistakes laat duidelijk van zich horen.

Verder is er op dit album een compleet strijkers- en blazersorkest neergezet. Bestaande uit 42 muzikanten wordt de muziek van Blackfield tot ongekende hoogte gebracht. Aan het eind van Go To Hell zijn ze duidelijk aanwezig, maar met name in het nummer Dissolving With The Night komt dit het beste tot zijn recht. De sfeer die dit nummer neerzet, de opbouw en de dreiging die van dit nummer uitgaan, laten je vergeten waar je bent. ‘Soon you’ll disappear into the deepest space, I won’t leave a trace‘.

Het nummer Blood volgt hierop. Dit nummer beschrijft de vicieuze cirkel van oorlog en geweld in Aviv’s thuisland. ‘Here comes the blood‘. Simpele eenvoudige tekst, maar de wijze waarop het wordt gezongen, met een zodanige diepere betekenis dat meer woorden niet nodig zijn. Het metal georiënteerde gitaargeluid van Steven aangevuld met Arabische muziek en Iraanse gitaren geven het geheel een zeer speciaal geluid. Waarom nog oorlog maken?

Blackfield is er in geslaagd een album te maken die hun vorige albums ver overtreft, een album waarin je helemaal verloren raakt. Met een hoofdtelefoon op luisteren naar deze muziek, ben ik weg. Ik ben in een andere werkelijkheid, mijn gedachten dwalen af naar andere gelukkige momenten. Waarom zou ik me nog druk maken – ‘Any day can be the last day in your life, so make it an unforgettable time‘.

Mario van Os

CD:
Koop bij bol.com

LP:
Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies