PRIJSVRAAG: Win kaarten voor het MOMfest 2018, met o.a. Vuur, InFloyd en 5150. Klik hier voor de prijsvraag.

Cirrha Niva – For Moments Never Done

Cirrha Niva - For Moments Never Done

Acht jaar na “Liaison De La Morte”, de plaat die Cirrha Niva in de belangstelling bracht, zijn oerleden Rob Willemse en Tommy White terug met een ”˜nieuwe’ bezetting en een nieuw album. Volgens de tekst op de promo-cd is dit een vernieuwde en verder ontwikkelde sound, die de heren zelf uniek noemen. Dat zou ik ook gedaan hebben, maar daarmee is dat nog niet waar.

In vergelijking met de opvallende en operetteske voorganger is “For Moments Never One” een veel rechtlijniger, haast gewoner album. Progmetal van het type Pain Of Salvation, maar dan minder intens en minder ingewikkeld. Bij vlagen klinkt Cirrha Nova als een normale metalband.

Dat lijken allemaal diskwalificaties, maar dat is niet het geval. “For Moments Never One” zal niet dezelfde impact hebben als “Liaison De La Morte”, maar ik vind het een betere plaat. De nieuwe bezetting is buitengewoon vakkundig, met een eervolle vermelding voor zanger Legrand, die er in slaagt de stukken met een minimum aan drama en een maximum aan inzet te zingen. Dat is een groter compliment dan je zou denken; maar al te vaak vervallen metal-zangers in gejammer en gejank. Kan bijna niet anders met die krimpscrotum-hoge partijen die ze er vaak uit moeten persen. Legrand haalt het met gemak, alleen in Framed en Golan Heights moet hij even schakelen naar het standje ”˜Les Miresables’.

Het album klinkt erg goed en ziet er gelikt uit. Als er al iets op aan te merken is, dan moet dat in het compositorische vlak schuilen. Dat is ook een beetje zo. Op zich is er op de zeven nummers weinig af te dingen, maar van een band die er acht jaar over gedaan heeft om met deze drie kwartier muziek op de proppen te komen, had ik toch iets meer verwacht. Willemse en zijn mannen hebben keurig alle vakjes aangekruist, maar daarbij verzuimd echte hoogtepunten te schrijven die de luisteraar langer bezighouden dan hun speelduur. De beste nummers zijn het wat afwijkende Running From The Source, waarin akoestische gitaren het stuk naar een hoger niveau tillen, en het langzame Spring Before Winter, waar Bouke Visser een prachtige saxpartij blaast. Alle andere composities vallen op door hun onopvallendheid. Hardrock met een vleugje prog. Er wordt heel knap gemusiceerd en gezongen, maar bijzonder inventief is het zeker niet.

Is “For Moments Never Done” daarmee mislukt? Helemaal niet, het is klasse product geworden, een album waar veel bands trots op zouden zijn. Pittige metal van een superstrakke band die geen steken laat vallen. Het is alleen een beetje zoals met zanger Legrand. Die heet gewoon De Groot, maar op z’n Frans lijkt het meer dan het is. Cirrha Niva is een prima band en “For Moments Never Done” is een uitstekend album, niet meer en niet minder.

Erik Groenweg

Progwereld | Recensies