Win kaarten voor Nordic Giants in Willem Twee te ’s Hertogenbosch op 29-11-2017. Klik hier voor onze prijsvraag.

David Minasian – Random Acts Of Beauty

David Minasian ”“ Random Acts Of Beauty

Componist, producer en filmmaker David Minasian heeft een indrukwekkend CV achter zijn naam staan. De man heeft met heel wat grote namen mogen samenwerken. Het meest bekend in onze wereld is hij van zijn intensieve samenwerking met Camel. In 1996 was hij de regisseur en producer van de Camel video “Coming Of Age” net als van de Camel documentaire “Curriculum Vitae”. Daarna produceerde hij nog eens zes Camel video’s en dvd’s. Het is dan ook niet vreemd dat Andy Latimer, voor het eerst sinds zijn lange afwezigheid door ziekte, juist op dit album te horen is.

Alleen met dat gegeven is deze plaat al verplichte kost. Andy Latimer speelt gitaar en zingt op het openingsnummer Masquerade. Persoonlijk vond ik het een erg emotioneel moment om Latimer weer te horen zingen. Wat heeft deze man ons toch vreselijk veel gegeven in het verleden. Laten we hopen dat hij nog veel muziek mag gaan maken in de toekomst. Dat de man helemaal niets van zijn enorme kwaliteiten is verleerd, blijkt wel uit de prachtige gitaarsolo die hij laat horen. Zijn stempel is overduidelijk. Wat een pracht. Ook zijn zang is nog net zo mooi. Fragiel maar toch sterk. Het hele nummer ademt Camel.

Dat Minasian de stijl van Camel hoog heeft zitten blijkt wel uit de rest van de nummers. Alle nummers zijn doorspekt met Camel. Pure symfonische rock met heel veel mooi gitaarwerk. Het gros van de gitaarsolo’s komt van de hand van de zoon van David: Justin Minasian. Qua sound en opbouw van zijn solo’s komt hij dichtbij het werk van Latimer. Luister maar naar de geweldige gitaarsolo op Dark Waters, daar krijg je geen genoeg van.

Minasian is kennelijk ook een fan van middeleeuwse muziek. In sommige stukken zit behoorlijk wat klavecimbel en andere middeleeuwse instrumenten en op dat soort momenten waan je jezelf als kasteelheer in een grote balzaal. Luister bijvoorbeeld maar naar het instrumentale Storming The Castle. Het lijkt of Minasian zich halverwege bedenkt dat hij het nummer ook moet laten rocken. Hij trakteert de luisteraar op een overgang die we sinds de tenenkrommende overgang in IQ’s Guiding Light (album “The Seventh House”) niet meer gehoord hebben.

Soms blijft hij ook wat in zijn composities hangen. Bijna alle nummers beginnen hetzelfde en hebben een (te) langzame opbouw. Neem het lange Frozen In Time wat soms wat te langdradig is vaart mist. Toch is het ook zo dat na verloop van tijd de nummers aan kracht winnen. Uiteindelijk levert Minasian een prima album af dat velen van ons zal bekoren. De nummers Blue Rain en Chambermaid zijn duidelijke bewijzen dat hij geweldige symfo kan maken. De nummers bevatten mooie zang (je zou soms denken dat Latimer meer heeft ingezongen) en heerlijke gitaarsolo’s. Alles overwegende een dikke voldoende.

Maarten Goossensen

Progwereld | Recensies