Like ons ook op Facebook of meld je aan voor onze mailinglist

For All We Know – For All We Know

For All We Know - For All We Know

Vier jaar lang heeft Ruud Jolie aan zijn geesteskind “For All We Know” gewerkt en daarbij de regie volledig in eigen hand gehouden. Tijdens het toeren met broodheer Within Temptation, Aqua de Annique, Damien Wilson en Maiden United deed hij ervaringen en inspiratie op die hij bundelde in het gelijknamige album. In deze tijd leerde hij via Ayreons 01011001 ook de zanger van dit project kennen; Jermain van der Bogt, alias Wudstik. En die blijkt naast het betoverende instrumentale gedeelte van Jolie essentieel te zijn voor het project.

Zingen kan Wudstik, daar ben ik inmiddels volledig van overtuigd. Hij is in staat om zijn stem volledig aan te passen aan het karakter van de nummers, zodat de muziek een enorme boost krijgt. Tijdens de eerste luisterbeurt twijfel ik bij nagenoeg elk nummer of dezelfde zanger aan het werk is en grijp regelmatig naar de credits van het album. Zelfs in de luisterbeurten daarna ontstaan er vaak nog twijfels en verbazing over de diversiteit die hij weet te brengen met zijn stem. Opmerkelijk genoeg is Wudstik in beginsel ook nog eens rapper, hoewel hij in het verleden dikwijls aan metal gerelateerde acts heeft gesnuffeld. Veelzijdige man dus en een mooi talent voor de toekomst, wellicht mogen we hem nog vaker ontmoeten in deze tak van muziek.

Wat vooral opvalt, is dat de cd enorm gevarieerd klinkt, niet alleen door Wudstik. Ook de muziek laat een mooie variëteit horen, waarin raakvlakken met progressieve rock, metal en ambient te vinden zijn. Je zou verwachten dat gitarist Jolie vooral zijn instrument laat excelleren, maar dat is allesbehalve zo. Nergens kan ik hem betrappen op egotripperij al is zijn aandeel op snaargebied natuurlijk niet klein. Ook daar weet hij een mooie diversiteit te creëren met onder andere elektrische, akoestische en mandoline gitaar. Er zijn momenten die doen denken aan Porcupine Tree, Pain of Salvation maar toch ook weer aan het stevige gitaarwerk en de sound van Arjen Lucassen, hoewel Jolie daar ferm afstand van doet in het interview met Progwereld.

Natuurlijk doet Jolie beroep op zijn maatjes in de muziekwereld. Het canon Keep Breathing wordt namelijk gezongen door niet minder dan Daniël Gildenlöw, Sharon den Adel, Damien Wilson, Ruud Houweling en Anke Derks. Niet zomaar een cast dus en dat betaalt zich dan ook gelijk uit. Het is werkelijk een beeldschoon en ijzingwekkend nummer en voor mijn smaak veel te kort. In de zelfde ambiance is er dan ook nog het semi-akoestische Save Us”¦ wat eveneens betoverend goed is en je in een gelukzalige sfeer brengt, hoewel we hier weer ”˜gewoon’ terugvallen in de schoot van de band. Ook niet geheel onbeduidend is de bijdrage van Jolie’s vriend Richie Faulkner van de Lauren Harris Band, die een mooie gitaarpartij speelt op Busy Being Somebody Else.

Down On My Knees is met ruim negen minuten het langste nummer van het album en kent exact tot aan de helft van de track een toegankelijk rockkarakter. Pas daarna, in de tweede helft krijgt het nummer een progressief karakter, waar harde passages worden afgewisseld met rustige stukken en een mooie gitaarsolo van Jolie. Een nummer waarin elke keer opnieuw weer wat valt te ontdekken. Een nummer wat erg doet denken aan Porcupine Tree is When Angels Refuse to Fly en in mindere mate I lost Myself Today.  De laatste niet geheel vreemd aangezien John Wesley de leadgitaar op het nummer hanteert. Overige extreme of de meer commerciële metal waarmee Within Temptation momenteel pronkt, zal je op dit album niet vinden, echte excessen zijn namelijk uitgesloten waardoor een mooie balans ontstaat. Het album is eveneens vakkundig geproduceerd door Tom Sikkers.

Ik denk dat we hier een kroonjuweel in handen hebben. Dit is een album dat gelijk bij het begin al aanspreekt en naarmate de frequentie van draaien alleen maar groeit. Liefhebbers van Porcupine Tree gaan dit zeker waarderen, hoewel we die invloed ook niet moeten gaan overdrijven. Een conclusie aan het einde van de rit zou kunnen zijn dat net even een stukje eigen identiteit ontbreekt, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd met een portie vakmanschap en mooie variëteit in stijl. Jolie is in staat een eigentijds, spannend en progressief album neer te zetten en moet wat mij betreft plechtig beloven dat hij deze succesformule niet laat ondersneeuwen door werkzaamheden bij Within Temptation. Dat zou namelijk betekenen dat hij zijn talent verkwanselt. En dat is wel het laatste wat mag gebeuren.

Ruard Veltmaat

Progwereld | Recensies